Ondanks de betreurenswaardige politieke en sociale situatie in mijn geboorteland, ben ik niet van plan om in het buitenland asiel aan te vragen*. Met het hoe en waarom van de Europese asielprocedures heb ik me dan ook nooit serieus beziggehouden.
Naar ik vandaag uit het nieuws begrijp, hebben de Europese landen vorig jaar besloten om hun asielprocedures op elkaar af te stemmen. Zo moesten er minimumnormen komen voor de behandeling van asielverzoeken. Verder zouden uniforme procedures voorkomen dat asielzoekers tussen de diverse Europese landen gaan 'shoppen'. Naar nu blijkt hebben nog maar zes van de 25 EU-landen hun procedures aangepast.
Of het afstemmen van de asielprocedures een goeie of slechte zaak is doet in deze even niet terzake. Het gaat me om een terzijde in het nieuwsbericht:
'Landen die hun asielwet nog niet hebben aangepast, zoals Nederland, kunnen een boete krijgen van de Europese Unie.'
Dat is nou opmerkelijk. Waarom heeft Nederland de asielwet nog niet aangepast? We hebben nota bene een speciaal ministerie voor dat soort zaken, een luxe waarover de meeste Europese landen niet beschikken. Het aanpassen van de wetgeving zou dus in een handomdraai gefikst moeten zijn. Schort er misschien iets aan de prioriteitstelling van onze minister van vreemdelingenzaken?
Dat moet het zijn. Als je een jaar lang bezig bent met gewichtige zaken als het verzinnen van burkaverboden, het opstellen van onzinnige gedragscodes, voorstellen om immigranten het eerste couplet van het Wilhelmus te leren zingen, het terugsturen van Iraanse homo's, het voeren van een op voorhand verloren verkiezingscampagne en liegen over bijna alles wat je de afgelopen jaren hebt gedaan, dan blijft er weinig tijd over.
Onbenullige bijzaken als het aansturen van ambtenaren of het uitvoeren van Europese regelgeving worden dan al snel naar het tweede plan gedrongen. 'Operationele ruis' noemen we dat in het bedrijfsleven.
Ondertussen ben ik erg benieuwd naar de hoogte van die Europese boetes. Ik vrees dat ze niet mals zijn. Mocht in huize Verdonk te zijner tijd de acceptgiro op de mat ploffen, dan hoop ik dat ze ons nog even laat weten wat deze grap gekost heeft.
Me dunkt dat je voor dat bedrag heel wat asielzoekers kunt opvangen. In brandveilige gebouwen.
*) Al valt niet uit te sluiten dat ik op een dag culinair asiel zal aanvragen in Italië.
