Murphy
Een mobiele telefoon heb je niet nodig. Toch?
Voor de jongere lezertjes moet ik bovenstaand statement misschien verklaren. Welnu. Er was een tijd, tien jaar geleden nog maar, dat de mobiele telefonie het exclusieve domein was van patsers, pooiers en proleten. Nette mensen, zoals u en ik, waren thuis (of op het werk) telefonisch bereikbaar. Of we waren niet thuis (of niet op het werk) en dan waren we niet bereikbaar. Dat heette privacy. Of gewoon botte pech.
Tegenwoordig word je geacht om op ieder moment, waar dan ook, bereikbaar te zijn. Ik heb nog een of twee vrienden die hardnekkig weigeren om een GSM aan te schaffen en ik betrap mezelf er geregeld op dat ik ze om die reden vervloek. Eigenlijk is dat belachelijk. Ik ken ze al jaren - al van ruimschoots voor het mobiele tijdperk - en toen waren ze thuis en bereikbaar, of niet thuis en niet bereikbaar. En daar kon ik destijds uitstekend mee leven. Want een mobiele telefoon heb je niet nodig. Toch?
Nou ja, bij een verhuizing komt een mobiele telefoon wel van pas. Want ondanks het feit dat we in de eenentwintigste eeuw leven kost het de PTT nog altijd tien werkdagen om een vaste telefoonaansluiting om te zetten naar je nieuwe adres. Over de bijbehorende ADSL-aansluiting wil ik het niet eens hebben. Bovendien ben ik dezer dagen druk bezig met heen-en-weer pendelen tussen mijn oude en mijn nieuwe woning. Het is dus wel makkelijk om bereikbaar te zijn, al was het alleen maar voor de vrienden die willen helpen met verhuizen.
Zul je net zien dat uitgerekend tijdens de verhuizing mijn GSM kuren begint te vertonen. Op de meest ongelegen momenten scheidt het ding ermee uit. Iets met de batterij. Heb ik 'm weer aan de praat dan staat de voicemail vol. Is de voicemail leeg, dan schakelt het toestel zichzelf weer uit. Ty-fus. Ik geef je nu al op een briefje dat, zodra de verhuizing achter de rug is en mijn vaste telefoonaansluiting het weer doet, mijn GSM weer loopt als een zonnetje.
Dat heet de wet van Murphy. Of gewoon botte pech.
Weer eens iets anders dan een fret...
Ska kitchen
'Gij drijft de idee van het blok door in al haar excessen, ge zijt de kubisten van de praktijk.'
Nou nee, maar ik ben wel donders ingenomen met het nieuwe zeil dat sinds enige dagen mijn keukenvloer siert. Stilletjes vraag ik me af of het geen tijd wordt om een bijpassende pantalon te kopen.
If you can't beat them...
Bij de Grote Kerk in Hilversum hebben ze het begrepen: ze hebben het vechten tegen de bierkaai opgegeven. Ze gaan niet langer tekeer tegen de steeds verdergaande ontheiliging van de zondagsrust*, ze hebben gewoon hun eigen winkeltje geopend!
*) Een relatief begrip overigens, voor wie binnen gehoorafstand van de Sint Vitus woont.
Wit
't Schiet op in m'n nieuwe huis. De muren en plafonds, die respectievelijk roze en grauw waren, zijn wit (voor zolang het duurt). Morgen komen de mannetjes (vrouwtjes?) om vloerbedekking te leggen in de hal, de keuken en de slaapkamer. 'Ergens tussen tien en zes' - een preciezere indicatie kon men helaas niet geven. Dan moeten ze het zelf maar weten ook, morgen. 'Koffie heren?' 'Nou, graag, mijnheer!' 'Dan zou ik maar eens als de bliksem zorgen dat die keuken afkomt.' At your service.
Zodra die vloer erin ligt kan ik de boel ook nog even schoonmaken. (Dat is moeilijker dan je denken zou: gisteren wilde ik een mop kopen bij de Blokker in Reigersbos. Blokker heeft liefst drie verschillende mopsystemen. Echt waar. Maar van het eerste systeem is alleen de stok leverbaar en niet de mop. Van het tweede systeem is wel de mop ontvangen, maar niet de stok. Van het derde systeem, tenslotte, zijn stok noch mop leverbaar, maar wel de emmer. U begrijpt al aanstonds dat de systemen niet uitwisselbaar zijn, toch? Ik ga nooit meer naar de &%$# Blokker.)
Maar goed, zodra de boel schoon is, is het huis af en kan de rommel erin. Jammer eigenlijk: zo'n leeg huis is reuze gemakkelijk in het onderhoud.
Omdat ik het even niet over Ajax wil hebben...
...beperk ik me vandaag tot de vraag of de eerste bookmakers in Hampshire al failliet zijn. Zou Pompey werkelijk kampioen kunnen worden? Nou ja, er zijn wel meer ploegen die dat gelukt is toen ze Nwankwo Kanu in de gelederen hadden.
De sleutels!
Vanmorgen heb ik de sleutels van m'n nieuwe woning in ontvangst mogen nemen. En reken maar datti mooi is. Maar nog niet mooi genoeg, vandaar dat ik de komende week nog wel met verf, rollers, kwasten en vloerbedekking beschäftigt zal wezen.
Maar daar had ik vandaag nou typisch even geen last van. Met m'n ouders, die langskwamen om het huis te bewonderen en hun overstreste zoon een hart onder de riem te steken, ben ik even wezen wandelen in de Hoge Dijk (boomklever, mezen, Gelderse rozen vol in de bessen, fuut met uit de kluiten gewassen jong) en heb ik een supply run op de bouwmarkt* uitgevoerd.
Toen ze bij tweeën vertrokken, op weg naar hun andere zoon, heb ik maar eens een stoel in de tuin gepoot en ben ik lekker in de schaduw gaan zitten met een kopje thee. Tuin geïnventariseerd: van de twee buddleia's is er een geslachtofferd om een verhuislift neer te zetten. Jammer, maar vermoedelijk groeit-ie wel weer aan. Mooie varen, leuke hortensia ook. En een gigantische sleedoorn linksachter.
Voorts: kamille (echte, geen valse), citroenmelisse (altijd goed tegen de stress), salie (niet de eetbare variant, helaas). Ik vrees dat ik een flink deel van mijn huidige kruidentuin (salie, tijm, bieslook, Chinese bieslook, dragon, rozemarijn, laurier, koriander, oregano, munt, dille, weet-ik-veel) zal moeten transplanteren. En dan maar kijken wat er overblijft - het is per slot van rekening al september. Vooral aan de Chinese bieslook (moeilijk te krijgen - de plantjes althans, mooie bloemen ook!) ben ik erg gehecht. Gelukkig is er veel voor nodig om een ui-achtige kapot te krijgen. Maar er zal worden gekookt! Kruidig, ook!
En dan zijn er de &%$#! coniferen. Ik heb een pesthekel aan &%$#! coniferen. In elk geval moeten ze worden gekortwiekt, maar het liefst zou ik ze met wortel & tak uitroeien. Het vervelende is dat de coniferenhaag de enige afscheiding vormt tussen mijn achtertuin en de straat - in dit geval een parkeerplaats. Hmmm. Bamboe misschien? Even denken nog, komt tijd komt raad.
Twee molshopen gevonden. Leuk voor poes, straks.
Tussen de bedrijven door ook nog even naar boven gekeken. Grote bonte specht, kraaien, kauwen, eksters, spreeuwen, koolmezen, merels, boerenzwaluwen, zanglijsters, een roodborst en (u zag 'm al aankomen, flink hard ook) een sperwer. Tel daarbij de talloze kleine karekieten en spotvogels in de Hoge Dijk, de koekoek die ik er afgelopen voorjaar hoorde (niet gek: de kleine karekiet is een van de voornaamste - hm - gastheren van de koekoek) en de nachtegalen die er (zo verzekert de buurman me) voorkomen - jeumig, ik zou hier nog wel eens gelukkig kunnen worden.
Tot zover twee uur niksen.
Bij vieren verscheen vriend Daniël. Na de aanvankelijke oohs en aahs heb ik 'm in een tuinstoel geplant met het eerste biertje. Daarna even naar het nabijgelegen winkelcentrum Reigersbos afgezakt. Over het winkelcentrum zelf - een betreurenswaardig ontwerp van Cees Dam - zal ik het (hier) verder niet hebben. Maar o wee, de toko! De rekken met samballan kunnen alleen maar in kubieke meters worden gemeten. Zakken vol kruiden, specerijen en massala's vechten om de aandacht. Ik vrees een budgettair Tsjernobyl, maar er zal worden gekookt! Kruidig, ook!
Overigens: in de toko is ook een heel schap ingeruimd voor diverse soorten wierook, geurkaarsen, toverdrankjes en zelfs magische spuitbussen met luchtverfrissers die door kunstige tovenaars speciaal vervaardigd zijn om geld en/of liefde in huis te brengen. (U gelooft mij niet? Ga zelf kijken.)
Meuh. Zo wanhopig ben ik nou ook weer niet.
*) Amsterdammers! De Praxis zuigt! Ga toch naar de Gamma!
Reden tot juichen?
Ik verzuim, ik verzuim, ik verzuim. Dat zit zo: ik ben driftig aan het inpakken voor mijn ophanden zijnde verhuizing. In mijn schaarse vrije uurtjes lig ik graag met mijn voeten omhoog en foeter ik op de hitte, die weer terug is. Geef me de regens van augustus! (U heeft mij de hele augustusmaand niet horen klagen, toch?) De kou van november is ook van harte welkom, trouwens.
Afijn, ik verzuim. Zo vergat ik in alle drukte kond te doen van mijn vreugde over het feit dat ook de VVD zich nu tegen de A6-A9 lijkt te hebben gekeerd. Blijkbaar wonen er in de gemeenten rond de Naardermeer zóveel VVD'ers dat de liberalen, met de verkiezingen in het vooruitzicht, eieren voor hun geld hebben gekozen. Hulde. En ook het Gein, mijn nieuwe achtertuin, blijft gespaard. Maar sommige mensen hebben altijd wat te zeuren. Uw eigenste Ko, bijvoorbeeld, is zo iemand.
Want ondanks het feit dat er opmerkelijk veel groene VVD'ers zijn (heus, ik ken ze), blijft de VVD een partij van betonbonzen, projectontwikkelaars en andere ondernemers. De enige redelijke variant op het A6-A9-thema, de uitbreiding van de bestaande infrastructuur, wordt door de VVD dan ook als niet terzakedoend van de hand gedaan. Betonbazen moeten centjes verdienen - en daarvoor zijn megalomane projecten nodig.
Er moet een brug komen, 'een Nederlandse Golden Gate-bridge', aldus VVD'er Hofstra. En wel midden door het IJmeer. Dat lijkt een redelijk alternatief: zelfs de burgemeesters-in-oorlogstijd van Natuurmonumenten hebben zich ooit al voor een dergelijke verbinding uitgesproken*. Maar wees eerlijk: de afgelopen jaren is er al meer dan genoeg gefuckt** met het IJmeer. Als je de plannenmakers in Almere, Amsterdam en Den Haag hun gang laat gaan ligt er voor je het weet toch nog een Markerwaard. Over m'n lijk.
Gek genoeg lijken de ondernemers het trouwens niet met Hofstra eens te zijn. VNO-NCW verklaarde gisteren dat, wat hen betreft, de weg langs de Naardermeer, door de Vechtstreek en het Gein de enige realistische oplossing is. Je vraagt je af waarom. Misschien valt er meer te verdienen aan een tunnel met de bijbehorende budgetoverschrijdingen.
Anderzijds is het mogelijk dat de ondernemers graag een weg langs de Naardermeer hadden gezien bij wijze van precedent: als ze daar eenmaal mogen bouwen mag het overal. Tenslotte is het natuurlijk mogelijk dat VNO-NCW gehoor geeft aan de ingekankerde pavlovreactie van ondernemers: als ergens een kostbaar natuurgebied gemold kan worden dan móet dat ook, liefst meteen.
Hoewel ik in eerste instantie blij ben dat de VVD lijkt af te zien van de A6-A9 vertrouw ik de zaak niet. De afgelopen jaren heb ik al twee keer eerder gehoord dat de A6-A9 'definitief' van de baan was, en telkens bleek het niet waar. Waakzaamheid is geboden. Dus wat mij betreft gaat het spel gewoon door: er komt géén A6-A9 en géén brug door het IJmeer. Ophoepelen.
*) Maar lijken nu, puntje bij paaltje, toch weer bedenkingen te hebben.
**) Kofschip, toch?
Mijn nieuwe achtertuin
Als je héél goed kijkt kun je op dit plaatje mijn nieuwe huis zien liggen. Precies tussen het AMC en de Rembrandttoren, zie je wel? Okee: er is wat fantasie voor nodig, maar daarover beschik je in ruime mate, anders was je geen bezoeker van dit weblog. Gistermiddag ben ik maar eens een kijkje gaan nemen in mijn nieuwe achtertuin - van Abcoude naar Driemond gewandeld en van daar verder naar Zuidoost.
Het was de eerste keer dat ik ooit in Abcoude wezen moest en uiteraard reden er gisteren nét geen treinen naar Abcoude. Maar met de vervangende NS-bus ('We stoppen alleen in de Hoogstraat, meneer, van daar af gaat er een pendelbusje naar het station...' - Nou jaaaa!) lukte het ook. Toegegeven: het had wat voeten in de aarde, maar het was de moeite.
Mijn nieuwe buurman vertelde me eergisteren dat de provinciegrens van Utrecht op een paar honderd meter van m'n nieuwe woning ligt. Ik heb het opgezocht: ja verhip. Ik ben gek op dat soort weetjes. Nog een dikke kilometer verderop loopt het Gein, een piepklein riviertje dat de Angstel met de Gaasp verbindt. Een wandeling langs het Gein stond al jaren hoog op mijn verlanglijstje, maar tot dusverre had ik het stroompje pas één keer in het echt gezien - vanuit de auto nota bene - toen ik een keer ernstig verdwaalde. Schande.
Oorspronkelijk was ik van plan om gisteren een boswandeling te maken bij Lage Vuursche, maar op mooie nazomerzondagmiddagen kun je daar over de koppen lopen. Bij 't Gein viel het mee: op wat fietsers en een verwaalde motorclub na was het er rustig. Vanaf het rivierdijkje heb je doorkijkjes met een hoog ansicht-gehalte.
Eben-Haezer - een voormalig (?) zondagsschooltje tussen Abcoude en Driemond - nog geen twee kilometer van Amsterdam-Zuidoost. Voorts: boerderijen en boomgaardjes*, waarvan één zelfs met een tiental roeken. Misschien een nieuwe kolonie?
Nog maar een ansicht.
Kijk, dat is handig: als de lantaarnpaal voor je deur teveel licht geeft laat je hem gewoon overwoekeren door wingerd. Dat trucje moet ik onthouden: er staat een knots van een lantaarnpaal pal naast mijn nieuwe slaapkamerraam. En het is ook weer zo'n karwei om 'm iedere paar weken zwart te schilderen...
*) Jajaja, ik weet het, de diminutievenkoorts slaat weer onbarmhartigjes toe. Maar ik daag u uit: als u denkt dat u het beter kunt, ga er dan zelf eens wandelen. Tien tegen een dat u temidden van zoveel popperigheid al aanstonds begrijpt waar het oer-Amsterdamse woord 'Geintje' vandaan komt.
Case closed
Inspecteur Wilbrink legde zijn voeten op het bureau en stak tevreden een sigaar op. In recordtijd had hij deze zaak tot een goed einde gebracht. Toen de directie van het warenhuis belde over de verminking van de lichtreclame, wist hij meteen in welke richting hij moest zoeken. En inderdaad: nog geen twee dagen later werden de missende letters teruggevonden aan de gevel van een naburige drogist.
Trivia voor gevorderden
Wist u dat een springkasteel in het Duits een Hüpfburg wordt genoemd? Nee? Nu wel.
(Zit al de hele morgen zachtjes te spinnen van de pret.)
Nu nog een naam...
Foto genomen in 't Horntje, Texel, gisteravond. Inmiddels heb ik meer dan een etmaal gehad om erover na te denken, en ik ben er nog steeds niet uit. Wat, maar dan ook wat, kan iemand ertoe bewegen zijn (haar?) huis 'Pijpvreugd' te noemen?
Door de ligging (in de directe nabijheid van de haven en een oefenkamp voor mariniers) zou je misschien kunnen denken dat het een huis van lichte zeden is, maar daar ziet het niet naar uit. Wat dan? Is het een opiumkit? Een pompstation van het rioolwezen? De Texelse pied-à-terre van Harry Mulisch?
Er zijn wel meer huizen met vreemde namen op Texel. In Oosterend staat zelfs een huis dat 'At your service' heet. (Echt waar.) Maar this one takes the biscuit.
Natuur vandaag (90)
Van een dagje op de wadden is nog nooit iemand slechter geworden. Aldus redenerend zijn Thijs en ik gistermorgen maar weer eens naar Texel afgereisd. Vanuit de trein een paar torenvalkjes, wat buizerds en een bruine kiekendief gezien. Verder tweemaal een grote zilverreiger (een in de Gooiboog en een vlak ten zuiden van Julianadorp, waar we er nog nooit eerder een gezien hebben, nota bene in gezelschap van een lepelaar).
Op de boot - het Marsdiep zo glad als een spiegel - moesten we ons tussen Limburgers en andere Duitsers verdringen om nog een paar vogels te kunnen zien. Oeverlopers in de haven van Den Helder, een paar eiders, drie of vier visdiefjes en opvallend veel grote sterns. Juist op het moment dat de boot (de nieuwe boot, de miskoop waarmee ze niet kunnen manoeuvreren zodat hij voordat-ie aanlegt eerst een paar minuten stil moet liggen) afmeerde in de veerhaven bij 't Horntje begon het te waaien.
Vanuit de veerhaven de bus naar Oost genomen. De chauffeur, die reed als een mongool, slaagde erin om tussen Den Hoorn en Den Burg een blauwe reiger dood te rijden. Mag je zo iemand slaan? Vast niet. Jammer. Bij Oost op de dijk uitgestapt. Het windje was aangewakkerd tot een straffe bries. Lekker. Veel eiders op zee, sommige nog in eclips. Verder niet veel spektakel.
Op de dijk meteen getrakteerd op een groepje van zes of zeven gele kwikstaartjes. Verder een paar piepertjes. In het Wagejot veel steltlopers: een grote troep goudplevieren, een stuk of wat zilverplevieren, een troep kanoeten, wat bonte strandlopers, een zwarte ruiter, wat losse tureluurs en een watersnip. Op twee grindbanken lagen enkele tientallen grote sterns, die daar blijkbaar hebben gebroed - in elk geval waren er jongen bij. (In De Petten, vlakbij de veerhaven, hebben afgelopen jaar ook al flink wat grote sterns gebroed. Twee jaar geleden, toen we vertelden dat we in De Petten één broedpaar hadden gezien, verklaarde een ter plaatse bekende vogelaar ons voor gek. Zo zie je maar weer.)
Verderop tot twee keer toe een tapuit over de dijk zien schieten. En een massa jagende grote sterns. Zandkes Kleiput was, op een paar wilde eenden en meerkoeten na, volkomen steriel. Aan de noordkant hebben we gelukkig nog kunnen genieten van een torenvalk, die eerst boven de dijk aan het jagen was en vervolgens volkomen onverstoorbaar op een paaltje tussen het riet ging zitten. We hebben haar een hele tijd kunnen bekijken.
Bij Dijkmanshuizen vanuit de observatiehut een stuk of tien bontbekplevieren, wat goud- en zilverplevieren en een troepje van zeven watersnippen. (Zeven watersnippen op een kluitje, dat zie je niet iedere dag. De laatste keer dat ik zoiets zag was nog in het guldentijdperk, toen ik in één keer een paar achterstallige energienota's moest betalen.) Verder het gebruikelijke troepje van vier brandganzen, stage left. Daarnaast een paar bergeenden, slobeenden, krakeenden, wintertalinkjes en één of twee pijlstaarten. In Ottersaat was niet veel te doen, al hebben we er een paar wulpen, wat scholeksters en een eenzame grutto zien staan.
In Oudeschild een harinkje gehaald, even naar de supermarkt geweest en een biertje gedronken in de haven. Door harde wind en regen verder gelopen naar de veerhaven. Er vloog permanent een troepje steenlopers voor ons uit. Gezandstraald door de wind, genoten van de geur van rottend zeewier. Af en toe waaide er een regenwulp voorbij. Bij het NIOZ een lepelaar in zee zien staan.
We waren ruim op tijd in de veerhaven voor de pont van acht uur, maar omdat het zo lekker waaide (het briesje was inmiddels aangewakkerd tot windkracht 8) besloten we om nog een uurtje te wachten tot de pont van negenen. In de bulderende storm zijn we languit op het talud van de dijk gaan liggen - als een soort bizarre persiflage van het strandleven - en hebben we nog een groenpootruiter, een grutto en een jagende torenvalk (op nog geen tien meter afstand) gezien.
Op de terugreis naar Den Helder waren er gelukkig niet zoveel mensen aan dek. In de harde wind op de voorplecht gestaan, af en toe overspoeld door buiswater. Me in geen tijden zo lekker gevoeld. Ontzettend gelachen ook.
Al met al een geweldige dag, al hield het wat vogels kijken betreft niet echt over. Jammer dan - in oktober gaan we wel weer eens kijken.
De moeder aller vertragingen
Met de informatievoorziening bij de NS is het al jaren belabberd gesteld. Vertragingen worden niet of te laat gemeld. Omroepberichten gaan verloren in treinlawaai. Werkzaamheden waardoor het spoor wordt lamgelegd worden niet van tevoren aangekondigd. Wie de telefonische reisinformatie raadpleegt komt meestal tot de conclusie dat hij beter zélf in het spoorboekje had kunnen kijken.
Ook de lichtbakken aan de zijkant van de trein, waarop de eindbestemming staat vermeld, staan in negen van de tien gevallen verkeerd ingesteld. Zo ben ik de laatste tijd geregeld in treinen naar Dordrecht, Vlissingen, Den Helder, Emmen of Oss gestapt - en toch kwam ik iedere keer keurig thuis in Hilversum. Maar gisteren maakten ze het wel erg bont: op perron 1 van het Centraal stond een trein naar IJmuiden gereed. En dat terwijl er al 23 jaar geen treinen* meer naar IJmuiden gaan!
Het kan natuurlijk ook dat de informatie wél klopt. In dat geval is de situatie nog vervelender:
Het leven van een conducteursvrouw is zwaar en vaak eenzaam. Tiny de Bruin, wier echtgenoot Max conducteur is bij de Nederlandse Spoorwegen, heeft haar man al sinds 22 september 1983 niet meer thuis gezien. Op die dag vertrok Max, samen met machinist Frits de Graaf, voor een routinerit van Haarlem naar IJmuiden. Maar door een wisselstoring bij Santpoort-Noord belandde de trein van Max en Frits op het verkeerde baanvak.
Sindsdien zijn de twee collega's wanhopig op zoek naar het station van IJmuiden. Hun treinstel wordt nog geregeld op het spoor gesignaleerd, maar tot dusverre hebben alle pogingen om de machinist en conducteur te benaderen gefaald. Een bedrijfspsycholoog van de spoorwegen, die onlangs in de buurt van Warmond probeerde om het tweetal aan te spreken, werd door de machinst bekogeld met steeksleutels en moet sindsdien een paar voortanden missen. Ook de weinige reizigers die op het ogenblik van de wisselstoring aan boord waren zijn totaal verwilderd.
Een zegsman van NS-Reizigers verklaarde desgevraagd niet op de hoogte te zijn van het bestaan van de 'spooktrein'. 'O, het ging om een wisselstoring? Maar dat is niet onze verantwoordelijkheid, dan moet u bij ProRail zijn', aldus de woordvoerder.
Ik ben maar niet ingestapt.
*) NS-treinen
|
|
|
