Nee tegen A6-A9 (2)
De strijd tegen de A6-A9 is nog steeds in volle gang. GroenLinks-kamerlid Wijnand Duyvendak heeft op 15 december een motie ingediend tegen de aanleg van de nieuwe snelweg. Deze motie is door de Tweede Kamer verworpen, alleen GroenLinks en de SP steunden Duyvendak. Dat betekent dat de bedreiging voor het Naardermeergebied, de Vecht, de Aetsveldsche Polder en het Gein onverminderd voortduurt.
Maar er is ook goed nieuws. De tegenstanders van de snelweg krijgen steun uit Brussel: volgens de Europese Commissie mag de A6-A9 niet worden aangelegd als daardoor het gebied rond de Naardermeer wordt aangetast, omdat de Naardermeer onder de habitatrichtlijn valt. Bovendien zijn er, volgens de EU en het CPB, goede alternatieven voor de snelweg voorhanden, zoals uitbreiding van de bestaande infrastructuur en tarifering van het gebruik van de bestaande wegen. De boodschap lijkt duidelijk: die snelweg mag er niet komen. Maar daarover schijnen ze in Den Haag anders te denken.
Dus organiseerde GroenLinks afgelopen zondag een actiewandeling van Weesp, door de Aetsveldsche- en Keverdijksche Polder naar de Naardermeer. Voor de wandeling, die zo'n tien kilometer lang was, hebben de boeren in de omgeving hun weilanden opengesteld. Zodoende konden de deelnemers in de Aetsveldsche Polder dwars door de velden lopen, precies waar de nieuwe snelweg gepland is.
Er is in de wijde omgeving van Weesp bijna geen huis te vinden waar geen actieposter tegen de A6-A9 hangt. Zowel in het centrum als in het buitengebied hangen de affiches achter ramen, in tuinen of aan hekken, zoals hier in de Keverdijksche Polder.
Bij de Vecht was een verzamelpunt ingericht, waar koffie te krijgen was en waar toespraken werden gehouden door Femke Halsema, Kathalijne Buitenweg (Europarlementariër van GroenLinks) en Linda Sanders (lijsttrekker van GL in Weesp). Er waren meer kanonnen van stal gehaald: ook Wijnand Duyvendak was bij de wandeling aanwezig en als ik me niet vergis heb ik zelfs Paul Rosenmöller nog rond zien scharrelen. Het komt niet vaak voor dat je vier GroenLinks-coryfeeën tegelijk ziet - en dat nog wel buiten de grachtengordel! Campagnetijd, wat ik je brom.
De actie was prima georganiseerd: in de Aetsveldsche polder was een speciaal bruggetje neergelegd, er waren pendelbussen van de Naardermeer naar Weesp en er was zelfs een voetpontje afgehuurd om de wandelaars over de Vecht te zetten. Ook de opkomst was geweldig: er liepen zo'n 500 mensen mee. Als je dan bedenkt dat er maar 12 à 15 mensen tegelijk op het pontje pasten, begrijp je dat de veerman een drukke middag had.
Van die pendelbussen heb ik overigens geen gebruik gemaakt: wandelingen met 500 man liggen mij niet zo. Na afloop had ik een niet mis te verstane behoefte aan rust. Dus ben ik langs de Meerkade teruggekuierd naar Naarden-Bussum. Fijne wandeling. Lekker zonnetje. En, afgezien van het geraas van de A1, heerlijk stil.
Meer leuke linkjes:
Platform tegen A6-A9
A6-A9 actiepagina GroenLinks
Online petitie tegen A6-A9
De helpdesk
Ook al kan ik voor de komende zes weken niet meer pinnen
En al ben ik in één klap mijn hele maandsalaris kwijt:
Er staat een gloednieuwe computer in mijn werkkamer te spinnen
Sinds vanmorgen ben ik plotseling weer volop bij de tijd.
Maar het ding geeft taal nog teken en het blijft meteen al steken
Dus goddank heb ik een uitgebreide folder waarin staat
Dat gebrekkigen en leken zich met vragen of gebreken
Kunnen wenden tot de helpdesk, want de helpdesk die weet raad:
- Goedemorgen, met de helpdesk, zeg, wat is er aan de hand?
- Ik heb een gloednieuwe machine, maar helaas: hij is gestrand.
- Geen probleem meneer, wij helpen want daar is de helpdesk voor
We nemen altijd eerst een lijstje met wat standaardvragen door.
- Hebt u het met een reboot geprobeerd? (Ja, dat heb ik.)
- Hebt u Windows al opnieuw geïnstalleerd? (Ja, dat heb ik.)
- Heeft u de harde schijf opnieuw geformatteerd? (Ja, dat heb ik.)
- Geen idee, dit wordt ons te gedetailleerd.
En de helpdesk, die me per minuut een klein vermogen kost,
Heeft de hoorn erop gegooid en m'n probleem niet opgelost.
Hoewel ik tientallen keren overnieuw moet installeren
Blijft het hele spul blokkeren en het werkt nog altijd niet
Het 'Opnieuw' of 'Annuleren' gaat me danig irriteren
'k Heb de blaren op m'n klauwen van het 'ctrl+alt+delete'
Ook al zit het me tot hier, je laat je middag niet verstieren
Het loopt nu al tegen vieren en ik geef het niet graag toe
Maar na al die uren klieren, zuchten, steunen, vloeken, tieren,
Ben ik zo wanhopig dat ik een hernieuwde poging doe.
- Goedemiddag, met de helpdesk spreekt u, wat is het probleem?
- Ik heb een gloednieuwe machine, maar wat ik ook onderneem
Ik krijg het kreng niet aan de praat! Hij blijft maar crashen! Keer op keer!
En verdomd, daar is het lijstje met de standaardvragen weer:
- Hebt u het met een reboot geprobeerd? (Ja, dat heb ik.)
- Hebt u Windows al opnieuw geïnstalleerd? (Ja, dat heb ik.)
- En als u nou de C-drive formatteert?
- Ja wat héb ik nou aan jullie, ik raak langzaam gepikeerd!
En de helpdesk, die me per minuut een klein vermogen kost,
Geeft de pijp aan Maarten voordat m'n probleem is opgelost.
De avond valt, nog altijd doet het apparaat geen zak
En het meisje zit te wachten bij de afgekoelde prak
En hoewel het met de helpdesk niet zo lukken wou vandaag
Denk ik dat ik ondanks alles nog een laatste poging waag.
- Guten Abend, mit dem Helpdesk, na, was kann ich für Sie tun?
- Ik heb een gloednieuwe computer en die wil het maar niet doen
En nu zou ik willen vragen of u weet waar dat aan ligt.
- Tut mir leid, es gibt hier keiner mehr der Niederländisch spricht.
En de helpdesk, die me per minuut een klein vermogen kost,
Heeft de hoorn erop gegooid en m'n probleem niet opgelost.
Ik smijt de telefoon neer, ik ben moe en gefrustreerd
Maar na een volle dag heb ik mijn lesje wel geleerd
Dus om ze te bedanken voor de service die ik kreeg
Denk ik dat ik morgenmiddag nog één telefoontje pleeg:
- Goeiemiddag, met de helpdesk, waarmee kan ik u van dienst zijn?
- Ik bel om te zeggen dat ik jullie missen kan als kiespijn
Ik lig sinds gisteravond met een warme kruik op bed
En heb m'n splinternieuwe apparaat op zolder neergezet
En is er straks weer vrijmarkt op de dertigste april
Dan gaat-ie voor een prikkie naar de eerste die 'm wil.
Het wil nog maar niet zomeren
Achter het raam van mijn werkkamer hangt nu al weken een GroenLinks-affiche, waarop in grote letters 'Het antwoord op de rechtse winter' staat. Nu ben ik niet vies van een beetje winterweer, maar het moet gezegd: de manier waarop onze regering de afgelopen vier jaar scheve schaatsen rijdt, over één nacht ijs gaat en de hulpbehoevenden op de tocht zet gaat mij niet in de kouwe kleren zitten.
Vandaar dat ik met warm enthousiasme reageerde op de oproep van GroenLinks om in het centrum van het dorp de campagnekraam te bemannen. Vanmorgen was het zover: ik ben voor dag en dauw opgestaan en heb me stevig ingepakt. Omdat ik vastbesloten was om goed beslagen ten ijs te komen las ik nog één keer het mailtje met instructies dat ons door I., onze fractievoorzitster, was toegestuurd.
Stel je mijn teleurstelling voor, toen bleek dat in mijn inbox een nieuw mailtje van I. zat: 'Beste A., C., N. en Ko, Jullie hebben je aangemeld om zaterdag in de kraam te staan. Nu is het errug koud (hebben we woensdag gemerkt). Dus is het niet een idee om de 'kraam-beurt' van 2 uur terug te brengen tot 1,5 uur?'
Tiens, is dát de manier waarop we de strijd met de rechtse winter aanbinden? Wonen er dan echt alleen maar watjes in Het Gooi? Waar ik vandaan kom trekken we gewoon een warme trui aan. En als het heel bar wordt stoppen we een paar verkiezingskrantjes in onze broek. Kom op nou!
Okee, toegegeven, het was bitter, bitter koud. Maar ik heb het gecontroleerd: de wind kwam van rechts. Uit de richting van de CDA-stand, om precies te zijn.
Geachte cliënten, 't is lente
Krokussen aan de 's Gravelandseweg, hedenmiddag. Met Leeuw een fraaie wandeling gemaakt door de duistere binnenlanden van Hilversum en het Corversbosch. Staalblauwe hemel en, zolang je maar in de luwte bleef, niet eens te gek koud. Buizerdjes boven het bos, hier en daar joelende winterkoningen en 't geluid van een groene specht. Bomen volop in knop. Alles is klaar voor 't voorjaar, nu het weer nog.
Citaat (2 bis)
Onderstaand citaat heb ik op deze plek al eerder aangehaald, maar omdat het blijkbaar niet geholpen heeft doe ik het nog eens:
'Eén stelling lijkt mij dubieus: dat volkomen efficiëntie hetzelfde is als leefbaarheid. Als een waarschuwend teken, dat dit twee verschillende zaken zijn, hebben we Rotterdam.' (Godfried Bomans)
Ich tu 's nicht
Weer eens wat anders dan zo'n vis.
Drive-By Truckers (3)
'A Blessing and a Curse', het nieuwe album van de Drive-By Truckers, komt op 18 april uit. In de VS, althans. Wanneer de plaat in Nederland verschijnt is nog niet duidelijk. In Nederland ligt de plaat al half maart in de winkels*. Op Dinsdag 28 maart speelt de band in Utrecht, en Thijs is zo vriendelijk geweest om kaartjes te regelen**. Gelet op onze ervaringen bij het DBT-concert in Paradiso, dat we in mei vorig jaar bijwoonden, denk ik dat we deze reis oordopjes meebrengen.
Voor wie niet kan wachten tot 18 april zijn er op blessingandacurse.com trouwens podcasts en dergelijke te downloaden. En een mp3 van Feb. 14, het eerste nummer op de nieuwe plaat, vind je hier.
Naast de show in Utrecht op 28 maart geven de Drive-By Truckers nog drie optredens in Nederland: op maandag 27 maart in W2 (Den Bosch), op 29 maart in Vera (Groningen) en op 30 maart in Het Patronaat (Haarlem). Gaat dat zien.
*) Bedankt, Thijs!
**) Bedankt, Thijs!
Natuur vandaag (63)
Langzaam maar zeer gestaag wordt 't lente. Sinds afgelopen weekend staan ook in onze eigen tuin de krokussen in bloei, zondag heb ik (in West-Friesland) het eerste lammetje gehoord en sinds een week of twee zijn de futen in prachtkleed, met fantastische kragen. De kokmeeuwen beginnen langzaam maar zeker hun kapjes terug te krijgen, al moet ik de eerste met een volledig kapje nog zien.
Afgelopen weekend onderweg naar West-Friesland massa's spreeuwen gezien in de bomen op de vooroever van de dijk Enkhuizen-Lelystad. In de polder (uiteraard) veel buizerds en een sperwertje. (Verder vooral veel op het verkeer gelet. Op de weg was niet veel te zien, hoewel ik toch nog een eend, een kever en een snoek heb gespot - en zelfs een panda, die werd achternagezeten door een jaguar.)
In de Naardermeer hebben zich enorme flottieljes kuifeenden verzameld. Gistermiddag drie grote zilverreigers gezien, twee in de Keverdijksche Polder en één in de Gooiboog (in de sloot, vlak aan 't spoor). Verder twee buizerds en in Amsterdam een torenvalkje boven de A10, ter hoogte van de RAI.
Vreemd genoeg maken de mezen bijna geen gebruik van de vetbollen die we in de tuin hebben opgehangen. Een ervan is kapotgerukt door de kauwen. (Een van de vetbollen, bedoel ik, niet een van de mezen.) De rest van de bollen blijft onaangeroerd hangen. 't Is niet dat de mezen geen honger hebben, hoor: de kleine schoften hangen dag in, dag uit rond bij de vetbollen van de overburen. Ik moet es een hartig woordje met de overbuurvrouw gaan spreken, dit geeft natuurlijk geen pas.
Tongbreker voor fijnproevers
Zeg tien keer snel achter elkaar:
De opgefokte topkok Wopke wokt de opgehokte wipkip.
Een ijs
Klets. Een hyperactieve kleuter struikelt en belandt tegen mijn tafeltje. Mijn kop koffie, die ik uiterst voorzichtig van bar naar tafel heb gemanoeuvreerd, staat alsnog tot de enkels in een voetbad. Fuck.
Ontzette blikken aan het tafeltje tegenover me. De moeder en een iets oudere vrouw, van wie ik vermoed dat het de oma is, stamelen excuses. Ik zet mijn 'kan gebeuren'-glimlach op en giet de koffie van het schoteltje terug in de kop. Daar ben ik heel behendig in.
'Maikel? Maikie? Kom je nou weer lekker aan tafel sitte lieferd?' Maikel geeft geen sjoege; hij blijft vrolijk door het café razen. Ik bekijk zijn moeder eens goed. Veel ouder dan tweeëntwintig kan ze niet zijn. Haar jong is minstens vijf.
Ze gaat even naar het toilet. Maikie ziet zijn kans schoon en zet het op een schreeuwen. Maar ook zijn oma maakt dankbaar gebruik van de ontstane vrijheid: 'En nou kom je hier, ferwend klèn kreng!' Zo, die zit. Maikel ook, trouwens. Hij begint verveeld aan een knots van een ijsje te punniken.
'Ettertje', zegt ze, meer tot de cafébezoekers dan tegen haar kleinzoon. 'Mot je nou sien wat een grote ijs 'tie gekrege hep.' Ze is begin veertig, heur haar is op z'n Jordanees hennarood geverfd, maar ik schat haar in op de Kinkerbuurt. Bijna tot op de straat nauwkeurig: Bellamy- of Ten Catestraat, wat ik je brom.
Is het typisch Amsterdams om een ijsje 'een ijs' te noemen? Buiten Amsterdam heb ik maar één iemand ooit 'een ijs' horen zeggen. De man was Amsterdammer, dat wel, maar omdat hij tevens leraar Duits was heb ik jaren gedacht dat het om een ingeroest germanisme ging. Tot ik naar Amsterdam verhuisde, waar iedereen 'een ijs' bleek te zeggen. Blijkbaar krijgen kinderen in Amsterdam grotere ijsjes.
Nog zo'n prangende vraag: een oma die haar kleinzoon uitmaakt voor verwend klein kreng, geeft die niet indirect haar eigen feilen toe?
Natuur vandaag (62)
Het was een mooie zonnige dag - althans, bij ons in Hilversum. De tuinen staan vol sneeuwklokjes (wij hadden de eerste al in december, trouwens - lekker puh, zou ik haast zeggen) en vanmiddag heb ik, in een tuin op de Boomberg, de eerste (verwilderde) krokussen zien bloeien. In diezelfde tuin stond een toverhazelaar prachtig in bloei. Even verderop zelfs eerstejaars krokussen in bloei zien staan. Hier en daar ook wilgekatjes*, van de schietwilg, als ik me niet vergis.
In de bomen luid gejoel van merels, kool- en pimpelmezen. Zelfs de staartmezen zijn opmerkelijk luidruchtig. De winterkoninkjes zijn helemaal los. Tjiftjaffen heb ik dit seizoen nog niet gehoord, maar dat is een kwestie van tijd, dunkt me.
Over vogels gesproken, de spreeuwen in de populier aan de overkant heb ik niet meer teruggezien. In plaats daarvan zat er vanavond een weldoorvoede sperwer in de boom. Hij zou ze toch niet allemaal...
*) Nee, ik pas me niet aan. Flikker maar op.
God, God, dat schilder ik nooit...
De Keizersgracht vanmiddag: strijklicht na een regenbui. Misschien niet eens de moeite om er een foto(otje) van te nemen. Dat moet je gewoon zien. Maar voor iedereen die het heeft moeten missen: bij deze.
Klopt dat wel?
Nu we het toch over Leiden hebben, op een gevel aan de Korevaarstraat is (in het kader van het project 'Gedichten en Muren') een nogal wonderlijk citaat van Montesquieu aangebracht: 'L'art donne les règles et le goût les exceptions'.
Laat ik nou altijd gedacht hebben dat het andersom was - dat de regels worden bepaald door smaak en de uitzonderingen door kunst. Ik moet nog maar eens stevig gaan nadenken.
Natuur vandaag (61)
Gisteren in Leiden in een vorstelijk voorjaarszonnetje over de Lange Mare en de Oude Singel gelopen. En dat terwijl het eerder op de dag nog vreselijk gespookt heeft. Rondgelopen met m'n jas open - 'buiten zonder hoed', zou Nescio zeggen - en vreselijke zin gekregen om 'n terrasje te pikken. Helaas zijn er nog geen terrasjes, maar we houden moed.
Op de terugweg rondom de Keverdijk een grote zilverreiger, een blauwe kiekendief en een ree gezien. De weilanden staan propvol grauwe ganzen.
Bij ons aan de overkant van de straat staat een populier die elke avond wordt gekoloniseerd door vijfhonderd à duizend spreeuwen - vermoedelijk omdat het de hoogste boom in de omgeving is. Zodoende kunnen we momenteel elke avond genieten van de slaaptrek boven onze straat. De herrie is oorverdovend. Lachen.
Shit, ze hebben 't door
Teletekst vandaag:
'Nieuwe strippenkaart fraudegevoelig
Met de nieuwe strippenkaart die op 1 januari is ingevoerd is makkelijk te frauderen. Aan de linkerkant staan de cijfers van elke strip in een zwarte balk. Door de kaart andersom af te stempelen is de tijdmelding niet meer te zien.Hierdoor kan er met één stempel de hele dag gereisd worden.
Officieel mag een kaart niet omgekeerd in de automaat worden afgestempeld, maar er zijn maar weinig controleurs die mensen hierop aanspreken.
Vanaf volgende maand komen er nieuwe kaarten waarop de zwarte balk grijs is gemaakt. De miljoenen oude kaarten die al gedrukt zijn,blijven in de verkoop.'
Het kon natuurlijk niet uitblijven dat ze erachter zouden komen. It was too good to last. Toch is het knap dat ze er nog zo lang over hebben gedaan: ik reis nu al zes weken vrolijk de hele dag rond op één stempeltje. Je vraagt je af wat voor oen zo'n kaart ontwerpt - en wie het ontwerp heeft goedgekeurd.
Nog zoiets: waarom moest er eigenlijk een hele nieuwe strippenkaart ontworpen worden, terwijl ze volgend jaar al chipkaarten willen gaan invoeren? Wat kost zuks niet?
Zou het misschien zo kunnen zijn...
...dat de vogelgriep vanuit Amsterdam naar Azië is overgebracht?
De oplossing voor het fileprobleem
Ambtenaren zijn geen creatieve, zelfstandige denkers. Waren ze dat wel, dan werkten ze in het bedrijfsleven en zouden ze slapend rijk worden. In plaats daarvan zitten ze dag in, dag uit in muffe overheidsgebouwen en worstelen ze voor een armzalig salaris met schijnbaar onoplosbare problemen.
Neem nu het fileprobleem. In de loop der jaren heeft de overheid van alles geprobeerd om het autogebruik terug te dringen. Carpoolcampagnes, schunnig hoge parkeertarieven, accijnsverhogingen, plannen voor spits- en kilometerheffingen, het schijnt allemaal niet te helpen. Zelfs nu de olieprijs het ene na het andere historische hoogtepunt bereikt, neemt het autoverkeer hand over hand toe.
De gevolgen zijn bekend: de aarde warmt in een ongekend tempo op, de lucht in dicht bevolkte gebieden is verontrustend smerig en er moeten miljarden worden uitgetrokken om de infrastructuur te verbeteren, vaak ten koste van onvervangbare natuurgebieden. Intussen worden er bijna wekelijks filerecords gebroken en staat het verkeer tweemaal daags helemaal stil. De amtenaren zitten met de handen in het haar. En dat terwijl de oplossing eigenlijk verbazend simpel is.
Zoals je misschien weet zijn veel oosterse vechtsporten gebaseerd op het principe dat je de kracht van de tegenstander in je voordeel kunt gebruiken. Dit principe gaat niet alleen op voor vechtsporten: je kunt het ook gebruiken bij het oplossen van problemen. Als je je creativiteit de vrije loop laat, zul je zien dat een probleem in veel gevallen kan bijdragen aan zijn eigen oplossing. Let maar eens op.
Het besturen van een auto is een routinematige handeling. Wie het eenmaal onder de knie heeft, verleert het niet snel meer. De praktijk, althans, want de theorie wordt vaak al snel vergeten. Allerhande regeltjes, als voorrang verlenen aan voetgangers op een zebrapad of stoppen voor rood licht, maken de boel alleen maar nodeloos gecompliceerd. Dus zetten de meeste automobilisten die overbodige ballast meteen na het rijexamen overboord.
Zodoende zijn er niet veel mensen die de wegenverkeerswet kennen. Zelfs onder politiemensen, die toch beter zouden moeten weten, is de kennis van de verkeersregels beperkt. En dat is jammer, want de remedie voor het fileprobleem zit 'm nou juist in een strikte handhaving van die regels. Laat me je geheugen even opfrissen:
Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990, Hoofdstuk 2, Paragraaf 16, Artikel 43, lid 2: 'Het is de bestuurders voorts verboden op de rijbaan van een autosnelweg of autoweg hun voertuig te laten stilstaan.'
Ziedaar de oplossing in een notedop. Posteer in de ochtend- en avondspits een flink aantal agenten langs de snelweg en laat ze iedere stilstaande auto op de bon slingeren. De boete moet niet kinderachtig zijn - laten we het houden op een bedrag van tweehonderd euro. Je zult zien dat mensen een stuk minder graag in de file gaan staan, als er twee weken later een vette acceptgiro op de mat ligt.
Op die manier slaan we vier vliegen in één klap. Het fileprobleem is in een ommezien opgelost. De luchtvervuiling en de opwarming van de aarde zullen drastisch afnemen. De miljarden voor het uitbreiden van de infrastructuur kunnen worden aangewend voor nuttiger zaken. En het levert de staatskas nog inkomsten op ook. En dat alleen maar door de regels na te leven. Nu, daar is geen al te creatieve geest voor nodig, dat moet zelfs een ambtenaar kunnen begrijpen.
Om al dat fraais in praktijk te brengen zou ik natuurlijk voor de overheid kunnen gaan werken. Maar ook bij mij thuis moet de kachel branden, de hypotheek moet betaald en de poes moet gevoerd. Voorlopig blijf ik dus werkzaam in het bedrijfsleven. Het is dan ook te hopen dat er ambtenaren zijn die dit weblog lezen. Ik ben van harte bereid om ze deze oplossing geheel gratis aan de hand te doen. Het lintje zie ik graag per ommegaande tegemoet.
Natuur vandaag (60)
De wind van de afgelopen dagen neemt voorjaarsluchtjes mee. Nu er geen ijs meer ligt zijn de zilverreigers terug in de Keverdijkse Polder. Ik heb al een paar keer twee buizerds samen op een hekje zien zitten - je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te kunnen bedenken dat die kleine buizerdjes gaan maken.
Vanuit mijn raam heb ik uitzicht op een paartje eksters, die een nest bouwen in de conifeer van de overburen. De koolmezen maken hun voorjaarsgeluiden. De poes van de buren is alweer in blijde verwachting, dit tot grote consternatie van Jonas, die dacht dat we in een nette buurt woonden. En 's nachts hoor je voortdurend plukjes kolganzen overtrekken - naar het noorden!
Het is begin februari en ik heb al dagen de lente in m'n hoofd. En je kunt zeggen dat het koud is, maar ik luister lekker niet.
Klaas Vaat
Volgens een oud volksgeloof wordt slapeloosheid veroorzaakt door vuile vaat, die 's avonds op de aanrecht wordt achtergelaten. Hoewel ik weinig waarde hecht aan dat soort bakerpraatjes, valt moeilijk te ontkennen dat er een kern van waarheid in zit, al is het maar op metaforisch niveau. Bovendien gebeurt het regelmatig dat ik me, als ik 's nachts de slaap niet kan vatten, bedenk dat er inderdaad nog vuile borden op de aanrecht staan. Dat kan toch geen toeval zijn, zou je denken.
Gelukkig schuilt in de kern van het probleem tevens de oplossing. Als ik in het holst van de nacht lig te woelen en te draaien, hoef ik alleen maar aan die vuile vaat te denken. Daarmee is de slapeloosheid verklaard en de helft van het leed geleden. Vervolgens trek ik het warme dekbed over me heen en stel me voor dat ik, in plaats van lekker in bed te liggen, ook met mijn blote voeten op de ijskoude keukenvloer zou kunnen staan om de afwas te doen. Binnen twee minuten slaap ik als een prins. Gegarandeerd.
Op het eerste gezicht lijkt deze methode onfeilbaar. Toch kwam er onlangs een kink in de kabel. Ik had al anderhalf uur liggen staren naar het verspringen van de cijfers op mijn wekkerradio, toen ik onderkende dat ik niet kon slapen. Nu, dat was geen probleem. Ik dacht aan de vaat en trok met een tevreden glimlach de dekens over me heen. Maar voor ik goed en wel in slaap was, schoot ik met een ruk overeind. Die avond, bedacht ik me tot mijn schrik, had ik voor het slapen gaan nog snel even de afwas gedaan.
Heel voorzichtig, om het meisje en de poes niet wakker te maken, gleed ik tussen de lakens vandaan en sloop ik naar beneden. Inderdaad: de aanrecht was leeg. Al het vaatwerk stond keurig in de kast. In het hele huis was geen theelepeltje te vinden dat niet netjes was afgewassen. Mijn onfeilbare remedie tegen slapeloosheid had gefaald. De rest van de nacht heb ik geen oog dichtgedaan.
Sindsdien kan ik niet meer slapen als er geen afwas staat. Als we 's avonds per abuis de vaatwasser hebben ingeruimd, ruim ik hem voor het slapen gaan weer uit en zet de vuile borden terug op de aanrecht. Als er geen vuile borden in de vaatwasser staan haal ik de schone borden uit de kast en smeer ze in met vruchtenyoghurt, ketjap manis of Zwitserse kaas - alles voor een gezonde nachtrust.
Het moet gezegd: de laatste tijd heb ik van slapeloosheid geen last meer. Het is wel spijtig dat daarvoor een mooi oud bijgeloof moest sneuvelen. Zo zie je maar dat je niet alles voetstoots kunt aannemen. Myth busted.
Ssst! Ik hoor iets!
Wonderlijk zinnetje op Teletekst vanmorgen:
'De Amerikaanse senaat doet onderzoek naar het afluisterprogramma, waarbij telefoontjes worden afgetapt zonder toestemming van de rechter. Minister van Justitie Gonzales werd als eerste gehoord.'
Natuur vandaag (59)
Zondag voor dag en dauw met Thijs de trein naar Den Helder genomen. Soepdikke mist in de kop van Noord-Holland, bijna niets te zien. Op de boot naar Texel was 't nog erger: op het Marsdiep hadden we hooguit dertig meter zicht. Onder die omstandigheden toch nog een eider, een zwarte zee-eend en twee middelste zaagbekken gezien. Op Texel de bus naar Oost gepakt. In de duinen bij de Mok een blauwe kiekendief (vr.) zien jagen, verder amper vogels te zien.
Bij Oost op de dijk uitgestapt. Opvallend veel smienten - het leek of alle smienten van Noord-Holland zich op Texel verzameld hadden. Dat kan met de vorst te maken hebben, hoewel het ook zou kunnen dat ze zich opmaken voor de trek. Over de dijk richting het Wagejot gelopen. Tureluurs, bonte strandlopers en een paar groenpootruiters, meer smienten, een paar krakeenden en een wintertaling. Op zee een kuifduiker, verder veel eiders en hier en daar een zee-eend. Bitter koude wind en mistvlagen.
Achter de dijk bij Nieuweschild een paar duizend rotganzen, waartussen één witbuikrotgans. Op de dijk veel scholeksters, wulpen en steenlopers, op zee meer smienten, eiders en zowaar een geoorde fuut. Verder wat kramsvogels en koperwieken op trek, een troepje spreeuwen en bij een boerderij erg veel huismussen.
Bij gemaal Dijkmanshuizen een dodaarsje. Vanuit de vogelhut bij Dijkmanshuizen nog een dodaarsje gezien, verder drie kleine zwanen (waarvan één juveniel), een paar grauwe ganzen, wat bergeenden en vier brandganzen. Hoewel de mist wat begon op te trekken was er nog altijd niet veel te zien. Boven Ottersaat een jagende sperwer. In Ottersaat bonte strandlopers, een paar bontbekplevieren, wulpen, tureluurs, scholeksters en een watersnip. Op zee bij Oudeschild twee kuifduikers en twee brilduikers.
Voorbij Oudeschild begon 't langzaam donker te worden en trok de mist als bij toverslag op (zie foto). Toen het eenmaal goed donker was konden we tot aan Wieringen kijken - je zult 't altijd zien. Niettemin een mooie dag gehad. Vanaf de boot zelfs nog een zeehond gezien, die haastig een goed heenkomen zocht. Niet vergeten snel weer eens te gaan - als 't wat beter weer is.
Alweer geen verrassing
Als kind was ik ernstig geobsedeerd door politiek. In verkiezingstijd kon ik, terwijl mijn klasgenootjes voetbalden, fikkies stookten of graancirkels maakten, uren op mijn kamertje zitten met de stapel partijprogramma's die ik al ruim voor de verkiezingen had aangevraagd. Ik kon amper wachten tot ik achttien was en eindelijk zelf mijn stem mocht uitbrengen. Ik stelde me daar heel wat van voor. Normale jongetjes droomden ervan een beslissende treffer te maken op een WK-eindronde. In mijn dagdromen was het altijd mijn stem die de doorslag gaf, waardoor Nederland voor het eerst in zijn geschiedenis zou worden geregeerd door een progressieve meerderheidscoalitie. Mijn vriendjes waren realistischer dan ik, dat moet ik ze nageven.
In het jaar waarin ik achttien werd waren er Europese verkiezingen. Die verkiezingen beschouwde ik een beetje als een troostprijs, want de Europese politiek was toen nog minder interessant dan nu. Niettemin ging ik opgetogen naar het tot stemlokaal omgebouwde dorpscafé, leverde met een plechtig gebaar mijn stemkaart in en maakte braaf mijn hokje rood. Maar toen mijn eerste bijdrage aan het democratisch proces een feit was kon ik een licht gevoel van teleurstelling niet onderdrukken. Gelukkig was in mei van dat jaar het kabinet-Lubbers II gevallen, zodat er drie maanden later alweer gestemd mocht worden, ditmaal voor de Tweede Kamer: het échte werk. Opnieuw ging ik naar het dorpscafé, opnieuw vulde ik mijn biljet in en opnieuw was er de anticlimax nadat mijn stem was uitgebracht.
In de jaren daarna nam ik trouw deel aan alle verkiezingen en referenda - hoe onbenullig ook - en omdat ik verhuisd was naar Amsterdam kon ik vaker dan gemiddeld mijn stem uitbrengen. Ik stemde voor Europese en nationale parlementen, voor provinciale staten, gemeente- en stadsdeelraden, besliste mee over de autoluwe binnenstad, de Vrije Geer, de stadsprovincie, IJburg, de Noord-Zuidlijn en de Stadsdeelraad Centrum. Zelfs voor de waterschapsverkiezingen zat ik soms dagenlang te wikken en wegen, kandidatenlijsten te vergelijken en programma's door te nemen. Maar altijd was er na afloop dat gevoel van teleurstelling: alsof het 'feest der democratie' op de een of andere manier feestelijker had kunnen - en moeten - zijn.
Want zeg nou zelf, er is niet veel aan. Eens in de zoveel jaar mag je komen opdraven, je stem uitbrengen en weer opkrassen. En waar je het moment vroeger nog een beetje kon rekken door zorgvuldig net zolang met het potlood te blijven krassen tot het hele hokje rood was, is het tegenwoordig met een weinig inspirerende druk op de knop bekeken. Geen wonder dat een groot deel van de kiezers met geen stok het stemhokje in te krijgen valt. Hebben onze betovergrootouders daarvoor jaren moeten knokken?
Verkiezingen horen leuk te zijn. In die opvatting sta ik niet alleen. Er zijn gedocumenteerde gevallen van mensen, meestal ouderen, die als ze gaan stemmen hun zondagse goed aantrekken. Zelf was ik na een paar jaar van decepties vastbesloten om het maximale rendement uit de verkiezingen te halen. Omdat ik niet beschikte over een zondags pak moest ik iets anders verzinnen. Politieke aspiraties heb ik niet. Ik mag dan over alles een mening hebben, het hele slaapverwekkende spel van zittingen en debatten, moties en interpellaties is aan mij niet besteed. Daar hebben we vergadertijgers voor, en vergaderen doe ik op mijn werk al veel te veel.
Nee, ik houd meer van campagne voeren: zelden ben ik gelukkiger dan wanneer ik met een stapel affiches, een emmer behanglijm en een kwast langs de verkiezingsborden mag struinen. Als ik achter een kraampje van mijn partij foldertjes mag uitdelen ben ik als een kind zo blij. En als dat allemaal achter de rug is, is er altijd nog de uitslagenavond, waarop we met z'n allen bij elkaar komen op het stadhuis of in een café en steevast concluderen dat het verkiezingsresultaat een teleurstelling is, maar dat het altijd slechter kan. Heerlijk.
Op 7 maart zijn er eindelijk weer verkiezingen, ditmaal voor de gemeenteraad. Het Instituut voor Publiek en Politiek heeft voor 51 gemeenten een stemwijzer gemaakt. Het is de eerste keer dat een dergelijke stemwijzer voor de gemeenteraadsverkiezingen beschikbaar is. De stemwijzer voor mijn gemeente, de bruisende, dynamische mediastad Hilversum, stond zowaar al twee weken na die van Werkendam en Ede online.
Nu staat over het algemeen al bij voorbaat vast wat ik ga stemmen, dus daarvoor heb ik de stemwijzer niet nodig. Toch was de besluitvorming dit jaar moeilijker dan anders, omdat de SP zich voor het eerst verkiesbaar heeft gesteld voor de Hilversumse gemeenteraad. Tijd voor een kleine reality check: kon ik met een gerust geweten mijn stadsgenoten aanbevelen om groen te stemmen, of lag mijn eigenlijke voorkeur bij de Unox-socialisten? Mijns ondanks raadpleegde ik de stemwijzer. Na een paar zenuwslopende minuten kon ik opgelucht ademhalen: ook dit jaar gaat mijn stem naar GroenLinks. Geen verrassingen dus. Al blijft het me verbazen dat ik schijnbaar meer gemeen heb met de VVD dan met de PvdA...
Parkeerbeleid Amsterdam steeds strenger
Advies aan de Tweede Kamer der Staten Generaal
Nu het nog allemaal vers in ons geheugen ligt,
nu we nog precies weten wat er is voorafgegaan aan het besluit om onze militairen naar een levensgevaarlijke oorlogszone te sturen,
nu we nog weten waarom we hebben gekozen voor de ondersteuning van een misdadig, onwettig en oorlogszuchtig regime dat landen zonder overleg binnenvalt en zijn tegenstanders zonder vorm van proces vastzet en martelt,
nu de onnoemelijke draaikonterij van D66 en PvdA nog niet vergeten is,
nu de kranten waarin de gevaren van Uruzgan beschreven staan nog net niet in de kattenbak liggen,
nu we nog weten hoe onze bewindslieden en kamerleden die waarschuwingen enthousiast in de wind geslagen hebben,
nu we de waarheid nog betrekkelijk eenvoudig kunnen achterhalen,
nu dus,
is het misschien beter om meteen maar te beginnen met de Parlementaire Enquête Afghanistan. Dan hebben we dat gezeur tenminste gehad.
Ga maar vast knipseltjes sparen, jongens.
Iet wiet waait... huh?
Afgelopen woensdag werd bij het Mercatorplein het eerste blowverbodsbord geplaatst. Over de zin en onzin van zo'n verbod kun je natuurlijk discussiëren. Laten we het erop houden dat het opmerkelijk is dat Amsterdam een blowverbod instelt om overlast van groepen jongeren tegen te gaan, terwijl bijvoorbeeld de spoorwegen jarenlang openlijk hebben toegegeven dat het wangedrag van voetbalhooligans min of meer binnen de perken bleef als er maar flink geblowd werd in de supporterstreinen. Het is dan ook waarschijnlijk dat de maatregel, zoals een woordvoerder van de Bond van Cannabisdetaillisten (BCD) vermoedt, een 'etnisch smaakje' heeft.
Afijn, ik dwaal af. Dat bord dus. Nog geen dag na de plaatsing, afgelopen woensdag, was het bord al spoorloos verdwenen. Een woordvoerster van Stadsdeel De Baarsjes neemt aan dat het bord een 'collectors item' is, en dat er dus nog wel meer borden zullen verdwijnen. Maar het Stadsdeel zit niet bij de pakken neer: vandaag wordt er nog een nieuw bord geplaatst, en er is meteen een hele partij nieuwe borden besteld.
Inmiddels zit ook blowend Nederland niet stil: op de website psychonaut.com worden al 25 joints geboden voor degene die het eerste verbodsbord aflevert. Wel even uitkijken waar je ze opsteekt dan.
Zoek de verschillen
'[In Amsterdam] lijkt bijna de hele wereld verzameld om handel te drijven,' merkt Von Zesen op. Nederlanders, Duitsers, Polen, Hongaren, Fransen, Spanjaarden, Moskovieten, Perzen, Turken en zelfs Indiërs liepen er rond. Het Lawaai was oorverdovend (...)
Geert Mak, Een kleine geschiedenis van Amsterdam, 1995
Wolfgang Schmeltzl vergelijkt het Wenen van het midden van de zestiende eeuw in een van zijn dichterlijke verhandelingen met Babel, want hij hoort, zo zegt hij, om zich heen Hebreeuws, Grieks, Latijn, Duits, Frans, Turks, Spaans, Boheems, Sloweens, Italiaans, Hongaars, Nederlands, Syrisch, Kroatisch, Servisch, Pools en Chaldeeuws spreken.
Claudio Magris, Donau, 1986
It is said that in those days one could hear seventy languages in the streets of Istanbul. The vast Ottoman Empire, shrunken and weakened though it now was, had made it normal and natural for Greeks to inhabit Egypt, Persians to settle in Arabia and Albanians to live with Slavs. Christians and Muslims of all sects, Alevis, Zoroastrians, Jews, worshippers of the Peacock Angel, subsisted side by side in the most improbable places and combinations.
Louis de Bernières, Birds without Wings, 2004
Welnu, als er één stad is waar deze Europese veelkleurigheid bloeit, dan is het Odessa. (...) In 1897 bleek, bij een telling van 'moedertalen', dat een derde van de bevolking Jiddisch sprak en nauwelijks de helft Russisch. Slechts één op de twintig inwoners sprak Oekraïens, bijna net zoveel spraken Pools als eerste taal.
Geert Mak, In Europa, 2004
Wij Rotterdammers gebruiken Nederlands als onze gemeenschappelijke taal.
College van B&W Rotterdam, Rotterdamse Burgerschapscode, 2006
|
|
|
