Over festivals gesproken...
'Naar een wàt?' Het meisje, dat een weekendje in Gaasterland zat, deed duidelijk moeite om niet in lachen uit te barsten. 'Een vogelfestival', zei ik nog maar eens. 'Leuk!', riep ze, 'Varen er overal boten met dansende lepelaars rond?' 'Nee', improviseerde ik, 'maar ze hebben de reigers een rood strikje omgedaan, de futen hebben vlaggetjes en de ganzen hebben allemaal een toetertje gekregen. De herrie is oorverdovend.'
Dat laatste was in elk geval waar. Op het Vogelfestival, dat afgelopen weekend in de Oostvaardersplassen werd georganiseerd, kon je over de koppen lopen - en ik heb de neiging meermalen moeten onderdrukken. Liefst negenduizend vogelaars verdrongen zich tussen de stands van verrekijkerfabrikanten, natuurboekhandels en vogelbeschermers.
Zelf ben ik er op zaterdag een kijkje wezen nemen. De mooiste stand was misschien wel die van de Luchtmacht. Rondom hun tent hadden ze een uitstalling gemaakt van vernielde vliegtuigonderdelen: de straalmotor van een NF-5 na een bosting met een buizerd, de canopy van een F-16 na een botsing met een kolgans, een zeekoet in de motor van een Duitse Tornado - voor de oprechte liefhebber viel er heel wat te genieten. 'Wereldwijd kosten botsingen tussen vliegtuigen en vogels 6 miljard euro per jaar', stond er op een affiche. Dat lijkt me voor de Luchtmacht een mooi argument om het bijltje erbij neer te gooien en het vliegen voortaan aan de specialisten over te laten.
De organisatie was zo vriendelijk geweest om ieder half uur pendelbussen te laten rijden tussen station Lelystad en het festivalterrein. Dat is maar goed ook, want met het openbaar vervoer is het terrein zo goed als onbereikbaar. Helaas leek het erop dat er maar weinig gebruik werd gemaakt van de bussen. De Knardijk stond propvol auto's van enthousiaste natuurliefhebbers.
Enthousiaste natuurliefhebbers, ja. Afijn, het is heel leuk, zo'n Vogelfestival, maar ik denk dat ik de volgende keer verstek laat gaan. Want een ding is zeker: als heel vogelminnend Nederland elkaar in de Oostvaardersplassen voor de voeten loopt heb je de Naardermeer, De Wieden of Voornes Duin helemaal voor je alleen. Lijkt me verrukkelijk.
Natuur vandaag (49)
Vrijdagavond ging Hilversum On Air, een van Hilversums twee officiële popfestivals, van start. Voor de habitués van echte popfestivals vermeld ik er even bij dat een popfestival in Hilversum niet zoiets is als Pinkpop, Dynamo of Lowlands. Voor de Gooise popliefhebber zijn er geen Pixies, Kaiser Chiefs of Nicken Cave.
De 'headliners' van Hilversum On Air waren De Jeugd van Tegenwoordig - bekend van het in koeterwaals opgedreunde rapversje 'Watskeburt' - en de Time Bandits, van wie na het pretentieloze popdeuntje 'Specialized in You' (1983) niet veel meer vernomen is. Zelden heb ik me zo oud gevoeld.
De tijd tussen de acts werd opgevuld door egotrippende autisten - pardon, deejays - die op topvolume industriële muziek draaiden voor de drie of vier mensen die te dronken waren om te vertrekken. Het epicentrum van al die muzikaliteit lag op driehonderd meter van mijn woning. Vandaar dat ik, om te voorkomen dat ik het meubilair aan splinters zou krabben, het bos ben ingevlucht.
Op het Dievenpaadje begonnen vlak boven me twee bosuilen te krijsen. Ze vlogen vanuit een lage struik een boomkruin in, waar ze nog een tijdje ruzieden om een plekje. Ik heb iets met uilen. Altijd als ik een uil van dichtbij zie blijf ik als aan de grond genageld staan. Uilen zien jou lang voordat jij hen ziet - het lijkt alsof ze helemaal uit het niets komen. Ze vliegen volledig geluidloos en met het blote oog zijn ze amper te volgen - ze verdwijnen ook weer in het niets.
Via het Heksenweitje, de Trompenburger Weg en de Bussumer Grintweg (opnieuw gekras van bosuilen, nu in de tuinen van de villa's) naar het Corversbos gelopen. Door het stikkedonker naar de rand van de akker gegaan en daar in het gras gaan zitten. Schuin achter me de roep van een schorre bosuil. Heel stil blijven zitten en de bosrand scherp in de gaten gehouden.
Na een paar minuten maakte de uil zich los uit een boomtop, zeilde geruisloos over de akker en nam plaats in de kruin van de boom waaronder ik zat. (Op dat soort momenten is het oppassen geblazen - voor je het weet heb je een kledder stront, een braakbal of zelfs een boze uil in je nek.) Daar bleef hij een tijdje zitten roepen om vervolgens te verdwijnen - Joost mag weten waar naartoe.
Uitermate goedgemutst naar huis gelopen. Onderweg tot mijn grote genoegen nog een egel tegengekomen die niet aan snot gereden was. De egel was aan het ritselen tussen wat herfstblaadjes achter een schakelkastje en werd nauwlettend in het oog gehouden door een licht verontruste kat. Al met al een mooie nacht. Drie close encounters met uilen op één avond. Waar zo'n popfestival al niet goed voor is.
Stropdas
Het leven zit vol wonderbaarlijke tegenstrijdigheden. Zo zijn er overal ter wereld nachtclubs, casino's en restaurants die je de deur wijzen als je binnenkomt in een keurige katoenen spijkerbroek.
In diezelfde gelegenheden, echter, wordt het beschouwd als het summum van beschaving om met een bundel door insectenlarven uitgescheten draden om je nek te lopen.
Niemand staat er ooit bij stil, maar volgens mij zijn ze stiekem een beetje kinky.
Maak je geen zorgen...
...in Zwitserland worden de gletsjers misschien steeds kleiner, in Amsterdam groeien ze gewoon weer aan.
Luikje #3
Ik hou van simpele constructies. Wanneer ik iets koop - een wasdroger, een telefoon of een decoupeerzaag, bijvoorbeeld - kies ik over het algemeen voor een model zonder toeters en bellen. Hoe eenvoudiger het apparaat, hoe minder eraan kapot kan, zeg ik altijd. En ik heb gelijk.
Wat kan er nu kapot gaan aan een kattenluikje? Niet veel, zou je denken. Maar als je die vraag aan Jonas voorlegt kom je bedrogen uit. Jonas houdt niet van dichte kattenluikjes. 's Nachts wil ze in de tuin op jacht naar muizen (die ze nooit vangt), koolmezen (die 's nachts niet vliegen) en libellen (idem). Ik, op mijn beurt, ben erg gesteld op mijn kat en ik moet er niet aan denken dat ze op de Professor Kochstraat tot pulp wordt gereden door een mongool in een Golf GTI. Daarom houd ik haar na donker binnen. En dat leidt tot conflicten.
In november 2004 schroefden we voor het eerst een kattenluikje in onze achterdeur. Niettegenstaande het feit dat er in grote letters 'STAYWELL' op stond zag Jonas kans om het binnen twee maanden te mollen, door met haar nageltjes net zolang aan de naden te rukken tot het hele luik uit elkaar lag.
We hebben er smakelijk om gelachen en een nieuw luikje gekocht. Uit ervaring wijs geworden hebben we, direct nadat we het hadden geïnstalleerd, de naden dichtgemaakt met isolatietape. Vergeefs. Al na een paar weken rukte Jonas het luik met tape en al uit elkaar. Gelukkig konden we het provisorisch repareren en nadat we hier en daar nog wat extra tape hadden aangebracht bleek het luikje eindelijk Jonas-proof.
Nu moet je weten dat we in een kattenrijke buurt wonen. Alleen al in ons blok wonen een stuk of vijftien katten, en op gezette tijden komen ze allemaal binnen om bij Jonas een hapje mee te eten. Het gebeurt geregeld dat ik, een klein half uur nadat ik Jonas te eten heb gegeven, haar bakje helemaal leeg terugvind. Dat is vreemd, want Jonas eet niet veel. Althans niet bij ons - maar na een nauwkeurige analyse van de zaken die ze af en toe ophoest (brokjes die wij haar niet gegeven hebben, wildpaté en soms zelfs macaroni), ben ik tot de conclusie gekomen dat ook Jonas zo nu en dan 'uit eten' gaat.
Tot zover niets aan de hand. De buurkatten eten bij ons, Jonas eet bij de buren. Live and let live, zogezegd. Maar zelfs onze tolerantie kent zijn grenzen. De buurkaters mogen best een vorkje meeprikken, maar als ze daarna de hele boel onderpissen gaan ze te ver.
Tijd voor krasse maatregelen. Dit weekend hebben we een heus science-fictionkattenluik gekocht. Het nieuwe luik reageert op een magneetje dat aan Jonas' halsbandje hangt. We hebben het luik gistermiddag in de achterdeur geschroefd. Daarna is Loes nog een goed kwartier bezig geweest om alle (maar dan ook werkelijk alle) naden met isolatietape af te dichten.
Nu is het dus (theoretisch) onmogelijk dat de buurkatten nog binnen komen. Tenzij Jonas kans ziet om ook het derde luikje te slopen. Of tenzij de buren, tot wanhoop gedreven door haar geschrans, ertoe overgaan om precies zo'n luikje te kopen - dan zijn we weer terug bij af.
Toch maar es met buuv gaan praten.
Sightseeing in Hilversum
Over twee weken vertrekken het meisje en ik naar Rome. Maar je vraagt je soms af waarom. Sinds Anna's Hoeve (of 'Castellum Novum', zo je wilt) is afgebrand hebben we in Hilversum immers ook een heuse ruïne. Je reinste weggegooid geld.
Beetje lullig trouwens: daags na de brand werden in het openingsartikel van de Gooi- en Eemlander de mensen die naar de puinhopen kwamen kijken aan het woord gelaten. De speculaties over brandstichting ('in de brand, uit de brand') waren niet van de lucht. Op de site van de G&E is dat bericht inmiddels nergens meer te vinden. Sterker: het lijkt erop dat de brand gewoon een 'bedrijfsongeval' was.
Zelfs al mocht het zo zijn dat de eigenaar er zelf de hens in heeft gejaagd, dan getuigt het alsnog niet van veel inzicht om zo'n artikel, nog voordat het onderzoek is afgerond, op de voorpagina te brengen. De Gooi- en Eemlander is een kutkrant. Wil iemand me waarschuwen als ik ooit een abonnement op dat vod dreig te nemen?
Meet you at the cemetery gates (2)
Oost-Knollendam, afgelopen voorjaar
Monniksgier gesneuveld
Een triest bericht: Carmen, de monniksgier die zich ophield in de Oostvaardersplassen heeft zich te pletter gevlogen tegen de zijkant van een trein.
Het beest, afkomstig uit een Frans herintroductieprogramma, werd in 2003 met vergiftigingsverschijnselen opgenomen in een vogelopvangcentrum in Spanje. In februari was ze voldoende hersteld en werd ze vrijgelaten in Zuidoost-Frankrijk. In maart kwam ze aanwaaien in de Oostvaardersplassen, waar ze sindsdien is blijven hangen.
Voor enthousiaste vogelaars die de monniksgier niet in levenden lijve hebben kunnen zien (zoals ik) is er toch nog een lichtpuntje: de vogel zal worden geprepareerd en tentoongesteld in museum Naturalis in Leiden.
Beetje voorbarig?
Minister Veerman (LNV) is bang dat het vogelgriepvirus H5N1, dat in Rusland en Kazachstan is gesignaleerd, door trekvogels wordt overgebracht naar Nederland. Daarom wil hij in de loop van deze week een pakket maatregelen afkondigen, waaronder een ophokplicht voor commercieel gehouden pluimvee.
Dat is een beetje vreemd, want volgens de Europese Commissie is zo'n ophokplicht (nog) helemaal niet nodig. De vogels uit het besmettingsgebied in Centraal-Azië trekken namelijk niet naar Nederland, maar naar India, Afrika en Australië. 'Onze' trekvogels komen meer uit Scandinavië en het noorden van Siberië. (Zie het handige bovenstaande kaartje uit de Trouw.) Je hebt trouwens geen dure deskundologen nodig om aan die informatie te komen, met een beetje gepuzzel kun je het opmaken uit iedere commercieel verkrijgbare vogelgids.
Niettemin praat Veerman vandaag met deskundigen in Brussel (waar hij uitstekend de weg weet) over de ophokplicht. Zijn besluit is gebaseerd op het advies van een commissie van deskundigen.
Kort samengevat staat er in dat advies dat het niet helemaal uit te sluiten valt dat vogels uit Kazachstan op hun trekroute vogels uit Noord-Siberië tegenkomen, en dat dus eventueel de mogelijkheid bestaat dat een paar met het virus besmette vogels over een paar weken ook in Nederland zullen arriveren - als ze het halen tenminste. Op grond daarvan wil Veerman, gesteund door de kamerfracties van CDA, VVD en LPF (ook nooit te beroerd om achter de waan van de dag aan te rennen) nu alle scharrelkippen laten opsluiten.
Goed, het is inderdaad niet uit te sluiten dat er een paar besmette vogels in Nederland terechtkomen. Maar het is ook niet onmogelijk dat een paar van de besmette vogels in tropisch Afrika in aanraking komen met 'onze' gierzwaluwen of sterntjes, die het virus volgend voorjaar misschien wel kunnen meebrengen. Als je dat risico wilt uitsluiten moet je overgaan tot een permanente ophokplicht, waarmee je de hele biologische pluimveesector de nek omdraait. (Zou het kunnen dat het Veerman daarom begonnen is?)
Gezien de recente verspreiding van het - ook voor mensen gevaarlijke - vogelgriepvirus moeten we er rekening mee houden dat het een dezer dagen ook in West-Europa opduikt. Dat is een realiteit waarmee we moeten leren leven. Je vraagt je af waarom men zich in andere Europese landen niet direct zorgen maakt. Waarschijnlijk omdat ze zich in onze buurlanden beseffen dat je dit soort risico's met gezond verstand te lijf moet gaan - en niet met paniekvoetbal voor de tribune.
Natuur vandaag (48)
Donderdag bij elven met de trein naar Naarden-Bussum. Met Thijs rondom de Naardermeer gelopen. Bewolkt en een beetje benauwd, hoewel het te koud is voor de tijd van het jaar. Ondanks de regen van de afgelopen tijd zijn de paden redelijk tot goed begaanbaar. (Al moet je oppassen omdat er overal bruine kikkers voor je voeten springen.)
De hoogtepunten: een stuk of zeven purperreigers, een aantal grote zilverreigers en een kleine zilverreiger, boom- en torenvalken, haviken, sperwers, buizerds en bruine kiekendieven, grote èn kleine bonte specht, groene specht, hele troepen puttertjes die heen en weer fladderden tussen de uitgebloeide distels, pijlstaarten, wintertalingen, krak-, slob-, kuif-, tafel-, berg- en wilde eenden (de herfst komt eraan, denk ik), boerenzwaluwen, overzwaluwen en zelfs een laatste (?) gierzwaluw (op 11 augustus!).
Voor een augustusdag bepaald geen slechte lijst. Ook verder een mooie wandeling.
Sinds vannacht om een uur of vier trekken er schitterende onweders over ons huis. (Op het moment zit er hier een rechtboven, de klappen vallen op nog geen kilometer afstand.) Tot mijn verbazing is Jonas sinds kort bang voor onweer. Als het dondert en bliksemt begint ze zachtjes te miauwen en zoekt ze, als het even kan, haar heil in de kelderkast of onder het bed. Daar heeft ze - althans bij mijn weten - nog niet eerder last van gehad. Vraag me af wat voor trauma daaraan ten grondslag ligt.
De Zuiderheide staat in bloei. Een prachtig gezicht - als de zon schijnt tenminste.
Ouderdomsverschijnselen (2)
Wilson Registry
Met Ernst, Wieland en Thijs maak ik plannen voor een bankoverval in Oosterblokker. Het plan an sich is simpel. Wieland en ik zullen ons bij de balie gewapenderhand over het geld ontfermen. Thijs houdt de wacht bij de deur. Buiten houdt Ernst de motor van de vluchtauto draaiende. Een donkere Peugeot moet het zijn. Donkere Peugeots vallen niet zo op.
Niet veel later sta ik met mijn vader op het garagepad voor mijn ouderlijk huis. We bespreken de plannen voor de overval. Hij is niet enthousiast: hij vindt dat er teveel zwakke plekken in zitten. Ik ga een eind fietsen.
Op de Buurt, tussen de Meilag en de Lakemanweg, komt een man me tegemoetfietsen. Hij is een beetje wereldvreemd, lijkt het, maar wel zachtaardig. Een beetje als Boudewijn, maar dan vijftien jaar jonger. (Of als Daniël, maar dan vijftien jaar ouder, dat kan ook.) Hij zingt zachtjes een liedje. Het is een Nederlandstalig liedje, hoor ik.
Op het moment dat we elkaar passeren draait hij zich om en houdt hij me staande. Hij zingt het liedje nog een keer. De melodie is prachtig en ik vraag hem hoe het heet. 'Wilson registry', zegt hij.
Ik wijs hem erop dat hij de klemtoon verkeerd legt. Hij zingt 'Wilson reGIStry', terwijl het volgens mij toch echt 'Wilson REgistry' moet wezen. Hij zegt dat de melodie hem daartoe dwingt. Dat klopt. Het liedje komt uit 1956, zegt hij ongevraagd. Ik zeg dat ik het een mooi liedje vind. Weet hij hoe de artiest heet?
'Wekker', zegt de man.
'Is dat Wekker met dubbel K of Wecker met CK?', vraag ik nog.
'Wekker!', roept mijn vrouw nog een keer, geïrriteerd nu.
O, juist.
Ouderdomsverschijnselen
Zomaar zo'n vraag
Bestaat er eigenlijk ook halal kattenvoer?
Naschrift, een paar minuten later: ja, blijkbaar wel. En, verdomd als 't niet waar is, kosjer kattenvoer bestaat ook.
Impending doom
In Japan hebben ze blijkbaar nog nooit van de Oudhollandse uitdrukking 'klap van de molen' gehoord.
(Voor dezelfde campagne is trouwens een poster gemaakt waarop een jongetje uit het raam van een vliegtuig kijkt naar een knoert van een file op een verkeersplein en roept: 'Kijk, Nederland wordt steeds schoner!' Ik wou dat ik het verzon.)
Natuur vandaag (47)
De boerenzwaluw nestelt graag in koeiestallen. Om de een of andere reden hebben ze vooral een voorkeur voor de koeltanklokalen, die meestal aan de stallen grenzen. Een paar jaar geleden bedacht een aantal verlichte geesten, verenigd in de KetenKwaliteitMelk, dat dat een gevaar vormde voor de melkproductie. Immers: er zou wel eens een poepje van een boerenzwaluw in de koeltank kunnen vallen.
Je vraagt je af of deze Einsteins ooit een voet op een boerenerf hebben gezet - zo ja, dan hadden ze immers kunnen weten dat zo'n koeltank afgesloten is, en dat een boerenzwaluw zich in de meest acrobatische houdingen zal moeten plooien om er een poepje in te krijgen. Hoe het ook zij: de hysterie over de voedselkwaliteit won het van het gezond verstand* en de koeltanklokalen moesten hermetisch worden afgesloten.
Door deze en soortgelijke maatregelen ging het aantal nestgelegenheden voor boerenzwaluwen snel achteruit. Om het tij een beetje te keren zijn, door een samenwerkingsverband van Landschap Noord-Holland, het Waterschap en de Vogelwerkgroep Gooi en Omstreken, in 2003 enkele tientallen nestplankjes aangebracht onder bruggen en duikers in de Eempolders en de Vechtstreek.
Twee jaar geleden hebben Thijs en ik in de Horstermeerpolder (bij Nederhorst den Berg) geïnventariseerd waar de plankjes zouden kunnen worden aangebracht. Afgelopen zondag ben ik voor de tweede keer wezen kijken of er ook daadwerkelijk op de plankjes gebroed is.
Lau loene. O, geloof me, in de Horstermeerpolder vliegen de boerenzwaluwen je om de oren. Maar er broedt geen enkel paartje op de speciaal voor hen aangelegde nestplanken.
Ik kan alleen maar aannemen dat ze in de Horstermeer beschikken over betere broedgelegenheid, bijvoorbeeld in stallen, en dat ze de plankjes pas zullen gaan gebruiken als het echt niet anders meer kan. (Stilletjes hoop ik dat het daar nooit van hoeft te komen.) Goed dan.
Omdat ik nu toch al in de Horstermeer was besloot ik (ondanks de harde wind en de regen) om het eind terug naar Hilversum te lopen. Een goed besluit. Onderweg twee maal een bruine kiekendief gezien, daarnaast een buizerd (die ruzie had met een blauwe reiger - zie je ook niet elke dag, de reiger won), een boomvalk, een sperwer, een ooievaar, wat spechten, puttertjes en vinkjes, een rietgors en natuurlijk ettelijke boerenzwaluwen.
Terug via 's-Graveland, Kortenhoef, Gooilust, het Corversbos en de Oude Haven. Mooie dag.
*) Ter vergelijking: ik herinner me dat bij ons in het dorp kinderen die moesten aansterken op doktersvoorschrift verse koeiemelk kregen. Niet eens gekoeld, nee, zo hup van onder de koe, nog warm en wel, uit een stal vol poep. Of het werkelijk hielp zullen we wel nooit weten (ik geloof dat je kinderen tegenwoordig ook al geen verse koemelk meer mag geven), maar persoonlijk ken ik kinderen van toen die er in elk geval niet slechter van geworden zijn.
De start van de competitie nadert
Donkere wolken pakken zich samen boven Rotterdam-Zuid.
Een lang gekoesterde wens (2)
De laatste tijd is er van New Model Army zo'n ongelooflijke hoeveelheid remasters, live-platen, collections, best-of-CD's, B-sides-collecties, rest-of-CD's en speciale edities verschenen dat je haast zou gaan denken dat de band ter ziele is. Niets is minder waar: op 5 september komt er een nieuw album uit, en dat werd wel eens tijd ook.
Al het re-re-re-releasegeweld ten spijt waren hun beste albums al jaren niet meer op CD te krijgen. Zo heb ik me een paar jaar lang scheel gezocht naar een CD-versie van 'The Ghost of Cain'. Ik heb de plaat weliswaar op vinyl, maar dat schiet niet zo op, al was het maar omdat ik te lui ben om mijn draaitafel te installeren.
Gelukkig heeft EMI zeer onlangs een geremasterde versie van de CD op de markt gebracht. Daarvoor betaal je dan wel meteen de volle mep van € 18,99. An sich een beetje veel geld voor een CD-tje van 35 minuten, dus het is maar goed dat er nog een tweede schijfje bij zit met elf bonustracks. Beide schijfjes snorren momenteel om beurten in de CD-speler en boven het kabaal uit belijd ikzelf luider stemme mijn jeugdsentiment, waarvoor ik mijn buren bij deze mijn nederigste excuses aanbied.
Wil iemand me trouwens een keer uitleggen waarom platenzaken New Model Army steevast rangschikken in de 'Gothic'-bakken? De muziek heeft in de verste verte niks weg van Fields of the Kibbeling, Without Persuasion, Broknagraf of hoe die gasten ook allemaal heten. En ik kan me ook niet herinneren dat vleermeisjes in mijn tijd erg New Model Army-angehaucht waren. Wie heldert het mysterie voor me op?
Een lang gekoesterde wens (1)
We hebben er vier jaar op moeten wachten, maar nu is het zover: aan de Havenstraat (tegenover de Bever) is de eerste Hilversumse avondwinkel geopend!
|
|
|
