Going out with a bang
Lezer, wees eerlijk. U kunt net zo goed als ik een fascist van een vrijheidsstrijder onderscheiden. Zo niet, dan behoort u niet tot mijn doelgroep en kunt u maar beter opkrassen. De consequentie van het voorgaande is dat er voor mij geen enkele reden is om over politiek te bloggen. Toen ik dit weblog opzette vond ik nog van wel. Maar dat is meer dan vijf jaar (!) geleden. Inmiddels is er veel veranderd. Niet alleen in de wereld, maar ook in mijn leven. Door allerhande oorzaken (allemaal leuke oorzaken ook nog) heb ik dit blog de afgelopen tijd schandelijk verwaarloosd. En dat is jammer, want ik heb het altijd met veel liefde volgekliederd. Daarnaast zou ik graag weer eens wat regelmatiger schrijven, maar dan zonder de ballast van een geschiedenis waarmee ik de aansluiting een beetje ben kwijtgeraakt.
Ik ben een liefhebber van radicale oplossingen. Wanneer de kleuren van mijn huis me irriteren, dan vraag ik niet of de buurman het vandaag nog overspuit. Ik verhuis gewoon. En met weblogs is het precies hetzelfde. Natuurlijk kan ik me verliezen in ellenlange omkat-acties en het tot vermoeiens toe afranselen van een dood paard. Maar liever zet ik gewoon een heel nieuw blog op, net als vijf jaar terug. En is het niet prachtig dat er voor de laatste (echte) post op dit weblog een heuse meteoor uit de lucht is komen knallen? Wat je noemt going out with a bang.
Oplettende lezertjes zullen hebben opgemerkt dat ik sprak over een nieuw blog. En inderdaad: aan gene zijde staat een heel nieuw blog op u en mij te wachten. Groene Khmer is niet dood. Groene Khmer pruttelt gewoon verder op affenschwanz.nl. Zie je daar!
Great balls of fire
Nog een goeie reden om naar de Pixies te gaan: dinsdagavond, onderweg naar de metro, waren S. en ik precies op tijd om een knoert van een meteoor uit de lucht te zien vallen. Van waar wij stonden leek het of de vuurbol vlak achter winkelcentrum Reigersbos uit elkaar klapte. Dat was natuurlijk leuk geweest voor de kinderen die daar op de middelbare school zitten. Helaas jongens.
Een tijdje nadat de meteoor passeerde was een vaag gerommel hoorbaar. Zelf dacht ik in eerste instantie dat er een Surinaamse drumband aan het oefenen was. M'n moeder, die het geluid 70 kilometer noordelijker ook gehoord heeft, dacht dat de buren met een grote vuilcontainer aan het slepen waren. Dat is wat je noemt een regionaal verschil. Waarmee ik uiteraard niets ten nadele van Surinaamse drumbands wil zeggen. Ik zou niet durven.
Subbacultcha in de HMH
In de rij voor de plee ontdekte ik dat ik de enige kerel was die geen hip brilletje droeg. Gelukkig was dat euvel snel verholpen, want mijn eigen hippe brilletje zat gewoon in m'n binnenzak. En dus viel ik even later niet meer op in het gezelschap van progressieve dertigers en veertigers, dat de Heineken Music Hall bevolkte.
Als je me in '93 had verteld dat ik ooit de Pixies nog eens live zou zien spelen had ik je voor gek verklaard. In dat jaar, immers, stuurde zanger Black Francis de overige bandleden een fax met de mededeling dat de groep had opgehouden te bestaan. Maar zie, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. In 2004 kwam de band weer bij elkaar. En zowaar: al vijf jaar later kon mijn lief kaartjes voor de show in Amsterdam bemachtigen. Voor de volledigheid moet ik er misschien bij vermelden dat ik de Pixies beschouw als een van de beste bands ooit - en S. denkt er hetzelfde over. Kort en goed, onze vreugde kende geen grenzen.
Dit jaar is het twintig jaar geleden (!) dat het album Doolittle werd uitgebracht. Dat jubileum wordt door de Pixies luister bijgezet met een reeks concerten waarin de plaat integraal wordt nagespeeld, ingebed tussen wat losse B-kantjes en ander spul. Afgelopen dinsdagavond stonden ze dus in Amsterdam. We werden niet teleurgesteld. De band speelt live nog altijd net zo strak als op de plaat, de stem van speenvarken Black Francis blijkt na al die jaren nog steeds intact - hoe is het mogelijk - en het is een fijne ervaring om 5500 man publiek de tekst van Hey woord voor woord te horen meezingen.
Wat we niet hadden verwacht was de lichtshow, die aan elkaar hing van stemmige kleureffecten en woeste video-animaties. Vlak voor aanvang werd een compilatie vertoond van beelden uit de film Un Chien Andalou (die diende als inspiratie voor de tekst van Debaser). En aan het eind werd - met voor de Pixies kenmerkende meligheid - een filmpje gedraaid waarin de bandleden gekke bekken trekken en buigingen maken naar het publiek, terwijl diezelfde bandleden op het podium hun buigingen maakten en al even rare koppen trokken.
Pu-naise, wat een goed optreden was dat. Het is te hopen dat Black Francis voorlopig geen faxen verstuurt, dan kunnen we misschien binnen niet onafzienbare tijd nog eens gaan.
De setlijst dan maar:
Intro (Un Chien Andalou), Dancing The Manta Ray, Weird At My School, Bailey's Walk, Manta Ray, Debaser, Tame, Wave Of Mutilation, I Bleed, Here Comes Your Man, Dead, Monkey Gone To Heaven, Mr. Grieves, Crackity Jones, La La Love You, No. 13 Baby, There Goes My Gun, Hey, Silver, Gouge Away, Wave Of Mutilation (UK Surf), Into The White, Nimrod's Son, Isla De Encanta, Gigantic.
En hier nog een recensie uit de Volkskrant. (Bedankt moeders!)
De bijgaande foto is van Jan van den Bulck. (Bedankt Jan!)
Where You Been?
Op een dag zal ik het scenario schrijven voor een rolprent, aan het eind waarvan de helden in het brandende wrak van een Peugeot 504 op volle snelheid de zonsondergang tegemoet razen. Een soort Thelma & Louise voor kerels, zeg maar. Uiteraard staat nog te bezien of die film ooit wordt gerealiseerd, maar als dat gebeurt, dan moet de soundtrack door Dinosaur Jr. worden gespeeld.
Surfer Rosa, Daydream Nation, Hairway to Steven, Viva Hate, Nothing's Shocking, I Am Kurious Oranj, It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back. Van tweeën één: óf 1988 was een uitzonderlijk goed muziekjaar*, óf in mijn hoofd is het eeuwig 1988 gebleven. In elk geval was 1988 ook het jaar waarin Bug van Dinosaur Jr. verscheen.
De platenzaken (het waren er twee) in het vissersdorpje E., waar ik schoolging, waren niet breed gesorteerd. Alles dat ruwer klonk dan, laten we zeggen, Talk Talk, moest vanuit Amsterdam worden geïmporteerd. Daarom heeft het vermoedelijk nog tot begin '89 geduurd tot Bug op m'n draaitafel lag. Maar daar is-ie toen ook een hele tijd niet meer vanaf gehaald.
Ik meen me te herinneren dat m'n broer en ik, na twee of drie keer draaien, concludeerden dat bijna elk nummer op de plaat klonk als eindmuziek voor een film.** Voor een eindscène zoals hierboven beschreven, bedoelden we. Toen ons dorp eind '89 op het kabelnet werd aangesloten, waren we nog net op tijd om de Berlijnse muur te zien vallen. En telkens als ze in Berlijn even pauzeerden keken we naar de video van Freak Scene.
Ik was ze eigenlijk een beetje uit het oog verloren, Dinosaur Jr. Totdat mijn lief een maand of drie, vier geleden terloops opmerkte dat ze in Amsterdam zouden komen spelen. Tot m'n stomme verbazing blijkt de band in 2005 weer bij elkaar te zijn geraapt. Bij Jay Mascis thuis moet de kachel ook branden, I presume. Daar helpen we graag aan mee, uiteraard: vanavond staan ze in Paradiso en wij zijn erbij.
We nemen wel oordopjes mee, vrees ik. Want ondanks alles is het geen 1988 meer. Ook Ome Ko wordt een dagje ouder.
*) Gemakshalve zien we New Kids on the Block, Milli Vanilli, Rick Astley en Roxette dan even over het hoofd. En Money for Nothing van de Dire Straits.
**) Daar moest ik nog aan denken toen Radiohead negen jaar later een nummer maakte dat Exit Music (For a Film) heette.
Werk in uitvoering
Hoek Wilhelminastraat-J.P. Heijestraat, 21/8.
Ook hier...
Het gaat goed! Hoera! Het gaat goed!
ATCinq hedenmorgen. Let voor de grap even op het tijdstempel van dit bericht: al om 8.49, een tijdstip waarop een normaal mens z'n krulspelden nog in heeft, wisten ze bij het GVB dat de eerste dag van het OV-Chipexperiment goed verlopen was. Dat persbericht lag al maanden klaar, wat ik je brom.
Vanmorgen in het Radio 1 Journaal (min of meer uit het hoofd, maar de strekking klopt):
Verslaggeefster: Bovendien blijkt volgens de nieuwsberichten een groot deel van de kaartautomaten niet te werken...
GVB-propagandist: Er zijn inderdaad wat problemen, maar alles is onder controle en het is een verantwoordelijkheid van de leverancier. [Waar heb ik dat eerder gehoord? - MJA]
Verslaggeefster: Maar 15% van de automaten doet het niet!
GVB-propagandist: We moeten niet vergeten dat 85% van de automaten het wel doet...
Gezien de gebruikelijke standaards van het GVB is dat inderdaad een ongekend goed begin.
In de haven, gisteravond (voorts)
Vlothaven, Amsterdam, gisteravond
Het begin van een nieuwe trend? De industriële picknick.
Natuur vandaag (114)
Het begon goed afgelopen zondag, tussen Breukelen en Kockengen. Het gebeurt immers niet elke dag dat je een zwarte stern achter een sperwer aan ziet jagen. Verder was het aan de zweterige kant. Bij Kockengen hebben we uitgebreid kunnen kijken naar de zwarte sternenkolonie, en naar een bruine kiekendief in het rietland er tegenover. In een café in Kockengen zelf voerden we een interessant gesprek met de dorpsgek en zijn plaatsvervanger. De dorpsgek waarschuwde ons alvast: 'God zet alle dingen stil!' In Kockengen is Hij daarmee al een flink eind gevorderd, overigens.
Vlak voordat het al te David Lynch-achtig werd zijn we vertrokken, in de richting van de Hollandse Kade. De regenwolken, die van licht- via loodgrijs inktzwart waren geworden, ontlaadden zich exact toen we geen kant meer op konden. Uiteindelijk vonden we beschutting onder een wilg.
Toen het weer enigszins opdroogde zijn we doorgelopen richting Woerden. Langs de Hollandse Kade scharrelden nog een paar scholeksters en grutto's met jong, in de lucht hingen leeuweriken, voor ons uit fladderden troepen groenlingen, vinken en voor zover ik me herinner een paar putters. Ook voor de rest hebben we erg van de natuur kunnen genieten: omdat de Hollandse Kade er verlaten bij lag hadden we al het stekende en bijtende gespuis voor ons alleen.
Hoewel het de bedoeling was om door te lopen naar Woerden zijn we gestrand in Putkop, ter hoogte van het Wokpaleis. Voordat u denkt dat we daar gegeten hebben: nee. Voor wie werkelijk trek heeft is het Wokpaleis van alle gemakken voorzien. Zo is er voor de deur een prachtige bushalte, waar ieder uur een bus naar Utrecht stopt. Die hebben we dan maar genomen.
Ben je nu niet blij dan?
'Het binnenvallen in het privédomein van een journalist is een buitenproportioneel en ontoelaatbaar middel. [Het is een] brutale methode die in een politiestaat thuishoort.'
(Sjuul Paradijs, hoofdredacteur De Telegraaf)
Dag in dag uit roepen ze om een politiestaat. Geef je ze wat ze willen, is het wéér niet goed. Met De Telegraaf is het altijd wat.
Tussen de neuzen
Zelfs ik heb wel eens vakantie nodig, en voor m'n lief geldt dat evenzeer. Dus hebben we afgelopen week maar eens een huisje gehuurd in Wissant, aan de Noord-Franse kust, tussen Cap Gris-Nez en Cap Blanc-Nez, twee hoge zeekliffen. Vooral Cap Blanc-Nez ziet er indrukwekkend uit, een meter of 150 hoog, en spierwit: de Franse pendant van de White Cliffs of Dover. Die hebben we trouwens ook kunnen zien - sterker nog: we zaten zo dicht bij Engeland dat ik een 'Welkom in Groot-Brittannië'-sms'je van m'n provider kreeg.
Hebben we verder nog iets leuks gedaan? Jazeker, eindeloos gewandeld tussen Cap Gris- en -Blanc-nez, in de bulderende zon, op eenzame stranden, op steile kliffen en tussen verlaten bunkers. Lekker gegeten: Anchoix, fletan (heilbot, zo leer je nog eens wat) en lieu noir. Lieu noir blijkt gewoon koolvis te zijn - hoewel koolvis volgens de pakjes bij Albert Heijn in het Frans 'colin' heet. Dat zal wel Belgische koolvis wezen dan. Kabeljauw heet in Noord-Frankrijk trouwens 'cabillaud', maar S., die uit Marseille komt, houdt stug vol dat 't 'morue' moet wezen. En dat terwijl Jacques Brel - een Belg, toch - het ook over 'morue' heeft. Et ça sent la morue/Jusque dans le coeur des frites, weet u nog? Rare jongens, die Francofonen.
En dat terwijl de vissersboten al jaren op het strand liggen.
Heb je trouwens ooit zo'n Frans plaatje gezien als dit? Een schilder die, op het pleintje voor de mairie, de namen op het oorlogsmonument bijschildert. 'Het is net iets uit een film van Tati', riep ik toen ik het zag. S. keek me geamuseerd aan en mompelde: 'Nee, het is een clichébeeld dat jullie Nederlanders van Fransen hebben.' Voor de volledigheid moet ik erbij zeggen dat ze, terwijl ze dit zei, op een terras een Ricard zat te drinken en een Gauloise Brune rookte.
Oorspronkelijk was het trouwens de bedoeling dat we op woensdagavond naar Lille zouden gaan, voor een concert van Morrissey. Daar hadden we de vakantie zo'n beetje omheen gepland. Helaas had de oude bard een beetje last van z'n stem (sinds '82 toch al? Daar komen we voor!) en werd het concert afgelast. Het goede nieuws is dat het optreden is verplaatst naar november. Is dat niet fraai? Zo hebben we in november weer een reden om naar Frankrijk te gaan. Precies op tijd voor de paddestoelen. En de kastanjes. En de everzwijnen... Hmmmm...
Natuur vandaag (113)
Vorige week hebben we een fraaie voorjaarswandeling gemaakt door het achterland van Amsterdam. Van mijn huis zijn we langs de Hoge Dijk, het Abcouder Meer, de Holendrecht (voetpontje!) en de Bullewijk naar Ouderkerk aan de Amstel gelopen. In de Hoge Dijk de eerste tjiftjafs van dit jaar gehoord, en bij de Holendrecht de eerste grutto's. Het waren er meteen veel ook: in een stuk ondergelopen land tussen de Holendrecht en de A9 zaten er 100 à 200. Het is lang geleden dat ik er zoveel bij elkaar heb gezien. Af en toe vlogen ze op, een prachtgezicht in het zonlicht.
Verder veel herrie van scholeksters, massa's groenlingen, mezen, merels, zanglijsters, buizerds en de al eerder genoemde tjiffen. Je hoort ook alweer een paar weken de vinken slaan.
Van Ouderkerk aan de Amstel zijn we langs de stille kant van de Amstel doorgelopen. 'Stille kant' was in deze een beetje een relatief begrip: er waren roeiwedstrijden aan de gang en de roeiers (goeiews heten ze officieel, geloof ik) werden luid aangemoedigd door bewonderaars op fietsen en in SUV's. Via de Jan Vroegopsingel en de Utrechtsebrug zijn we naar De Leeuw aan de Vrijheidslaan gekuierd voor een zure haring. En bij Hesp hebben we het eerste terrasje van dit jaar gepikt. Het was nog bitter koud, overigens.
Die wandeling zullen we binnenkort nog eens maken op een minder drukke dag.
Boekennacht
'Ik was een leerling van u', zei de man die me uit de weg had geduwd. 'Dertig jaar geleden.'
'Werkelijk?', vroeg de Bekende Schrijver, en begon het boek dat de man hem voorhield te signeren. 'Hoe heet u?' Aan het achterhoofd van de man kon ik zien dat dit hem speet. Misschien had hij gehoopt dat de oude meester hem met een vreugdekreet zou omhelzen. In elk geval had hij gerekend op een teken van herkenning. Maar A.L. Snijders sprak een paar vriendelijke woorden en wendde zich tot de volgende lezer.
Het kon niet uitblijven dat ik over hem droomde*. Hij gaf weer les, meneer Müller. In Lelystad ditmaal. Op zijn bureau stonden twee potten snoep. Een glazen pot met groot, griezelig gekleurd snoepgoed, zoals je dat vroeger in het zwembad kopen kon. En een blikje met smakelijke luxedropjes - 'volgens ambachtelijk recept'. Aan het eind van iedere les vroeg hij een leerling om een gedicht te reciteren. Wanneer de leerling mooi kon voordragen kreeg hij het bundeltje cadeau. Bovendien mocht hij een dropje uit het blik nemen. Maakte een scholier een zootje van zijn voordracht, dan hield Müller het bundeltje. Maar bij wijze van troost mocht de leerling een keuze maken uit de glazen pot.
De begaafde leerlingen hadden dit vlug door. Ze gingen voor het grote snoepgoed.
*) Die zin kwam me bekend voor. Na lang nadenken herinnerde ik me dat hij afkomstig is uit het dagboek van Johnny van Doorn. Desondanks Daarom laat ik hem maar staan.
Natuur vandaag (112)
Sinds een week of drie word ik 's morgens weer wakker van de zanglijsters. Maar de zanglijster die de afgelopen twee jaar bij m'n buren in de conifeer zat, op tien meter afstand van m'n slaapkamerraam, is blijkbaar verkast. Ik kan niet zeggen dat ik daar erg rouwig om ben.
In de tuin voortdurend gezang van kool- en pimpelmezen, groenlingen, heggemussen, merels, vinken en soms een verdwaalde winterkoning of roodborst. De sneeuwklokjes zijn uitgebloeid, krokussen en vroege narcissen bloeien volop. De eerste witte puntjes zitten in de sleedoorn. De hortensia begint uit te lopen, sommige meidoorns ook al.
Achter de stadsdeelwerf bij de Sneevlietweg zag ik gisteren het eerste groot hoefblad in bloei, de populieren lopen uit, de elzen en berken hangen vol katjes (en vol vogeltjes) en eergisteren zag ik in de avondschemer het eerste vleermuisje fladderen boven het Zuider Amstelkanaal, bij de Minervalaan.
Nu moet het alleen nog 15 graden worden - ik ben er helemaal klaar voor.
Elitair vandalisme
Zit nog na te schudden van de pret.
De politie wordt al maar slimmer
AT5 hedenmorgen:
Man in auto doodgeschoten
Een man is dinsdag iets na middernacht doodgeschoten in een auto aan de Cornelis Dirkszstraat in De Baarsjes. Volgens de politie hebben getuigen in de straat rond 00.30 uur meerdere schoten gehoord. Agenten troffen de man vervolgens dood in de auto aan. Over de identiteit van de man kon de politie nog niets zeggen. Ook de toedracht van het incident is nog onduidelijk. Het lijkt erop dat het slachtoffer door vuurwapengeweld om het leven is gekomen.
Een wonderlijk beroep
Deze man kwam ik van de zomer tegen in Kraków, Polen. Her en der in de stad tref je enigszins verlopen mannen en vrouwen aan die dag in, dag uit zo'n bord vasthouden. Blijkbaar kost dat minder dan een gat in de grond. Ik vermoed dat het een soort reïntegratieproject is voor dak- en/of werklozen. 'O, je wilt ophouden? Hou dit maar op dan.'
Realiteit
In Nederland zijn de huizen uitgerust met een voordeur. Over de functie van die deur bestaan veel misverstanden. De meeste mensen denken dat een voordeur is bedoeld om door naar binnen of buiten te gaan. Maar voor dat doel volstaat een simpel gat in de muur. Sterker: wie probeert om door een deur een huis te betreden loopt risico op botbreuken en een flinke hersenschudding. Ook heb je mensen die denken dat de voordeur dient om kou en tocht buiten te houden. Dat klinkt logisch, tot je je gaat afvragen waarom je nooit een iglo ziet met een zware, eikenhouten deur.
Kort en goed: de belangrijkste eigenschap van een voordeur is dat je hem dicht kunt slaan. Niet alleen wanneer je vrouw en kinderen de rug toekeert en definitief huis en haard verlaat, maar ook wanneer je 's avonds doodop thuiskomt. WHAM! Weg is je werk, weg is je vervelende chef, weg zijn de eikels in de file, weg is de buitenwereld. De voordeur is een effectieve buffer tussen onszelf en de dagelijkse zorgen. De plek waar we ons terugtrekken uit de harde realiteit noemen we 'thuis'. En wat doet een Nederlander als hij thuis is? Dan zet hij de televisie aan. En dan kijkt hij naar reality-TV.
De realiteit is interessant. De halve wereld is in oorlog, regenwouden verdwijnen, de aarde warmt op, het zeewater staat tot aan de kruin van de dijken, we maken een catastrofale recessie mee, wereldwijd raken hondderdduizenden mensen hun baan kwijt, je zou zeggen dat er voldoende werkelijkheid is om aantrekkelijke televisie over te maken. Kijkers en programmamakers denken daar anders over. De problemen in de echte wereld zijn ze niet gecompliceerd genoeg, dus creëren ze een schijnwereld, waarin alledaags leed tot monsterlijke proporties wordt uitvergroot.
Zeg eens eerlijk, kijk je vaak naar een kamerdebat? Nee hè? Niemand kijkt graag naar een kamer vol domme mensen met tegengestelde belangen, die dag in dag uit ruziën over triviale kwesties. Dat zou je denken, tenminste. Maar als een programmamaker besluit om twaalf beperkte figuren met tegengestelde belangen in een huis te zetten, en ze drie maanden lang te filmen terwijl ze zich de pleuris vervelen en ruziën over niks, wordt het ineens een kijkcijferkanon.
De liefde is een grote sloper. Dagelijks lopen duizenden relaties op de klippen. Gaan we zelf een keertje niet kapot van liefdesverdriet, dan hebben we altijd wel vrienden die in scheiding liggen of uit elkaar dreigen te gaan. Als er iets is dat ik liever nooit meer wil zien dan zijn het mensen die in een scheurende huilbui hun relatieproblemen uitschreeuwen. Maar wat doe je als je programmamaker bent? Dan isoleer je frisse jonge stellen op een exotisch eiland, met de expliciete opdracht om zoveel mogelijk partners van anderen op te geilen. Je kan erop wachten dat daar stront van komt. Dikke tranen, boze buien, prachtige televisie.
Afijn, die stellen vragen er een beetje om. Per slot ven rekening weten ze waaraan ze beginnen. Wat veel erger is, is dat televisiemensen ook proberen om jouw en mijn relatie naar de knoppen te helpen. Voor dat doel hebben ze klusprogramma's uitgevonden.
Het ergste klusprogramma dat ik ken is Het Blok. Voor wie het niet kent: in Het Blok worden gezonde stellen met een harmonieuze relatie elf weken lang gevolgd terwijl ze, naast hun drukke kantoorbaan, het uitgeteerde karkas van een slooppand verbouwen tot een yuppenkeet met een luxe interieur. Terwijl ze daarmee bezig zijn komt iedere vijf minuten een reclamespot van een bouwmarkt voorbij. Dat mag ook wel, want als ik ooit een goeie aanleiding heb gezien om NIET te gaan klussen, dan is dat wel Het Blok.
Met al maar groeiende verbijstering zie je hoe stellen, die zich smoorverliefd en vol dadendrang op de uitdaging storten, zich week na week ellediger gaan voelen in een al maar dieper moeras van puin, rotzooi, financiële rampspoed, mentale en fysieke uitputting, bizarre verwondingen, wederzijdse boze blikken, openlijke verwijten en uiteindelijk de onvermijdelijke relatiecrisis.
En dan, tijdens de laatste aflevering, terwijl de lovebirds jankend van ellende elk aan hun eigen kant van de badkamer zitten, die een godsvermogen heeft gekost en nooit helemaal heeft willen worden wat ze ervan verwachtten, die hun relatie zo niet verpest, dan toch danig op de proef gesteld heeft (je ziet zo dat de vrouw genoeg munitie heeft voor jaren echtelijke ruzies), net als je denkt dat het écht niet erger meer kan, valt de camera op een strak gestuct wandje en een designerkraan. En op dat moment draait je vriendin zich een kwartslag, kijkt je met vochtige ogen aan en zegt: 'Dat wil ik ook.'
Mannen, dan is het tijd. Tijd om op te staan van het bankstel en de televisie met stekkers en al van zijn plaats te rukken. Tijd om de voordeur te openen en het toestel met een fraaie boog op straat te kwakken. Tijd, tenslotte, om de voordeur met een enorme klap dicht te slaan. Denk dan even na of je de deur vóór of achter je dichtslaat. Maar aarzel niet te lang.
Stank voor dank
Ik weet niet goed hoe ik het aan de Britten moet uitleggen. Nog ieder jaar herdenken we hun soldaten die zijn gesneuveld om ons van de fascisten te bevrijden - iets dat alleen maar is gelukt bij de gratie van het feit dat Groot-Brittannië zelf de nazi's buiten de deur wist te houden. Toch schijnt Maxime Verhagen te verwachten dat de Engelsen onze eigen fascisten met thee en koekjes ontvangen. Hij heeft wel een erg selectief geheugen, onze Maxime. Hij zou toch niet katholiek zijn?
Overigens heeft de Nederlandse regering een gouden kans laten liggen door Wilders gisteravond weer gewoon toe te laten. Het beste zou zijn geweest om hem terug te sturen. Dan had hij mooi heen en weer kunnen pendelen tussen Heathrow en Schiphol. Ik heb dat zelf een hele tijd gedaan - een ervaring die ik Wilders van harte toewens.
Het plaatje is van Joep Bertrams.
Fruit
De badkamer van een man is een oase van eenvoud. Op de wastafel vind je wat scheerspullen, een tandenborstel, tandpasta en een busje deodorant, in de douchecel shampoo en badschuim, vaak in één fles. Hier en daar zwerft nog een kam rond, soms zelfs een nagelschaar, en wanneer een vent eens per week z'n sokken wast en zo nu en dan een schone onderbroek aantrekt (heren!) gaat-ie al snel door voor een verzorgde man.
Bij vrouwen gaat het er heel wat minder overzichtelijk aan toe. Op plankjes, in kastjes en onder de douche: iedere bruikbare vierkante centimeter wordt in beslag genomen door een barokke verzameling van potjes, tubes, flesjes, doosjes, zakjes, flacons, spuitbussen, verstuivers, stiften, rollers, blikjes en sachets. Vrouwen vinden in deze doolhof schijnbaar moeiteloos hun weg. Een man kan het maar beter niet eens proberen. Niet alleen hebben we van de meeste damesverzorgingsproducten geen idee waarvoor ze dienen, bovendien veroorzaakt de geringste aanraking van het kleinste potje of flesje een enorme lawine, waardoor je niet alleen de hele verzameling cosmetica, maar ook de gramschap van je vriendin over je heen krijgt.
Waarvoor hebben meiden al die rotzooi nodig? Waarom worden er in de Etos hele kubieke meters plankruimte opgeofferd aan 'damesgeuren' (een woord dat bij mij associaties oproept die met cosmetica geen donder te maken hebben), en kunnen de verzorgingsproducten 'for men' met gemak worden weggestouwd in een verloren hoekje achter de condooms? En nog een vraag: waarom kunnen vrouwen geen genoegen nemen met zoiets simpels als 'zeep', 'shampoo' of 'lotion'? Waarom moeten alle producten waarmee ze zich insmeren per se worden opgeleukt met spullen die je eerder op de fruitmand dan in je badkamer verwacht?
Je denkt dat ik overdrijf? Tijdens een oppervlakkige inventarisatie van de badkamer van m'n vriendin stuitte ik onder meer op douchecrème met hazelnoot, douchegel met wilde abrikoos, hydraterende bodymilk met kokos, shampoo met appel, scrubgel met kersen, conditioner met walnoot, crèmespoeling met amandel, nachtcrème met zomertarwe en kleimasker met yoghurt en havermout. Dat is toch geen persoonlijke verzorging meer! Dat is muesli!
We moeten constateren dat er sinds de zondeval eigenlijk heel weinig veranderd is. Vrouwen laten zich nog steeds verleiden met vruchten. En de slang is nog altijd de listigste van de dieren des velds, al draagt-ie tegenwoordig het maatkostuum van de gladde marketingjongen. In die hoedanigheid heeft hij een heel parallel universum geschapen, waarin aan domme stukken fruit de meest bizarre eigenschappen worden toegekend.
Het begon in de late jaren zeventig, met nogal expliciete reclamefilmpjes over 'de wilde frisheid van limoenen'. Nou goed. Dat limoenen fris zijn ga ik hier niet betwisten. Maar wild? De meeste limoenen die ik ken liggen maar zo'n beetje te suffen op de aanrecht. Zonder zelfs maar te loeien, te blaten of te mekkeren laten ze zich uitpersen of in stukken snijden. En heb je ooit een limoen z'n tanden in een postbode zien zetten? Nee hè?
Je zou denken dat iedereen dat soort nonsens doorziet. Je zou denken dat zo'n campagne nooit lang kan duren. Maar dan heb je buiten vrouwen gerekend. Zo vlijmscherp als ze zijn, wanneer het erom gaat hun man te betrappen op sporen van overspel en kroegbezoek, zo boterzacht worden ze van een geraffineerde advertentie. En daarom worden er elke avond weer hele reclameblokken volgeleuterd over de revitaliserende werking van grapefruit, het sensuele effect van meloen en de rustgevende kracht van mandarijnen.
De damesbladen maken het nog veel erger. In het ene artikel beweren ze dat de kilo's eraf vliegen wanneer je niets anders eet dan fruit, twee pagina's verder schrijven ze - zonder met hun ogen te knipperen! - over hoe vóedzaam appels, kiwi's en druiven zijn, zolang je ze maar in je haar smeert. En vrouwen slikken het allemaal als zoete koek.
De enigen die van de zondeval iets lijken te hebben geleerd zijn mannen. Die raken sinds Genesis 3 geen fruit meer aan. En omdat het moeizaam variëren is op steeds hetzelfde thema van zeep, shampoo en aftershave, blijft cosmetica voor mannen beperkt tot een paar simpele basisproducten, waarop de overbodige toevoeging 'for men' is afgedrukt. Er wordt wel eens voorzichtig geprobeerd om mannen aan gezichtscrème en bodylotion te helpen, maar echt lukken wil het niet.
Is het dan helemaal onmogelijk om een uitgebreide verzorgingslijn voor heren op te zetten? Tuurlijk niet! Maar kom me niet aan met allerhande fruitige geurtjes. En al helemaal niet met waanzinnige claims over verjongende perzik en vochtinbrengende ananas, want daar trappen we niet in. Mannen zijn net als vrouwen gevoelig voor leugens, maar het moeten wel plausibele leugens zijn.
Dus zodra een cosmeticagigant komt met een herenlijn, gebaseerd op de voedzame werking van tosti’s en de vochtinbrengende eigenschappen van water, beloof ik dat ik voor de bijl ga. Zodra de Etos shampoo verkoopt met de kalmerende werking van oude jenever, scheerzeep met het rustgevende effect van zware shag en aftershave met de vitaliserende kracht van zwarte koffie, beloof ik dat ik extra planken in mijn badkamer ga aanbrengen.
Al denk ik dat ik eerst nog wel even een nieuwe boormachine ga kopen.
|
|
|
