Lezer, ik ben een geduldig man. Mensen die mij kennen zullen op deze bewering verwonderd reageren. Het komt namelijk geregeld voor dat ik uit mijn vel spring als een trein vijf minuten te laat binnenkomt. Ook heb ik in de file wel eens mijn stuur doormidden gebeten. Wat dat betreft is niets menselijks mij vreemd. Maar voor het overige grenst mijn kalmte aan het olympische. Neem nu triviale huishoudelijke karweitjes, zoals het vervangen van een kraanleertje. Een minder geduldig iemand doet zo'n klusje even vlug. Het vervangen van een kraanleertje is immers in een ommezien gefikst. Ik, daarentegen, bewaar mijn geduld en wacht rustig af.
De kraan van het fonteintje in de WC was lek. Niets aan de hand. Het geluid van een lekkende kraan valt zonder veel problemen te negeren, zelfs als kraan in kwestie zich dertig centimeter van je oor bevindt. Je bant het geluid uit je gedachten en als dat niet helpt lees je een krantje of zo, dat leidt af. Bovendien: hoeveel tijd breng je nou helemaal door op de WC? We zouden wel eens zien wie de langste adem had, de kraan of ik!
Maar het lekken werd erger. Het geluid negeren hielp niet meer en, hoe ik ook met de bladzijden bleef ritselen, de krant bood geen soelaas. Het werd tijd voor krasse maatregelen. Ik besloot te gaan neuriën. Een geschikte melodie was snel gevonden: de tonen van Parry's 'Jerusalem' zijn lang en gedragen, waardoor het nerveuze gedruppel van de kraan als het ware werd gecompenseerd. Het werkte wonderwel. Ook mijn echtgenote was enthousiast over deze nieuwe methode. Drie weken lang deden we vrolijk neuriënd onze behoefte. Het gedrup waren we al haast vergeten. Maar de kraan liet zich niet kennen en besloot tot een verhevigd offensief. De druppels, die aanvankelijk met tussenpozen van twee seconden vielen, tikten nu twee maal per seconde in het fonteintje.
We hebben het nog een tijdje met zingen geprobeerd, maar toen we voor de zoveelste keer op galmende toon om bow of burning gold en arrows of desire hadden verzocht, ging de lol er een beetje af. Bovendien begonnen de buren ons te mijden. Er zat niets anders op: het werd tijd om het kraanleertje te vervangen. Op zich geen ramp. Het vervangen van een kraanleertje is immers in een ommezien gefikst.
Ik beschik over een uitstekend gevulde gereedschapskist en in mijn schuurtje staan dozen vol schroeven, moertjes, en spijkers. Kraanleertjes, echter, had ik niet in huis. Gelukkig zit bij ons om de hoek een uitstekende ijzerhandel. Nu was er het vraagstuk van de juiste maat, maar ook dat was snel opgelost. De man van de ijzerhandel toonde me een universeel setje kraanleertjes. 'Hier zitten alle bestaande maten in,' verzekerde hij me.
Thuis legde ik de kraanleertjes op de keukentafel en keek er niet meer naar om. Het druppen van de kraan werd ineens weer draaglijk, de remedie was tenslotte in huis. Ik werd overvallen door een intens gevoel van tevredenheid. Er zou zich vanzelf een geschikt ogenblik aandienen om de klus te klaren, wist ik. Dus gebeurde er dagenlang niets. Nu is mijn echtgenote minder geduldig aangelegd dan ik. Al na een week vroeg ze op dreigende toon wanneer ik dacht die kraan te gaan repareren. Ik mompelde iets over 'hoofdkraan afsluiten', 'afwasmachine loopt nog', 'waterpomptang zoeken', afijn, ik bracht een hele reeks praktische bezwaren in stelling. Het meisje was onvermurwbaar: het moest er maar eens van komen. Het vervangen van een kraanleertje is immers in een ommezien gefikst.
Dus toog ik vanmorgen gewapend met bahco, waterpomptang en kraanleertjes naar het toilet. De kraan was vlug ontmanteld en het duurde ook niet lang om het rotte kraanleertje eruit te wippen. Daarna begonnen de problemen. In mijn setje kraanleertjes, dat alle bestaande maten bevatte, bleek geen enkel leertje te zitten dat paste in onze kraan. Een kwartier lang stond ik te punniken, te peuteren en te persen, maar vergeefs. Met het binnenwerk van de kraan en het oude leertje wandelde ik naar de ijzerhandel, de goden dankend dat ik de klus tot na het weekend had uitgesteld.
Bij het zien van mijn kraanleertje krabde de man van de ijzerwinkel zich peinzend op het achterhoofd. Daarna begon hij te grutten in laden vol rubberen ringetjes. Na vijf minuten greep hij er een dik boek bij waarin, naar ik begreep, alle bestaanbare kraanleertjes stonden. Na lang bladeren schudde hij treurig het hoofd. Mijn kraanleertje bestond niet. De oplossing was simpel: ik moest maar een nieuwe kraan kopen. Ik zocht een kraan uit die leek op het oude kraantje. Voor de zekerheid vroeg ik de man of de schroefdraad universeel was. 'Oh ja,' zei de man. 'Da's halfduims. Past altijd.' Hij keek erbij of ik de domste vraag ter wereld stelde. Thuisgekomen begon ik met het losdraaien van de oude kraan. Al snel bleek dat de schroefdraad van de nieuwe kraan weliswaar universeel was, maar die van de oude kraan niet. Zelden heeft u mij zo zien zieden.
Met de kranen wandelde ik terug naar de ijzerhandel. De man achter de balie zag en begreep. 'Oh, da's drie-achtste duims.' Even was ik bang dat hij zou zeggen dat het een Engelse maat was. Dat doen ze altijd, die ijzerwinkelmannen. Als ze iets niet op voorraad hebben zeggen ze dat het een Engelse maat is. Maar aan mijn blik moet de man gezien hebben dat ik de bahco nog in mijn vestzak had en niet zou aarzelen om hem te gebruiken. 'Drie-achtste heb ik niet op voorraad,' zei hij dan ook, terwijl hij rommelde in een rek vol roestvrijstalen ringen.
'Heb je een verloopstukje?' vroeg ik, want ik mag graag doen of ik verstand van zaken heb. 'We hebben wel een reduceernippel, ja.' Dat is nog zo'n nare eigenschap van ijzerwinkelmannen: dat onthutsende dédain waarmee ze de goedbedoelende leek te woord staan. Ik zou me kunnen troosten met de gedachte dat zo'n vent ook geen sikkepit begrijpt van mijn werk. Helaas krijg ik nooit de gelegenheid om hem dat in te peperen. De man viste een reduceernippel uit het rek. Nog eens drie euro lichter wandelde ik naar huis. Daar was de klus snel geklaard. Na wat gepiel met teflontape en een paar krachtige slagen met de waterpomptang hing er boven ons fonteintje een glimmende nieuwe kraan. Tevreden kroop ik in de meterkast en opende de hoofdkraan. Dat was nog even schrikken, want in mijn ijver was ik vergeten te controleren of de nieuwe kraan wel dichtgedraaid was. Ik overbrugde de zes voet tussen meterkast en toilet en wist nog juist voor het fonteintje overstroomde de kraan te sluiten. Maar toen was de kraan dan ook dicht. Écht dicht.
Ik zette een kop koffie en zakte onderuit op de bank. Mission accomplished. Maar pas op hè! De eerstvolgende die tegen me zegt dat het vervangen van een kraanleertje in een ommezien gefikst is krijgt een bahco tussen de ogen. En de volgende keer dat er bij ons in huis een kraan begint te lekken zal ik minder geduldig zijn. Dan kopen we gewoon een nieuw huis.
Uitstekend idee, waterklussen na het weekend, is mijn vriendje het mee eens!
RMA-W () - 23 Januari '06 - 22:34
Nee, maar werkelijk: in Amsterdam, Eelderwolde en meest recent hier op het toilet menig kraanleertje vervangen en het is werkelijk een fluitje van een cent. Heb je de oude kraan nog? Ik heb namelijk een bonte assorti aan kraanleertjes waar ik nooit meer wat mee doe.
Ernst - 23 Januari '06 - 23:59
Theoretisch is ‘t vervangen van een kraanleertje inderdaad een fluitje van ‘n cent, maar ik moet aannemen dat het lekkende kraantje nog ‘origineel’ was – en dus tachtig jaar oud.
Ik heb het oude kraantje inderdaad bewaard. Misschien kunnen we er bij jou thuis een passend leertje voor zoeken en ‘m doneren aan het kraantjesmuseum.
Meesterlijke post dit. Onbegrijpelijk dat elke 4 jaar alle soorten leidingen een andere standaardmaat moeten hebben. Ik sloot vorige week een nieuw gasstel aan en had ook al weer een verloopding nodig.
En dat klusjes altijd gebagatellidingest worden door mensen die het goed kunnen. O gewoon een gaatje boren. O gewoon even dit halen en eropzetten, zo gebeurt. Dat moet je niet zeggen als er meerdere manieren zijn om iets te doen.
Een gat boren bijvoorbeeld, als je zegt dat dat simpel is ga ik er van uit dat je een boor erin zet, dat ding aan zet en een gat in de muur maakt. Als er dan een soort krater met scheuren komt ipv een gat, hoor je “wat?? heb je een HOUTboor gebruikt????”
Als ik computerles geef aan beginners zeg ik ook niet tegen ze: oh, even een de nieuwste moederborddrivers zoeken en installeren, windows updaten en dan rebooten en dan doet ie het wel weer.
oerke - 25 Januari '06 - 22:43
Meeste helpdesks zeggen dergelijke dingen helaas wel…
D. () - 27 Januari '06 - 13:32
Nieuwe kraan nieuwe leertjes; meteen een reservesetje kopen voor over 15 jaar?
Moniekie heeft GROOT gelijk.
NOg iets: Ik had ook eens zoiets aan de hand. Ik had een ‘universeel leertje’ (eigenlijk een rubbertje, maar dat klinkt vunzig voor Anglophielen) dat te klein was, en één die te groot was. Oplossing: het te grote, een timmermansoog (geerfd van Oma, was een timmermens (m/v weetjewel)) en een afbreekmesje. Opgelost ! Zou dat in jouw geval ook niet mogelijk zijn geweest ? Of solliciteer ik nu naar die bahco ? Zou me niet slecht uitkomen overigens, want ik heb de mijne een maand op m’n aanrecht laten liggen (onder de afwas) en nu is er geen kruipolie meer gewassen tegen het feit dat het een steeksleutel is geworden in een niet bestaande maat….
Leeuw - 04 Februari '10 - 18:33
En nog zoiets: ik had problemen met de kraan op m’n WC, en in m’n erfenis van Oma zat nog een prachtige kraan uit het oude grachtenhuis (je weet wel, uit dat liedje met die vreemde Meneer). Die kraan zit nu daar, werkt uitstekend, behalve dat wegens ontbrekend kraanvet er altijd ook wat water op de grond drupt. En dat kan me lekker niks schele; ik hoef nooit meer te dweil;en met een emmer, pak gewoon de zwabber na het handen wassen en klaar !
Uitstekend idee, waterklussen na het weekend, is mijn vriendje het mee eens!
RMA-W () - 23 Januari '06 - 22:34
Nee, maar werkelijk: in Amsterdam, Eelderwolde en meest recent hier op het toilet menig kraanleertje vervangen en het is werkelijk een fluitje van een cent. Heb je de oude kraan nog? Ik heb namelijk een bonte assorti aan kraanleertjes waar ik nooit meer wat mee doe.
Ernst - 23 Januari '06 - 23:59
Theoretisch is ‘t vervangen van een kraanleertje inderdaad een fluitje van ‘n cent, maar ik moet aannemen dat het lekkende kraantje nog ‘origineel’ was – en dus tachtig jaar oud.
Ik heb het oude kraantje inderdaad bewaard. Misschien kunnen we er bij jou thuis een passend leertje voor zoeken en ‘m doneren aan het kraantjesmuseum.
Ko (URL) - 24 Januari '06 - 07:39
en dan durven e dit klusJES te noemen. Het gore lef!
Moniekie (URL) - 25 Januari '06 - 22:01
Meesterlijke post dit. Onbegrijpelijk dat elke 4 jaar alle soorten leidingen een andere standaardmaat moeten hebben. Ik sloot vorige week een nieuw gasstel aan en had ook al weer een verloopding nodig.
En dat klusjes altijd gebagatellidingest worden door mensen die het goed kunnen. O gewoon een gaatje boren. O gewoon even dit halen en eropzetten, zo gebeurt. Dat moet je niet zeggen als er meerdere manieren zijn om iets te doen.
Een gat boren bijvoorbeeld, als je zegt dat dat simpel is ga ik er van uit dat je een boor erin zet, dat ding aan zet en een gat in de muur maakt. Als er dan een soort krater met scheuren komt ipv een gat, hoor je “wat?? heb je een HOUTboor gebruikt????”
Als ik computerles geef aan beginners zeg ik ook niet tegen ze: oh, even een de nieuwste moederborddrivers zoeken en installeren, windows updaten en dan rebooten en dan doet ie het wel weer.
oerke - 25 Januari '06 - 22:43
Meeste helpdesks zeggen dergelijke dingen helaas wel…
D. () - 27 Januari '06 - 13:32
Nieuwe kraan nieuwe leertjes; meteen een reservesetje kopen voor over 15 jaar?
Moniekie heeft GROOT gelijk.
Angelique () - 15 Februari '06 - 23:58
oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo
klaas - 04 Februari '10 - 16:05
NOg iets: Ik had ook eens zoiets aan de hand. Ik had een ‘universeel leertje’ (eigenlijk een rubbertje, maar dat klinkt vunzig voor Anglophielen) dat te klein was, en één die te groot was. Oplossing: het te grote, een timmermansoog (geerfd van Oma, was een timmermens (m/v weetjewel)) en een afbreekmesje. Opgelost ! Zou dat in jouw geval ook niet mogelijk zijn geweest ? Of solliciteer ik nu naar die bahco ? Zou me niet slecht uitkomen overigens, want ik heb de mijne een maand op m’n aanrecht laten liggen (onder de afwas) en nu is er geen kruipolie meer gewassen tegen het feit dat het een steeksleutel is geworden in een niet bestaande maat….
Leeuw - 04 Februari '10 - 18:33
En nog zoiets: ik had problemen met de kraan op m’n WC, en in m’n erfenis van Oma zat nog een prachtige kraan uit het oude grachtenhuis (je weet wel, uit dat liedje met die vreemde Meneer). Die kraan zit nu daar, werkt uitstekend, behalve dat wegens ontbrekend kraanvet er altijd ook wat water op de grond drupt. En dat kan me lekker niks schele; ik hoef nooit meer te dweil;en met een emmer, pak gewoon de zwabber na het handen wassen en klaar !
Leeuw - 04 Februari '10 - 18:36