Red!
Ku(ns)twerk (3)
Kunst is belangrijk. Althans, dat is een algemeen heersende opvatting - en niet noodzakelijkerwijs een onjuiste. Daarom hebben de meeste lokale overheden een potje geld waaruit ze zo nu en dan de aanschaf van een kunstwerk bekostigen. Zo'n kunstwerk wordt vervolgens vaak in de openbare ruimte geplaatst, opdat iedereen er plezier aan beleeft. Tot zover de theorie.
In de praktijk lijken de ambtenaren die van gemeentewege de kunstaankopen doen niet te zijn begiftigd met enig gevoel voor esthetiek. In Hilversum in elk geval niet. Neem nou bovenstaande 'sculptuur'. Dit misbaksel staat in een halfvergeten berm aan het randje van Hilversum - om precies te zijn tussen de Schuttersweg en de Geert van Mesdagweg.
Wie maakt zo'n prul? En waarom koopt een gemeente het aan? Probeer je een beeldend kunstenaar voor te stellen die, na maanden zweten in zijn atelier, met zoiets op de proppen komt. En stel je nu eens een ambtenaar voor die het atelier binnenloopt, dit geval ziet staan en zegt 'Da's nou krèk wat we willen hebben!' Lukt het? Nee hè?
De tragiek van dit kunstwerk is dat het niets toevoegt aan de omgeving. De mensen lopen er voorbij zonder er acht op te slaan. Niemand blijft aangenaam getroffen staan, niemand is er blij mee, niemand vindt het mooi, er is zelfs niemand die het lelijk vindt: in feite is het helemaal niks. En het ergste is dat er in heel Nederland honderden, misschien wel duizenden van dit soort werken staan.
Een schrijnend bewijs voor de nietszeggendheid van het beeld is dat het nog niet ten prooi is gevallen aan vandalisme of graffiti. En dat terwijl het pal tegenover een middelbare school staat. Volgens mij is het gewoon nog niemand opgevallen.
Klimaatverandering in de praktijk
Hilversum, gistermiddag: onalledaagse fauna in de vijver van het Laapersveld.
Vragen om moeilijkheden
De Rode Hoed, Keizersgracht, Amsterdam.
Het zijn barre tijden
Citeren Daniël:
>
> Huiver:
>
> 16:55 - 17:30 Ringtone Top 20
> Muziekprogramma waarin de meest populaire
> ringtones met bijbehorende clips voorbijkomen.
> Presentatie: Renée Vervoorn. SBS 6
>
Tsja Daniël, het was me ook al eens - hm - opgevallen. In de vroege jaren negentig voorspelde ik het begin van de nieuwe middeleeuwen. Voilà: ze zijn gearriveerd. Gelukkig konden heren van onze signatuur zich in de middeleeuwen straffeloos, ja, zelfs officieel gesanctioneerd, van bruut geweld bedienen. De tijd is gekomen. Zadel je ros.
grKo
Tweede paartje slechtvalken in Londen
De slechtvalkenfamilie die onlangs werd gevolgd door het BBC-programma Springwatch heeft nieuwe buren: er is nog een nest ontdekt bij de Millennium Dome in Greenwich.
Overigens vernam ik bij geruchte dat de jongen uit het eerste nest inmiddels zijn uitgevlogen. 't Schijnt gisteren op het BBC-nieuws te zijn geweest. Toch de webcam maar es checken, als-ie het weer doet.
Yeah!
Waar blijft dat &%$# onweer? Zuid-Engeland heeft inmiddels de volle laag gehad. Nou hop!
Een gemiste kans
Je hebt mensen die dom zijn. Dat is spijtig. Je hebt mensen die slecht zijn. Dat is erg. Soms ontmoet je iemand die behoort tot beide categorieën. En dat is erg spijtig.
In uitzonderlijke gevallen is iemand niet alleen slecht en dom, maar ook lomp, onhandig, arrogant, incompetent, eigenwijs en tegen beter weten in overtuigd van haar eigen gelijk.
Het kan een eenmalige vergissing zijn om zo iemand op een ministerspost te zetten, maar zo'n vergissing moet bij de eerste gelegenheid worden rechtgezet. Zo'n gelegenheid diende zich gisteren aan tijdens het spoeddebat over de Congo-kwestie.
Helaas, Rita Verdonk zit nog altijd op haar post. Waarschijnlijk nog minstens tot september, wanneer het onderzoek naar het uitlekken van gegevens over uitgewezen Congolese asielzoekers moet zijn afgerond.
In elk geval zijn tot die tijd ook de uitzettingen van Congolese asielzoekers stopgezet. Niet dat Verdonk dat wilde, overigens; die had graag ijzerenheinig doorgegaan met deporteren, maar zwichtte onder druk van de Kamer.
Ik zie maar één lichtpuntje: eerdaags begint het zomerreces, hetgeen met een beetje geluk betekent dat ik voorlopig even een tijdje niet tegen de televisie hoef te schelden. Dat is ook een stuk rustiger voor vrouw en kat.
Baanbrekend onderzoek
Jonas, als wetenschappelijk medewerkster verbonden aan het Bomdasch-instituut, heeft na grondig onderzoek vastgesteld dat naaktslakken wel lekker lijken, maar niet lekker zijn.
Over de kwaliteiten van naaktslakken met kruidenboter kan ze, hangende het vervolgonderzoek, nog geen mededelingen doen.
Naschrift, 16.03: Ko, de conciërge van het Bomdasch-instituut, heeft na een tegenonderzoek vastgesteld dat het geen naaktslak maar een haarballetje was. Naar die Nobelprijs kan Jonas fluiten.
Verdonk onder vuur
Eergisteren kwam aan het licht dat de autoriteiten van Congo beschikken over vertrouwelijke Nederlandse overheidsdocumenten, waarin informatie over uitgeprocedeerde Congolese asielzoekers staat. Het gaat onder meer om werkdocumenten van de Marechaussee. In de documenten wordt vermeld dat de Congolezen asiel hebben aangevraagd in Nederland.
Omdat teruggestuurde asielzoekers bij aankomst in Congo nogal eens worden mishandeld, is het op z'n zachtst gezegd niet handig dat de Congolese immigratiedienst, DGM, over de documenten kan beschikken. Naar aanleiding van een uitzending van Netwerk kwam de kwestie afgelopen februari aan bod in een kamerdebat.
Verantwoordelijk minister Rita Verdonk deed de bevindingen van Netwerk destijds af als 'tendentieus' en ontkende dat Nederland vertrouwelijke gegevens over uitgezette personen aan Congo doorspeelde. Dat blijkt nu dus een leugen. Vandaag houdt de Tweede Kamer een spoeddebat over de kwestie. PvdA-kamerlid De Vries heeft al gepleit voor het aftreden van de minister.
Verdonk heeft intussen aan staatsraad Marten Oosting gevraagd om een onafhankelijk onderzoek in te stellen naar het 'dossierlek', omdat 'de bevindingen van Netwerk zodanig zijn dat de vragen die zij oproepen nader moeten worden onderzocht'. (Om al dit fraais even in perspectief te plaatsen: gisteren verklaarde ze nog voor Radio 1 dat ze het onderzoek wilde omdat ze 'iets moest' met de kritiek van De Vries.)
De minister heeft al laten weten dat ze er niet over peinst om op te stappen. 'Voorlopig ben ik minister en ik heb nog genoeg te doen', aldus Verdonk. De vraag is natuurlijk of ze het debat, na de zoveelste smet op haar deportatiebeleid, overleeft.
Bij wijze van uitsmijter nog een saillant detail: afgelopen maart waren ambtenaren van de IND in Congo op bezoek bij de DGM, de Congolese immigratiedienst die mede verantwoordelijk is voor het mishandelen van de teruggekeerde asielzoekers. Bij die gelegenheid beloofde de Nederlandse delegatie om de DGM enkele tientallen uniformen te leveren. Dat is goed nieuws voor de repatrianten: ze mogen dan bij thuiskomst worden afgetuigd, het gebeurt in elk geval door fris geklede jongemannen.
Wees toch eens consequent, man!
Vorig jaar augustus stapte Hilbrand Nawijn uit de LPF, maar niet uit de LPF-kamerfractie. Gisteren stapte hij uit de LPF-fractie, maar niet uit het parlement. Als we in dit tempo doorgaan dan stapt hij volgend jaar april uit de Tweede Kamer, maar niet uit de politiek. Wat is dat voor een slapjanus?
Belnedië! Belnedië! Een nieuwe republiek!
Bij maps.google.com lopen ze alvast vooruit op de toekomstige successen van Nawijn en Dewinter.
Het mag geen naam hebben
De creatieve vermogens van LPF-coryfee Hilbrand Nawijn worden dezer dagen ernstig op de proef gesteld. In zijn ijver om met zijn Belgische bondgenoot Filip Dewinter een extreem-rechtse denktank op te zetten ging hij voorbij aan het feit dat er ook vóór de oprichting van zo'n instituut nagedacht moet worden. Dus kondigde hij een paar dagen geleden aan dat de nieuw op te richten beweging de naam van Willem van Oranje zou gaan dragen.
Maandag, kort voor de (ook al omstreden) presentatie van de denktank, belde RVD-directeur Gerard van der Wulp met Nawijn en drong er bij hem op aan een andere naam voor zijn beweging te verzinnen. 'Naar verluidt' (Trouw) gebeurde dit omdat het koninklijk huis 'not amused' was. Van der Wulp ontkent dit min of meer (en ontvangt daarvoor een vorstelijk salaris).
Nawijn ging onbekommerd aan de slag en kwam al gauw op de proppen met de naam van (Philips van) Marnix van St. Aldegonde. Marnix van St. Aldegonde was een vriend en particulier secretaris van Willem van Oranje en wordt (vermoedelijk ten onrechte) aangezien voor de schrijver van het Wilhelmus. Ondanks de uitstekende credentials van zijn nieuwe slachtoffer zou er nu wel niemand bezwaar maken, meende Nawijn. Mis.
André Rouvoet, fractievoorzitter van de ChristenUnie, heeft al bezwaar gemaakt tegen het gebruik van de naam van Marnix van St. Aldegonde. De Marnix van St. Aldegondestichting was namelijk het wetenschappelijk bureau van de RPF. Sterker: Rouvoet zelf was er van 1987 tot 1994 directeur. Hij is bang dat de nieuwe naam van de denktank tot misverstanden zal leiden en heeft aangekondigd Nawijn 'erop te zullen aanspreken'. Verder heeft de ChristenUnie een jurist ingeschakeld.
Dus ziet het er naar uit dat Nawijn en Dewinter opnieuw op zoek moeten naar een andere naam. Dat kon nog wel eens tegenvallen. Op een paar uitzonderingen na denk ik niet dat er in de noordelijke Nederlanden veel namen zijn waarvan het gebruik niet stuit op bezwaren bij nabestaanden of belanghebbenden. Misschien kunnen ze het proberen met een Vlaamse naam - Pallieter of zo. Het zal me benieuwen.
Een stekelig dilemma
Terwijl ik over de schutting een praatje maak met buurman G. valt mijn oog op een wespennest, dat aan het dak van onze tuinschuur hangt. Het is zo groot als een galia-meloen, het moet er dus al een tijdje hangen. 'Ja dat klopt, ja', beaamt G. 'We zitten er al een maand naar te kijken.' Mooi is dat.
Ik staar somber broedend naar het nest, maar buurman G. (een onuitputtelijke bron van goede raad) komt al meteen met een suggestie. 'Je moet gewoon je vinger in dat gaatsje steken', zegt hij, wijzend op een gat in het nest waar grote hoeveelheden wespen in- en uitvliegen. 'Na verloop van tijd wordt-ie zo dik dat ze d'r niet meer uit kunnen.' En schaterend verdwijnt hij in zijn eigen tuinschuurtje. (Klik voor de rest!)
Ongelooflijk maar waar...
Ondanks de inspanningen van Noorwegen, IJsland, Japan en onze eigen minister Veerman blijft de walvisvangst verboden. Op de vergadering van de IWC in Ulsan werd de opheffing van het verbod met 29 tegen 23 stemmen verworpen. Misschien hebben die foto's dan toch geholpen.
Ik moet leren minder sceptisch te zijn (100x).
Root cause analysis
Hilversum Centraal, gisteren: vind je het heel gek dat alles op het spoor in de soep loopt?
Verbod walvisvangst op losse schroeven
De Internationale Walvisvaart Commissie (IWC) houdt op het ogenblik haar jaarlijkse vergadering in Ulsan, in Zuid-Korea. Het verbod op de commerciële walvisvangst, dat door de IWC in 1986 werd uitgevaardigd, lijkt op de vergadering te gaan sneuvelen.
Op de afschaffing van het vangstverbod wordt aangedrongen door landen als Noorwegen, IJsland en Japan. De Noren hebben het verbod nooit erkend en hebben zich er dan ook nooit iets van aangetrokken. Sinds 2001 staat de Noorse wet zelfs de export van walvisvlees toe. De producten gaan voornamelijk naar Japan.
Japan, intussen, zegt de walvissen te vangen voor wetenschappelijke doeleinden, al lijken de Japanse 'wetenschappers' zich voornamelijk bezig te houden met ingewikkelde vraagstukken als: 'hoeveel ondeldanen van het land van de lijzende zon zijn el nodig om iedel jaal vielhondeld walvissen te velolbelen?'. Dat dit vervolgens empirisch wordt vastgesteld behoeft vermoedelijk geen betoog.
Ook Nederland is op de conferentie vertegenwoordigd. Minister Veerman (LNV), nooit te beroerd om een handje te helpen als er een beschermde diersoort moet worden uitgeroeid, heeft al laten weten dat de Nederlandse delegatie gaat pleiten voor een systeem dat wetenschappelijke vangsten 'onder strenge voorwaarden' toestaat.
Hoewel de minister volhoudt dat dit systeem voorkomt dat landen als Noorwegen en Japan hun gang blijven gaan, komt het in feite neer op de consolidatie van de bestaande situatie, die verre van ideaal is.
Greenpeace voert momenteel actie in Ulsan en hoopt het tij te keren door (echt waar) tegenstanders van de walvisvangst hun foto te laten opsturen en deze op een groot scherm te projecteren. Inmiddels hebben 51.000 mensen hun foto opgestuurd. Zo! Bij de Noren en Japanners zal de schrik er stevig in zitten. Dat zal ze leren!
Tiens, is het alweer komkommertijd?
Jottum, het is weer zover: de wakkere mannen van de LPF-fractie liggen weer eens rollebollend op straat. Wat nu weer? Wel, LPF-kamerlid Nawijn, in het eerste bruinhemdenkabinet belast met de portefeuille van vreemdelingenzaken en integratie, is van plan om met zijn Belgische geestverwant Filip Dewinter een 'denktank' op te richten.
Dewinter zag zich onlangs, na een veroordeling wegens racisme, gedwongen om de naam van zijn partij te veranderen van Vlaams Blok in Vlaams Belang. Oude wijn in nieuwe zakken, kortom. Op zich is het niet opmerkelijk dat Nawijn wil gaan samenwerken met Dewinter. Het zat er dik in dat hij vroeg of laat kleur zou bekennen. Maar zijn partijgenoot Varela is boos. Nawijn wil het verbond met zijn Vlaamse bloedbroeder namelijk bezegelen in het woonhuis van Pim zaliger. En dat mag niet.
Varela is van mening dat Nawijn en Dewinter de naam van Fortuyn misbruiken, en wil morgen bij Fortuyns huis proberen om ze op andere gedachten te brengen. Nawijn denkt echter dat Fortuyn geen problemen zou hebben gehad met de samenwerking. Hij ziet de denktank zelfs als de opmaat voor een nieuwe politieke partij in Nederland en Vlaanderen, die het belang van het Nederlandstalige cultuurgoed moet benadrukken. Voor die beweging bestaat nog geen naam, maar 'mogelijk zal de naam van Willem van Oranje erin voorkomen'. Varela, intussen, weet Marten Fortuyn (de broer van) aan zijn kant. Dat kan een aardige vertoning worden morgen.
Allemensen. Ik zou de waarheid geweld aandoen als ik zou zeggen dat ik Pim Fortuyn erg mis. Maar mocht hij ooit onverhoopt terugkeren, dan zou ik er heel wat voor over hebben om hem, in een integraal uitgezonden televisiedebat, de vloer te zien aanvegen met het stelletje ongelooflijke minkukels dat in zijn naam acht kostbare kamerzetels bederft. Dàt is pas televisie om voor thuis te blijven.
Madame Jeanette
De afgelopen weken was het maar een treurige bedoening in de kruidentuin. De basilicum, gewend aan een mild mediterraan klimaat, hief een indrukwekkend treurlied aan en gaf groots & meeslepend de geest. De laurier en de rozemarijn stonden in hun respectievelijke hoekjes te kleumen. De lavendel verlangde met veel pathos naar de schroeiende akkers van de Provence. 's Nachts hoorde je 'm zachtjes piepen. We hebben het raam maar dichtgedaan.
Er moest iets gebeuren, dat was duidelijk. Gisteren bezochten het meisje en ik de Pasar Malam Besar op het Malieveld in Den Haag. In de tenten hing een onbeschrijfelijke hitte, hetgeen aan het hele gebeuren een zekere mate van authenticiteit verleende. We verrichten er diverse goede daden. Zo heb ik, door bij twee verschillende standjes een portie sateh kambing te bestellen, een verdrietig lammetje met zijn oude moeder herenigd. Maar hierover een andere keer.
Bij een stand met uitheemse planten werden we aangesproken door Madame Jeanette. Was er voor haar geen plekje in onze tuin? Nu, dat was er. In de trein naar huis stond Madame Jeanette gezellig in de vensterbank en leverde in een sappig Caraïbisch accent ongezouten commentaren op de medereizigers, het landschap en op de Chinese bieslook, die eveneens meereisde.
En zie: Madame Jeanette heeft de zomer meegebracht. Thuisgekomen hebben we haar in de tuin gezet, waar ze ogenblikkelijk orde op zaken begon te stellen. Het resultaat overtrof de stoutste verwachtingen. De pepermunt probeerde, door uitbundig te groeien, een goede eerste indruk te maken. De dille kon niet achterblijven en verhief zich met veel ellebogenwerk boven de tijm. En Wilde Marjolein, beducht voor de concurrentie van een exotische schone, begon spontaan te bloeien.
Madame Jeanette laat zich al die belangstelling minzaam aanleunen. Straks is het september en tijd voor de oogst. De eerste kleine pepertjes beginnen zich al te vormen en ik ben vreselijk benieuwd naar het uiteindelijke resultaat. Een kleine waarschuwing is geboden: mocht je in de komende maanden bij ons te eten komen, bereid je dan voor op moeitevolle stonden. Fajaaaaa!
Waar blijft de herfst!?!
De afgelopen drie weken ben ik van maandag- tot donderdagavond de deur niet uitgekomen. Daarnaast stond de warme prak al ruim voor negenen op tafel, iets dat bij ons thuis hoogst ongebruikelijk is. 't Is niet dat ik ineens een voorzichtig en geregeld leven ben gaan leiden; de oorzaak moet veeleer worden gezocht in het - op deze plek al eerder bezongen - BBC-programma Springwatch.
Waarom, lezer, zijn er niet meer van dat soort programma's? Waarom zijn ze er niet iedere dag van het jaar? En waarom zijn ze er niet in Nederland? We hebben inmiddels zoveel soap-series dat ze alleen nog maar met afkortingen worden aangeduid. De omroepen rollen over elkaar heen om al maar lulliger onderwerpen te vinden voor reality-shows. Eén goed natuurprogramma. Eentje maar. Is dat teveel gevraagd?
Want zeg nou zelf, zijn de belevenissen van (pakweg) een nestje pimpelmezen niet duizend maal interessanter dan de gruwelijke verwondingen van het zoveelste verkeersslachtoffer, de ouderdomskwaaltjes van huisvrouwen uit Beneden-Leeuwen of het privéleven van Ozzy Osbourne, Frans Bauer, Jantje Smit, Adam Curry of (attenooie!) Patty fucking Brard godverdomme?
Even ademhalen. Glaasje water. Rustig, Ko, rustig.
De laatste uitzending van Springwatch was afgelopen donderdag. Ik zal ze missen, de mezen, de slechtvalken, de zeearenden, de zwaluwen en de kerkuilskuikens*. Maar er is goed nieuws: naar het schijnt is het budget voor volgend jaar al rond. Daarnaast organiseert de BBC onder de naam 'Autumnwatch' het grootste fenologische onderzoek dat ooit in Groot Brittannië is uitgevoerd.
Dus zit ik gespannen uit het raam van mijn werkkamer te turen. Beginnen de boomkruinen al een beetje te verkleuren? Trekken de eerste kolganzen al over? En zijn die ellendige gierzwaluwen al eens opgerot? O, süsser Oktober!
*) Overigens een uiterst geschikte benaming voor niet al te snugger uitgevallen religieuze zeloten.
Mentha x pipertita
Vriend D., stadskind, werkt sinds enige tijd bij een kruidenkwekerij in de buurt van Purmerend en verbaast zich hevig over het feit dat er muntplanten staan die 'echt naar pepermuntjes ruiken!'. Maar waar een botanisch raadsel is, daar is gelukkig ook de Groene Khmer.
De munt die naar pepermuntjes ruikt is de zogenaamde Mentha x pipertita of (nee maar!) pepermunt. Pepermunt is geen oorspronkelijke wilde plant maar ontstond aan het einde van de zeventiende eeuw in Engeland. Het is een kruising van de, door de Britten geïmporteerde, groene munt (Mentha spicata, ruwweg wat ze in Marokko in hun thee pleuren, al is dat ook weer een ondersoort) en de watermunt (Mentha aquatica).
Mentha aquatica komt in onze streken overigens op vrij grote schaal in het wild voor. (Ik vond 't onlangs nog in de Naardermeer.) De plant ruikt duidelijk naar munt, maar heeft in geur en smaak een sterke ondertoon van modder. Het zal je dan ook niet verbazen dat de plant nauwelijks voor culinaire doeleinden wordt aangewend, behalve in Engeland uiteraard, waar alles naar modder smaakt.
Of de kruising tussen beide planten spontaan plaatsvond dan wel bewust veroorzaakt is vermeldt de historie helaas niet. Ik mag graag geloven dat het spontaan gebeurde. Voor mijn geestesoog zie ik een romantisch liefdesverhaal waarin de lompe, wat boerse, inheemse watermunt kennis krijgt aan de elegante, exotische groene munt en haar op een avond, aan de rand van de vijver, de zijne maakt (maanlicht! strijkers!). Ze leefden nog lang en gelukkig en hadden een gezond & vruchtbaar nageslacht.
Dat laatste is in elk geval waar. Ik blijf aan het wieden, nondeju, die troep woekert als de ziekte.
Geachte ministew Vewdonk,
Uw veelbezongen integgatie gaat me af en toe te vew:
Ik tgof een ggoepje Magokkanen met een vette Gooise ew.
Hoogachtend,
M.J. Agbouw
Hilvewsum
Ça marche!
Zoals ik een paar dagen geleden al aankondigde ben ik overgestapt op Pivot. En om het meteen helemaal goed te doen heb ik het blog verhuisd naar Pivothosting. De verhuizing ging van een leien dakje: na wat kunst- en vliegwerk staat alles weer redelijkerwijs waar het moet staan - op wat kleine uitzonderingen na. Zo heb ik het template voor het reactieformulier nog niet aangepast.
Verder moeten de hartverwarmende reacties die jullie het afgelopen jaar met bloed, zweet & tranen hebben zitten intikken als verloren worden beschouwd. Jammer maar helaas - ik zou zeggen: doe er wat aan.
Omdat de verhuizing van de domeinnaam nog niet in alle DNS-en bekend is wordt een ferm deel van de bezoekers nog naar de ouwe site geleid. Geen paniek, dat duurt maar even.
Met dank aan DC voor het gratis advies. (En voor het feit dat ik je searchform heb geript.)
Mag dat?
Trouw vanmorgen:
De LPF en het kamerlid Wilders eisten gisteren direct het heengaan van Donner.
Even geduld a.u.b.
Zoals ge misschien gemerkt hebt ben ik bezig om dit blog te verhuizen, derhalve doen zich in dit stukje cyberspace momenteel wat wonderlijke (maar - fingers crossed - geenszins onverklaarbare) fenomenen voor. Geen paniek, it's in a better place now.
Auditief genot
Misschien zijn er mooiere geluiden denkbaar dan het schrapen van een verlaagde sportauto die met te hoge snelheid een verkeersdrempel neemt. Maar ik weet zo gauw even niet welke geluiden dat zijn.
Beter dan soap
Het onvolprezen BBC-programma 'Springwatch with Bill Oddie' volgt al een tijdje de wederwaardigheden van een nest slechtvalken op een torenflat in Londen. Gisteren meldde co-presentator Simon King dat de moeder van de kuikens al sinds die ochtend niet meer was gesignaleerd.
Maar gelukkig kun je op de Springwatch-site de 'Mini-Oddie' downloaden - een desktop-alert die de laatste nieuwtjes over het programma op je beeldbuis brengt. Zodoende weet ik sinds vijf minuten dat de moedervalk op het nest is teruggekeerd. God, wat houd ik toch van de BBC.
Weet je, ik maakte me nog echt een beetje ongerust ook.
Dat is niet goed hè?
Al sinds jaar en dag werk ik erg veel samen met Duitsers en Oostenrijkers. Nou is m'n Duits niet echt beroerd, maar in een vlaag van onzekerheid wil ik nog wel eens naar een woordenboek grijpen. Hoe wens je bijvoorbeeld iemand 'sterkte' in het Duits? Vlug even opzoeken.
Nu blijkt een van de Duitse vertalingen van sterkte 'Ranzigkeit' te zijn. Interessant. 'Ich wünsch dir viel Ranzigkeit'. Misschien maar niet doen.
Kleine wijzigingen
Het zal de trouwe bezoekers aan dit blog (allebei) niet ontgaan zijn dat er de afgelopen dagen wat kleine dingetjes zijn veranderd in de layout. Zo werd ik een beetje nerveus van het enge groene kleurtje van de achtergrond. En altijd maar dezelfde header, dat gaat ook vervelen op den duur. Dus heb ik de achtergrond maar eens vervangen door iets - hm - stemmigers. Verder heb ik in de header zo'n überkekke rotate-script gebouwd. Altijd leuk.
Binnen niet onafzienbare tijd hoop ik over te gaan op Pivot. Bij mijn host (DDS) kun je tegenwoordig PHP gebruiken. Helaas weigeren ze hardnekkig om de safe mode uit te zetten. Nou ben ik erg gehecht aan mijn DDS e-mailadres (ik heb het al bijna tien jaar en ik wil het om sentimentele redenen niet kwijt), maar ik denk dat ik voor de hosting van deze site toch maar es ga omzien naar een andere provider.
Watch this space, dark work is afoot.
Mystery guest
Over Holten gesproken... Wouter en ik waren gevraagd om een paar liedjes te komen spelen op het feestje. Nou doen we dat over het algemeen niet onaardig (vinden we zelf). Maar als dhr. Manuel ineens geheel onaangekondigd komt aanwaaien dan kunnen wij niet meer dan... Hm, dan kunnen wij niet meer dan eeeh... Wel, dan willen wij hem wel even bijlichten.
(Foto Roos Schoneveld)
Natuur vandaag (43)
Afgelopen vrijdagavond naar Holten gereisd voor een feestje. Mooie onweersluchten onderweg. In Holten boomklevers, mezen, vinken en bonte vliegenvangers.
In een hoogspanningsmast bij de Naardermeer zijn door Natuurmonumenten en NUON twee visarendnesten aangebracht. Visarenden hebben zich tot dusverre nog niet vertoond, maar afgelopen week hebben er al wel twee slechtvalken een kijkje genomen. Verder kun je op de webcam af en toe een boomvalk in een van de nesten zien scharrelen.
De nesten zijn vanuit de trein te zien, vlakbij de Keverdijk (aan de 'Weesperzijde' van de Naardermeer).
Ook de zilverreigers zijn weer af en toe vanuit de trein te zien - er zitten er de laatste tijd een stuk of wat bij een eilandje in Wijde Blik, een van de plassen aan de zuidzijde van het spoor.
Volgens de natuurrubriek in de Trouw vliegen de jonge bos- en ransuilen rond deze tijd uit. Toch es op de hei gaan kijken een dezer dagen.
In Engeland schijnen de boerenzwaluwen massaal om te komen door uitputting en ondervoeding. Tijdens de trek naar het noorden zijn ze een paar keer op barre weersomstandigheden gestuit en tot dusverre is het geen best insectenjaar. Op de zomer hoeven we intussen nog steeds niet te rekenen, volgende week wordt het gewoon weer 14 à 15 graden.
Kijk eens aan
Twee weken geleden stipte ik het al even aan: schakelkasten, transformatorhuisjes en pompstations zijn meestal niet om aan te zien. Ze vormen dan ook vaak het doelwit van graffiti of - erger - reclame. Maar het kan anders: dit kastje in Hilversum is beplakt met mooie foto's van een Brits (of Iers?) kustplaatsje.
Een vervelend neveneffect is dat ik van dit soort plaatjes meteen zin krijg om op vakantie te gaan in Groot-Brittannië. En het is al zo verrekte koud.
Ko geen commentaar hebben
Pan-Europees geleuter
Is er eigenlijk een mooie Nederlandse term voor het Engelse 'chat client'? Het woord 'kletsklant' dringt zich op. Bij Google is het slechts één keer te vinden - in een andere betekenis.
Ook in het Duits is er volgens mij geen mooi woord voor. 'Plauderkunde' heb ik althans nog niet kunnen vinden. En 'Klatschkunde' komt wel voor, maar (alweer) in een andere betekenis.
Nee, dan doen de Fransen het beter. Ik verzon zojuist de term 'client de bavardage' en dat vond ik eerlijk gezegd een hele leuke van mezelf. Eilaas: hij blijkt al te bestaan.
Okee, dus we willen onze eigen identiteit binnen Europa bewaren? Hop! Aan de slag!
TV om voor thuis te blijven
Wie zei dat er in Nederland geen belangstelling is voor natuurprogramma's? Het hele land is al een tijdje in de ban van een webcam, die sinds half april in een nestkast met jonge slechtvalken hangt. Het jongste van de twee kuikens vloog gisteren uit.
Over webcams en nestkasten gesproken: ken je het magnifieke BBC-programma 'Springwatch with Bill Oddie'? Het is van 30 mei tot 16 juni, van maandag tot en met donderdag, tussen 21.00 en 22.00 (onze tijd) te zien op BBC 2.
Het programma volgt de lotgevallen van - onder meer - een nest zeearenden, een jonge buizerd, een nest kerkuilen, een nest winterkoninkjes, een dassenfamilie en twee nestjes pimpelmezen. (Het blijft een beetje vreemd om co-presentatrice Kate Humble te horen vragen 'And how are my tits doing?' - volgens mij doet ze het erom.)
Komiek en natuurkenner Bill Oddie voorziet het geheel van geestige commentaren en geeft tips over hoe je je tuin geschikt kunt maken voor vogels en kleine zoogdieren. (Ik heb geprobeerd om het aan poes uit te leggen, maar ik denk niet dat ze het begrijpt.)
Zoals gezegd: het is de komende twee weken nog te zien. Een kleine waarschuwing is geboden: als je eenmaal hebt gekeken kom je de rest van de week 's avonds de deur niet meer uit.
Een mooie bruiloft
Willem Breedveld gisteren in Trouw:
'Veel nee-stemmers gedragen zich als een bruidegom op zijn vrijgezellenavond.'
Dat had-ie niet moeten schrijven, die Breedveld. Ik loop al sinds gisteravond te denken aan hoe Herben, Rouvoet, Marijnissen, Wilders en Van der Vlies over het Rembrandtplein hossen, uitgedost als bananen. Welke bruid zou nee zeggen?
Hardleers of consequent?
Teletekst:
GroenLinks doet een nieuwe poging om het raadgevend referendum in de Grondwet op te nemen. Partijleider Halsema wijst erop dat referenda een goed middel zijn om het debat te stimuleren.
Volgens Halsema is het van groot belang dat de politieke elite het volk vaker laat spreken. Ze noemt de toetreding van Turkije een geschikt nieuw onderwerp.
Wil de echte Deep Throat nu opstaan?
Maar er is ook nog nieuws.
Journalistiek voor gevorderden
Officieel is de race nog niet gelopen, maar de prijs voor het allerlulligste referendum-item gaat nu al naar het dagblad Trouw. Op de voorpagina van die kwaliteitskrant wordt ene Monique uit Turkeye, een gehucht in Zeeuws-Vlaanderen, gevraagd naar haar mening over de Europese grondwet en de toetreding van Turkije tot de EU.
Op de volgende pagina's wordt de lezer ook nog getrakteerd op de meningen van Mark uit Rome (Gld.), Mienie en Herman uit Engeland (O.) en Henk uit Frankrijk (Gld.). Heel informatief allemaal. Is de hoofdredacteur met ziekteverlof? Waarom nog niet?
|
|
|
