Bloggers voor Esthetiek 2004
Gisteren meldde ik al dat Sinterklaas, vergezeld van een aantal Pieten, in een Zwolse supermarkt een lading pepernoten heeft geconfisqueerd. Deze actie heeft de goedheiligman niet alleen uitgevoerd, hij werd daarin gesteund door de actiegroep Esthetiek 2004. Twee leden van de actiegroep zijn aangehouden en na een paar uur vrijgelaten, op voorwaarde dat de overige actievoerders zich op het bureau kwamen melden voor verhoor.
De reactie van de politie (en van Albert Heijn) op de actie lijkt me een beetje overspannen, zeker gezien het feit dat, als ik me niet vergis, 95% van de bevolking achter de actie staat, of er in elk geval smakelijk om kan lachen. Ik vraag me af of er rechtsvervolging zal worden ingesteld. In dat geval mogen de mensen van Esthetiek 2004 wel uitkijken - in deze tijden van hetzerij en paranoia zou het me niets verbazen als het OM met artikel 140 op de proppen komt. (Knappe rechter die in zo'n geval z'n gezicht in de plooi houdt, trouwens.)
Toen twee medewerkers van Albert Heijn in 2002 een winkeldief maltraiteerden bood wijlen prins Bernhard - nooit te beroerd om wat onderbuikgevoelens aan te wakkeren - aan om hun geldboete te betalen. Wel, wat de oude Lippe kon, dat kunnen wij ook, zij het dan dat we iets minder financieel draagkrachtig zijn.
Maar met vereende krachten moet het mogelijk zijn om het tuig van Albert Heijn mores te leren. Mocht het dus tot een veroordeling en een geldboete komen, dan hopen Wieland en ik op uw gulle gaven voor Esthetiek 2004. Wat te denken van een inzamelingsactie onder webloggers? 'Bloggers voor Esthetiek' - bekt lekker. Bannertje d'r bij, gironummer, polsbandjes... Ik zie het helemaal voor me. Wie doet er mee?
Soortenregister online
Het register van de in Nederland voorkomende dier- en plantensoorten is sinds maandag online beschikbaar. Op de website www.nederlandsesoorten.nl zijn gegevens te vinden over 35.000 planten, dieren, schimmels en eencelligen. Daar komen in de toekomst nog 10.000 soorten bij.
De database is opgezet door natuurhistorisch museum Naturalis in Leiden en wordt gesubsidieerd door het ministerie van LNV. Door het opzetten van de site behoort Nederland in een klap tot de koplopers in de wereld op het gebied van vrij beschikbare digitale biodiversiteitsinformatie (drie keer woordwaarde). In de nabije toekomst zal de site worden voorzien van verspreidingskaarten en fotomateriaal. Verder kan, door links naar de site van LNV, worden nagegaan of (en hoe) een soort beschermd is.
't Is een mooi stukje werk. Ik ben benieuwd hoe het eruit ziet als het 'af' is.
Arse
'Fuck off boring Arsenal' (repeat and fade). Aan goedbedoelende adviseurs heeft het Arsène Wenger gisteren in de Arena niet ontbroken: het waren er enige tienduizenden. Niet dat Ajax een briljante wedstrijd speelde (verre van), maar Arsenal speelde werkelijk als een looien deur. Wel een looien deur die met 2-1 won, overigens, en dat heeft Ajax grotendeels aan zichzelf te wijten. Jammer.
Wonderlijk genoeg las ik vanmorgen in de verslagen zo goed als niets over scheidsrechter Cantalejo - en al helemaal niet over de seksuele moraal van zijn moeder. Toch was daarover gisteravond op de F-side (waar men, zoals bekend, goed op de hoogte is van dat soort dingen) het nodige te doen. Zo zie je maar weer dat de Nederlandse sportjournalistiek niet veel voorstelt. Zullen we het er maar niet meer over hebben? Fijn zo.
NASCHRIFT: Ik realiseer me dat de kwaliteit van bovenstaande foto zwaar te wensen overlaat. Maar je moet maar zo denken: hij is altijd nog duidelijker dan de politiebeelden die je over het algemeen krijgt voorgeschoteld.
Te vroeg
Op zaterdagen mogen Loes en ik graag samen naar de supermarkt gaan. Uit de voorgaande zin zou je kunnen opmaken dat we graag naar de supermarkt gaan. Dat is niet het geval. We gaan naar de supermarkt omdat dat nou eenmaal nodig is, en om zo snel mogelijk van het gezeur af te zijn doen we dat graag samen.
Genoeg. Afgelopen zaterdag deden we onze dagelijkse boodschappen. Terwijl Loes zich vermaakte tussen de chocoladerepen stond ik zacht snorrend voor een schap vol tafelzuren. Net toen ik op het punt stond om een flink aantal potten augurken in de winkelwagen te laden werd ik opgeschrikt door een luid en klaaglijk gekerm.
Het geluid van een dame in nood zet mij aan tot grote dadendrang, zeker als dame in kwestie mijn wettige echtgenote is. Had ze zich bezeerd? Een toeval gekregen? Was een lomperik met zijn winkelwagentje over haar tenen gereden? In luttele seconden stond ik naast haar - geen geringe prestatie, zeker niet als je in aanmerking neemt dat ik zeven potten augurken in mijn armen droeg, die ik voor breuk moest behoeden.
Ze wees zwijgend in de richting van een stellage, die op een prominente plaats was neergepoot. Ik keek en begreep. De zuurwaren gingen alsnog tegen de grond.
Lezer, afgelopen zaterdag stonden de eerste taaipoppen, pepernoten en chocoladeletters in de winkel. Op 24 september, godbetert. En voorzien van staffen, mijters en andere bisschoppelijke parafernalia.
Begrijp me niet verkeerd. Ik heb niets tegen het sinterklaasfeest. Integendeel: in tijden van zedenverwildering en jeugdcriminaliteit kan het geen kwaad om kinderen op z'n minst eens per jaar flink schrik aan te jagen. Maar in hemelsnaam, kunnen we met het verkopen van het bijbehorende snoepgoed niet wachten tot november?
De herfst is nog maar nauwelijks begonnen. Er is nog geen bokbier op tap. Ik moet mijn eerste pasta met zwammen nog maken (goed idee, trouwens) en de Beaujolais primeur est nog lang niet arrivé. Zelfs de maan schijnt nog niet door de bomen - de blaadjes zitten er nog allemaal aan en ze zijn GROEN. Jongens, eens en voor altijd: Sinterklaas vieren we in december, niet in de nazomer.
Gelukkig staan het meisje en ik niet alleen. Sterker: we hebben de sint aan onze kant. Gisteren kwam hij al even naar ons land om orde op zaken te stellen. In Zwolle deed de goedheiligman, vergezeld van enkele Pieten, een inval in een filiaal van Albert Heijn. Ze vertrokken met een winkelwagen vol pepernoten, die ze later op de dag aanboden bij de Spaanse ambassade in Den Haag.
Bij de actie werden een 42-jarige man uit Zwolle en een 21-jarige man uit Olst aangehouden. De verdachten uit Madrid wisten te ontkomen en zinnen nu vermoedelijk op maatregelen tegen de betrokken agenten. Die gaan een zware decembermaand tegemoet, zoveel is zeker.
Exit Nedstat
Een opmerkelijk mailtje van mijn broer:
'Zeg eens, als ik je pagina open krijg ik er tegenwoordig gratis en voor niets een pop-up schermpje met reclame voor afslankpillen o.i.d. bij. Ik heb geen afslankpillen nodig en ik denk dat het ook niet de bedoeling is je bezoekers lastig te vallen met ongevraagde reclame. Ik dacht: ik wijs je er even op, want als je met Firefox surft, ontgaat het je waarschijnlijk.'
Hoe attent. Dat was me door verregaande onoplettendheid inderdaad ontgaan (en bij deze bied ik iedereen die deze site middels Internet Explorer heeft bezocht mijn nederige excuses aan - hoewel... da's ook een beetje je eigen schuld).
De oorzaak was snel gevonden. Het blijkt dat de geheel vernieuwde Nedstat-teller (alias WMS Webstats4U) gefinancierd wordt door middel van pop-up reclames. Vermoedelijk ben ik daarvoor gewaarschuwd voor Nedstat zelf. Ik heb in elk geval een mailtje onvangen over de merites van de nieuwe teller - maar dat soort mailtjes gaat bij mij altijd min of meer ongelezen de prullenbak in. Dom dom dom.
Uit de algemene voorwaarden van WMS: 'With the installation of Webstats4U on the site it is accepted that WMS has the right to place advertisements on the site in any format or through any channel, including but not limited to e-mail, layer ads, pops, banners and other usual formats without any forewarning and it is furthermore accepted that WMS takes no responsibility for the advertising content and that WMS shall not be liable for any losses incurred regarding this advertising.'
Weten we dat ook weer. Enfin. Om reclame te maken voor afslankmiddelen heb ik geen pop-ups nodig, daar heb ik al een bulge-out voor. Bovendien: Groene Khmer is geen reclamezuil. Exit Nedstat dus.
Bedankt Ernst! (Zeg eens, je hebt Firefox* toch wel geïnstalleerd hoop ik?)
*) Oeps! Toch een beetje reclame.
Schoon genoeg
Zoals ieder verstandig mens heb ik een hekel aan opruimen en schoonmaken. Het is niet dat een fris en opgeruimd huis me tegenstaat - au contraire - nee, het is de activiteit van het opruimen en schoonmaken zelf die ik liefst zo lang mogelijk uitstel.
Vroeger was dat eenvoudig. Ik woonde op mezelf en liet de boel naar hartelust verslonzen. Mijn kamer zag eruit alsof er niet één, maar veertien vrijgezellen in leefden. In een kamer van twaalf vierkante meter houd je zoiets niet lang vol. Al na vier jaar besloot ik dat het genoeg was en verhuisde.
Ik nam mijn intrek in een studentenhuis in De Baarsjes. Dat hielp maar even. Al snel bleken mijn huisgenoten - mannen, uiteraard - net zulke smeerpoetsen als ikzelf. Tweeënhalf jaar lang leefden we gemoedelijk tussen stof, vuil, lege flessen en al maar groter wordende stapels pizzadozen. Toen sloeg de liefde toe.
Er kon natuurlijk geen sprake van zijn dat ik mijn vriendin uitnodigde om in ons studentenhuis de nacht te komen doorbrengen. Ik was dan wel een viespeuk en een rommelkont, mijn grip op de realiteit was ik nog niet helemaal kwijt. Dien ten gevolge bracht ik steeds meer tijd door in haar flatje aan de Haarlemmerdijk. De beslissing om te gaan samenwonen was snel genomen.
Dat vergde wel een zekere aanpassing van mijn kant. Tot dan toe was ik gewend om mijn rotzooi te laten slingeren en de afwas te negeren. Maar mijn vriendin bleek niet zo'n hoge tolerantie voor troep en vuiligheid te hebben als ikzelf.
Nu zijn vrouwen meesters in verbale communicatie - onderling althans. Je hoeft maar een telefoongesprek tussen twee hartsvriendinnen te beluisteren en je weet wat ik bedoel. Iedere kleinigheid wordt breed uitgemeten, van alle kanten tegen het licht gehouden, er wordt gewikt en gewogen en net als je denkt dat er echt niets meer te bespreken valt, wordt er een ander onderwerp aangesneden en begint het hele spel opnieuw.
Hoe anders is dat wanneer vrouwen met mannen proberen te communiceren. Dan blijken ze ineens te beschikken over een heel scala aan non-verbale methodes. Van een man wordt verwacht dat hij al deze signalen, hoe miniem ook, feilloos oppikt, filtert, analyseert en er de juiste conclusies uit trekt.
Er zijn me gevallen bekend van mannen die deze techniek, na 37 jaar huwelijk, aardig onder de knie beginnen te krijgen. Maar zelf was ik, zeker in de begintijd van onze relatie, een hopeloos geval. Er moest dan ook geregeld verbaal geweld aan te pas komen voor ik op het idee kwam om te gaan stofzuigen, de ramen te lappen of de WC te schrobben.
Gaandeweg heb ik geleerd om de signalen van mijn vrouw beter, of in elk geval sneller, te interpreteren. Tegenwoordig lijkt het soms wel alsof ik zélf het initiatief neem om te gaan opruimen. Dat wil niet zeggen dat ik huishoudelijk werk leuker ben gaan vinden of er zelfs maar het nut van inzie. Het is alleen de vrees voor het alternatief die me tot daden aanspoort.
Gisteren was het weer eens zover. De keuken stond vol vuile vaat, de huiskamer lag vol oude kranten en het spinrag hing in dikke draden van het plafond. Vanuit mijn ooghoeken zag ik het meisje af en toe opkijken uit haar lectuur en een misprijzende blik op de rommel werpen. Het was tijd voor maatregelen, zoveel was duidelijk. 'Zullen we de boel even opruimen?', stelde ik voor - en ik deed mijn uiterste best om het zo achteloos mogelijk te laten klinken.
Na een paar uur koortsachtige activiteit was het huis aan kant. De kamer was gestofzuigd, de lege flessen en het oud papier waren weggebracht en de vaatwasser deed zacht zoemend zijn stichtende werk. We strekten ons behaaglijk uit op het bankstel en knipten de televisie aan.
Na een half uur kreeg ik trek in een pilsje en trok een pijpje Brand uit de koelkast. Een kwartier later besloot het meisje om chocolademelk te gaan maken. Nog eens dertig minuten later kreeg ik honger en viste de laatste augurk uit het potje. De film op televisie begon wat te vervelen, dus verdiepte ik me in de zaterdagbijlage van de krant.
Vanmorgen stommelde ik naar beneden om mijn eerste kop koffie te zetten. De huiskamer, die er een paar uur eerder nog zo keurig bij had gelegen, lag vol met stukken krant. Op het fornuis stond een pannetje met aangekoekte resten chocomel en op de aanrecht stonden de eerste lege flessen, het augurkenpotje en de vuile vaat van gisteravond.
Op dat soort momenten voel ik een soort frustratie - nee: een soort moedeloosheid over me komen. De boel aan kant maken is één ding, de boel netjes houden is iets heel anders. Laten we het beestje maar bij z'n naam noemen: opruimen is onbegonnen werk.
Maar voorwaar, ik zeg u: een dezer dagen ruim ik de boel definitief op. En als alles, maar dan ook alles op z'n plek staat, als alles is afgewassen en als het huis zo glimt en blinkt dat je er, bij wijze van spreken, de koningin zou kunnen ontvangen, dan zeg ik BASTA!
Vanaf dat moment worden er bij ons in huis geen kranten meer gelezen, er worden geen boodschappen meer gedaan, er wordt niet meer gegeten en niet meer gedronken. Zoiets houd je niet lang vol, natuurlijk. Al na een paar maanden zullen de buren lont gaan ruiken (of ergere dingen), en uiteindelijk zal de politie in de huiskamer onze skeletten vinden.
Maar voor de dienstdoende agenten zal het in elk geval een opluchting zijn dat onze ontzielde lichamen niet worden aangetroffen onder de enorme berg rotzooi, die in dat soort gevallen obligaat schijnt te zijn. Opgeruimd staat netjes.
Tis te moejelek
Het is zo'n berichtje dat ieder jaar na Prinsjesdag opduikt: 60% van de Nederlanders schijnt de troonrede niet te begrijpen. En dan heb ik het niet over het gevoerde beleid - wie dat begrijpt heeft ze niet allemaal op een rijtje - nee, het gaat om het taalgebruik in de troonrede: de gebruikte woorden zouden te lang en te ingewikkeld zijn.
Dat is overigens niet de conclusie van een gedegen onderzoek, maar de mening van BureauTaal, een taaladviesbureau dat de troonrede heeft doorgelicht op begrijpelijk taalgebruik. Er werd onder meer gekeken naar de indeling, de zinslengte en het gebruik van 'exclusieve' woorden en uitdrukkingen.
Dat kan ik ook, dacht ik, dus zelf heb ik ook even een dergelijk onderzoekje uitgevoerd. Helaas voor de noeste werkers van BureauTaal ben ik tot een iets andere conclusie gekomen: er is niks mis met de troonrede. Waar vermoedelijk wel iets mis mee is, dat is het taalonderwijs in Nederland.
Nu weten we al langer dat het onderwijs in vreemde talen te wensen overlaat. Het is op z'n zachtst gezegd een beetje wonderlijk dat hele generaties leerlingen worden blootgesteld aan vier tot zes jaar onderwijs in de Franse of Duitse taal en, eenmaal in den vreemde, niet verder komen dan wat hulpeloos gestamel.
Dat is al jaren zo, en dat wordt vreemd genoeg gewoon maar getolereerd. Nooit rolt er eens zo'n incompetente docentenkop. Me dunkt dat de leerkrachten die onze generatie niks anders dan vaag gemompel en onbruikbare grammatica wisten bij te brengen, nog steeds voor diezelfde suffe schoolbanken op hun VUT staan te wachten. (Kunnen ze lang wachten trouwens.)
Met het onderwijs in de Nederlandse taal is het blijkbaar niet veel beter gesteld, maar dat het zo erg is had ik niet gedacht. Zestig procent (60%!) van de volwassen Nederlanders schijnt van de troonrede geen sikkepit te begrijpen. Dat zijn zeven miljoen mensen. Wie, vraag ik u, zijn die mensen? Waar komen ze in vredesnaam vandaan? In mijn kennissenkring komen ze niet voor. En in de uwe ook niet, anders had u het lezen van dit stukje inmiddels moeten staken. Nogmaals: wie zijn ze?
Even mijn licht laten schijnen over de zetelverdeling in de Tweede Kamer. We beginnen aan de rechterkant: CDA (44), VVD (27), LPF (7), D'66 (6), SGP (2)*, Wilders (1), Nawijn (1) isss... even kijken... twee onthouden... komt op 88 zetels... Oei! Dat zit toch al griezelig dicht tegen de zestig procent aan.
Zo zoetjesaan krijg ik het gevoel dat we worden geregeerd door functioneel analfabeten. Daar moet iets aan gebeuren. 'De lerarenopleidingen zullen worden verbeterd, waardoor de kwaliteit van het onderwijs verder kan worden verhoogd,' meldde de koningin in de troonrede. Dat is verheugend nieuws. Helaas begint dat soort maatregelen op z'n vroegst over een jaar of acht à tien vruchten af te werpen.
Moeten we de kiezers, alvorens ze hun stemkaart te verstrekken, onderwerpen aan een leestest? Ik zal heel eerlijk zijn. Ik vind het een verleidelijk idee. Maar erg democratisch is het niet. Nee, misschien is het nog het beste om de troonrede in het vervolg te laten opstellen en voorlezen door Rachel Hazes. Maak je over mij geen zorgen. Ik emigreer wel.
*) Hier moet ik een beetje nuanceren. SGP'ers, gedrild als ze zijn in het lezen van archaïsche bijbelvertalingen, zouden geen moeite moeten hebben met het ontcijferen van de troonrede.
In Italië hebben bandieten vrij spel
(Klikken voor iets groter)
Dorine 65!
Vrijdagavond uitbundig de verjaardag van Dorine gevierd. Erg gezellig, erg gelachen en in geen tijden zoveel haring gegeten.
Vijfenzestig alweer. Maar seg nou self: je siet er niks fan.
Rome
Kijk nou es! Dat is sterk!
Dat kun je toch niet menen!
Alwéér een ouwe kerk!
Alwéér een beeldhouwwerk!
En daar! Alwéér een godvergeten stapel ouwe stenen!
Je begrijpt: we zijn terug uit Rome. Een donders fijne stad, Rome. Geweldig genoten van de pleinen en de terrasjes, de zon en de knetterende onweersbuien, de pasta en de Frascati. Te zijner tijd, als ik de honderden foto's een beetje heb uitgemest, zal ik ter lering en vermaak een kleine selectie op de site donderen.
Nee echt: Rome is voor herhaling vatbaar, al was het maar omdat zelfs tien dagen niet genoeg zijn om de hele boel in je op te nemen. Dus heb ik, om absoluut zeker te stellen dat we nog eens naar de eeuwige stad terugkeren, niet één, maar twee muntjes in de Trevifontein gelazerd.
Maar een ding hè: de eerst komende paar weken kunnen we geen ruïne, geen kerk, geen fresco en geen standbeeld meer zien. En als er een dezer dagen nog één keer een groep blèrende Amerikanen voor m'n voeten loopt sta ik niet in voor de gevolgen. En nu ga ik, met uw welnemen, een weekje liggen uitbuiken.
Weum
'When in Weum, do as the Weumans do', aldus een oud Engels gezegde. En wie zijn wij om dat soort wijze raadgevingen in de wind te slaan? Het is dan ook niet uitgesloten dat Loes en ik de komende anderhalve week luid toeterend op lawaaiige scootertjes rondom het colosseum scheuren, onze discussies kracht bijzetten met wilde gebaren en een fortissimo stemvolume (hierbij ongetwijfeld geholpen door de vele kopjes loeisterke ristretto) en iedere dag minstens vier keer met onze mama bellen.
Kort en goed: we zijn er even niet. Mocht er op dit weblog dus (nog) minder gebeuren dan gebruikelijk, maak je dan niet ongerust. IJs en weder (31 graden, hoor ik) dienende zijn we over tien dagen weer terug. Met lichtbeelden, uiteraard.
Van die dingen
Herinnert u zich nog dat onnozele zomerhitje 'Walking on Sunshine'? Bedacht me zojuist dat de uitvoerende artiesten 'Katrina and the Waves' he(e)t(t)en.
Nu ga ik even ergens zachtjes zitten giechelen.
Nou hop!
Amsterdam gistermiddag: het is toch ook geen wonder dat die Noord-Zuidlijn pas in 2011 klaar is.
|
|
|
