Op een dag zal ik het scenario schrijven voor een rolprent, aan het eind waarvan de helden in het brandende wrak van een Peugeot 504 op volle snelheid de zonsondergang tegemoet razen. Een soort Thelma & Louise voor kerels, zeg maar. Uiteraard staat nog te bezien of die film ooit wordt gerealiseerd, maar als dat gebeurt, dan moet de soundtrack door Dinosaur Jr. worden gespeeld.
Surfer Rosa, Daydream Nation, Hairway to Steven, Viva Hate, Nothing's Shocking, I Am Kurious Oranj, It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back. Van tweeën één: óf 1988 was een uitzonderlijk goed muziekjaar*, óf in mijn hoofd is het eeuwig 1988 gebleven. In elk geval was 1988 ook het jaar waarin Bug van Dinosaur Jr. verscheen.
De platenzaken (het waren er twee) in het vissersdorpje E., waar ik schoolging, waren niet breed gesorteerd. Alles dat ruwer klonk dan, laten we zeggen, Talk Talk, moest vanuit Amsterdam worden geïmporteerd. Daarom heeft het vermoedelijk nog tot begin '89 geduurd tot Bug op m'n draaitafel lag. Maar daar is-ie toen ook een hele tijd niet meer vanaf gehaald.
Ik meen me te herinneren dat m'n broer en ik, na twee of drie keer draaien, concludeerden dat bijna elk nummer op de plaat klonk als eindmuziek voor een film.** Voor een eindscène zoals hierboven beschreven, bedoelden we. Toen ons dorp eind '89 op het kabelnet werd aangesloten, waren we nog net op tijd om de Berlijnse muur te zien vallen. En telkens als ze in Berlijn even pauzeerden keken we naar de video van Freak Scene.
Ik was ze eigenlijk een beetje uit het oog verloren, Dinosaur Jr. Totdat mijn lief een maand of drie, vier geleden terloops opmerkte dat ze in Amsterdam zouden komen spelen. Tot m'n stomme verbazing blijkt de band in 2005 weer bij elkaar te zijn geraapt. Bij Jay Mascis thuis moet de kachel ook branden, I presume. Daar helpen we graag aan mee, uiteraard: vanavond staan ze in Paradiso en wij zijn erbij.
We nemen wel oordopjes mee, vrees ik. Want ondanks alles is het geen 1988 meer. Ook Ome Ko wordt een dagje ouder.
*) Gemakshalve zien we New Kids on the Block, Milli Vanilli, Rick Astley en Roxette dan even over het hoofd. En Money for Nothing van de Dire Straits.
**) Daar moest ik nog aan denken toen Radiohead negen jaar later een nummer maakte dat Exit Music (For a Film) heette.
Wil gaarne aan 1988-lijst toevoegen:
If I should fall from Grace with God
Ernst - 27 Augustus '09 - 19:21
Oh, en Green van REM
Ernst - 27 Augustus '09 - 19:24
Ik zag Dinosaur JR op de 2007-editie van Lowlands. Het is niet voor mij, die band. Jay Mascis speelde verder mee met Sonic Youth, die de volledige Daydream Nation lieten horen. Tot mijn verdriet hadden ze niet de moeite genomen aan fatsoenlijke sound check te doen, want het geluid was ronduit slecht. Dus toen zijn we maar naar een tent gegaan waar Motorhead stond te bleren. Ik klaagde verder niet.
Wil gaarne aan 1988-lijst toevoegen:
Ernst - 27 Augustus '09 - 19:21
Oh, en Green van REM
Ernst - 27 Augustus '09 - 19:24
Ik zag Dinosaur JR op de 2007-editie van Lowlands. Het is niet voor mij, die band. Jay Mascis speelde verder mee met Sonic Youth, die de volledige Daydream Nation lieten horen. Tot mijn verdriet hadden ze niet de moeite genomen aan fatsoenlijke sound check te doen, want het geluid was ronduit slecht. Dus toen zijn we maar naar een tent gegaan waar Motorhead stond te bleren. Ik klaagde verder niet.
Thijs - 21 September '09 - 14:25