Met mijn collega's an sich is niet veel mis. Het zijn stuk voor stuk geweldige mensen. Onze personeelsfeestjes en afdelingsborrels zijn zonder uitzondering beregezellig en op kantoor wordt vaak en uitbundig gelachen. Daarnaast hebben ze ook nog eens verstand van hun werk. Eerlijk: als ik een stel collega's zou mogen uitkiezen zouden het mijn huidige collega's zijn. Ze hebben slechts één vervelende eigenschap: ze plannen de werkbesprekingen steevast op uren waarop een fatsoenlijk mens nog in bed behoort te liggen.
Zodoende zit ik geregeld op een mij te nachtelijk tijdstip in de tweedeklascoupé van een spitstrein. Ik heb een hekel aan reizen in de spits. Je moet al heel veel mazzel hebben wil je een zitplaats kunnen bemachtigen. Zelfs als dat lukt is de kans groot dat je klem komt te zitten tussen luidkeels bellende medepassagiers of, erger nog, blèrende schoolkinderen.
Vandaag valt het mee. In mijn coupé is alles rustig, op het ritselen van gratis krantjes en het zachte geruis van mp3-spelers na. Naast me zit een vent die breeduit de Volkskrant leest. Zeker nog nooit van kranten op tabloidformaat gehoord. Af en toe werpt hij nerveuze blikken op een man die twee banken verderop in een kladblok zit te lezen. Hij draait het volume van zijn mp3-speler op. Foute hardrock. Maar dat kan ik ook. Ik haal mijn eigen speler tevoorschijn en kies een luidruchtig nummer uit. Zo. Voorlopig zal ik geen last meer van 'm hebben.
Ik staar uit het raam. In een boom langs het spoor zitten twee roestende ransuilen. Doordat veel sloten en plassen zijn dichtgevroren zit er meer waterwild op de kanalen. Ik zie zowaar een dodaarsje ronddobberen. De trein stopt op de derde verdieping van een parkeergarage. Zuid-Duitsland? Of is het Zoetermeer? Nooit geweten dat er een rechtstreekse treinverbinding is naar Zoetermeer. Een Filippino stapt in de gifgroene Polo die op het perron staat te wachten. Er speelt een bandje. De trein rijdt over een hoge dijk met aan weerszijden bos. Het is mei. Langs de spoorbaan lopen kinderen met een schepnet.
Met een ruk schiet ik wakker. In de coupé is tumult ontstaan. Het heeft iets van een absurd toneelstuk. De man van het kladblok wordt naar het balkon begeleid door een conducteur. Hij huilt. Verderop staat een halfnaakte conductrice maniakaal te hijgen. Ze is niet alleen halfnaakt, maar nog lelijk ook. Ze kijkt de man na met een gevaarlijke blik in haar ogen. Dat mens is gek, dat zie je zo. Ze moet hem aangevallen hebben. Trek ze een uniform aan en ze denken dat ze alles kunnen flikken. Geen wonder dat de man huilt.
De consternatie is snel voorbij. De conductrice kijkt beschaamd om zich heen en kleedt zich weer aan. Maar goed ook, 't is geen gezicht. Die gaat een flinke douw krijgen, wat ik je brom. Ik zet mijn mp3-speler nog een tandje harder, kijk weer uit het raam en val spoedig opnieuw in slaap. Bij het volgende station word ik wakker. De kladblokman loopt door het gangpad met twee politiemannen op sleeptouw. Zeker aangifte doen. Gelijk heeft-ie, je hoeft niet alles te pikken.
Inmiddels heeft de trein een flinke vertraging opgelopen. Als het zo doorgaat kom ik alsnog te laat voor het werkoverleg. Ik bedenk me dat ik beter alvast een paar belangrijke punten kan opschrijven. Ik kijk om me heen om me ervan te vergewissen dat de conductrice nergens te bekennen is en diep uit de rugzak mijn kladblok op.
Foute hardrock? Dat kan ik niet geweest zijn. ;-)
Eric (URL) - 29 Januari '06 - 19:11