Eindelijk maar toch
Vijftien jaar welgemeend advies, strategische beledigingen en verkapte dreigementen zijn niet voor niets geweest: vriend Eric heeft zijn snor afgeschoren! En zeg nou zelf: hij ziet er op slag vijftien jaar jonger uit. Way to go, Eric!
Amstelstation, zondagmiddag
Werkzaamheden aan het spoor. Geen treinen tussen Amsterdam en Utrecht. Geen treinen tussen Duivendrecht en Schiphol. Intercity's omgeleid via Hilversum. NS zet pendelbussen in. Metrolijn 54 het hele weekend opgeheven. Metro 50 rijdt niet verder dan Duivendrecht. Zuidoost zo goed als onbereikbaar. Metrostations gesloten. Pendelbussen onvindbaar. Een en al ellende.
Maar gelukkig staan in dat soort gevallen de wakkere jongens van de NS informatievoorziening paraat om de gestrande reiziger hulp te bieden.
Noodzakelijke neologismen (2)
Het weerbericht voorspelde onstuimig weer, gistermorgen. Ik houd van onstuimig weer. Ik houd ook van het woord onstuimig. Het werkt op mijn lachspieren. Vooral de gedachte dat je, desgewenst, ook stuimig zou kunnen zijn, is hilarisch. 'De agent complimenteerde de chauffeur met zijn stuimige rijgedrag.' Beter nog: 'Het demonteren van een vliegtuigbom eist, naast vakkennis, de grootst mogelijke stuimigheid.' Ziedaar twee woorden die onze taal ontbeert.
Zo heb ik me ook wel eens afgevraagd hoe het zit met beschoftheid. Goed: we weten allemaal wat ónbeschoftheid is. Maar is onbeschoftheid het tegendeel van beschoftheid? Eens kijken... 'Een goed diplomaat weet, zelfs tegen staatshoofden van vijandige mogendheden, altijd de nodige beschoftheid in acht te nemen.' Hmmm. Nog een poging: 'De ouders van Marie-Cécile beschouwden Jan-Jaap als een goede partij. Niet alleen was hij jong, knap en vermogend, ook was hij een voortreffelijk causeur en toonde hij zich in gezelschap uitermate beschoft.' Nee. Ik denk niet dat dat gaat werken.
Maar goed, ik had het over het weer. Temidden van de door het KNMI beloofde onstuimigheid stond ik gisteravond te schuilen bij station Zuid-WTC. Het ging er ruig aan toe. De slagregens schoven als gordijnen tussen de torens van het wereldhandelscentrum door. Forensen probeerden driftig hun binnenstebuiten geblazen paraplu's weer in het gareel te krijgen. Het was blusterig weer, vond ik.
Blusterig. Het Engels kent het woord blustery: 'blustery wind' of 'blustery showers'. Zelfs zonder de exacte betekenis [stormachtig, winderig] van het woord te kennen weet je meteen wat het betekent. Een nuttig woord. Maar het Nederlands - ik zeg het niet graag - blijft in gebreke. Ik heb het opgezocht in Van Dale. Tussen 'blusstof' en 'blustoestel' gaapt een leegte. Een leegte die, wat mij betreft, niet vlug genoeg kan worden gevuld. Door het onomatopeïsche* karakter van het woord is het ook voor nieuwe Nederlanders makkelijk te onthouden: 'Ies blusterig vandaag menier, ja?'
Lezers, ik weet niet wanneer de volgende druk van Van Dale verschijnt, maar als we met z'n allen ons best doen moet het mogelijk zijn om het woord 'blusterig' aan de Nederlandse taal toe te voegen. Ik val aan, volg mij.
*) Ik kom in de verleiding om me af te vragen of onomatopeïsch het tegendeel is van omatopeïsch, maar omwille van uw en mijn geestelijke gezondheid laat ik dat onderwerp liever rusten.
Stop fout vlees
Effe vlug, uit een persbericht van Milieudefensie:
'Het burgerinitiatief dat Milieudefensie en haar jongerenorganisatie JMA afgelopen maand zijn gestart wordt nu al door meer dan 20.000 mensen gesteund. De organisaties willen dat de
Tweede Kamer kiest voor een veehouderij zonder dierenleed, zonder milieuvervuiling en zonder import van veevoersoja die ten koste gaat van het tropisch regenwoud. Als minimaal 40.000 burgers dit initiatief ondersteunen is het parlement verplicht om het voorstel te behandelen. De nieuwe Tweede Kamer zal zich dan moeten uitspreken over de toekomst van de veehouderij.'
Goed. Het lijkt me niet waarschijnlijk dat de Tweede Kamer, zelfs in een nieuwe samenstelling, zich gaat uitspreken tegen de intensieve veehouderij. Maar het kan nooit kwaad om er voor te zorgen dat het onderwerp in de Kamer aan de orde wordt gesteld. Doe dus eens iets nuttigs en teken de petitie voor het burgerinitiatief op www.stopfoutvlees.nl.
Natuur vandaag (92)
Langs de Diependaalse Laan in Hilversum liggen de trottoirs bezaaid met walnoten. Gistermiddag ben ik met vriend Leeuw op zoek gegaan naar walnoten aan de Leusdenhof, in de Bijlmer, waar ze volgens een artikel in Het Parool moeten voorkomen. Lau loene. Ik vermoed dat we niet goed gekeken hebben. Wel vonden we (en dat is ook opmerkelijk) krokussen die in bloei stonden. Als het zo doorgaat komen de gierzwaluwen rond Sinterklaas terug.
Bij een nieuw huis horen nieuwe geluiden. De afgelopen weken ben ik van allerhande dingen wakker geworden: van de buren, van koeien, van schapen, van vliegtuigen, van muggen, van de CV-ketel, van de poes en van alles wat ze omgooit. Vanmorgen werd ik wakker van het geluid van kolganzen. Door de opening tussen het gordijn en de vensterbank zag ik ze vlak over het huis trekken, negentig tot honderd ganzen, scherp afgetekend tegen de indigo schemerlucht.
Een dag die zo begint, kan die nog stuk? (Dat gaan we nu uitzoeken.)
NASCHRIFT, 20.58: Nope, die dag kan niet meer stuk.
Weer geen post
In zijn brief aan Harry Mulisch beklaagt premier Balkenende zich over het feit dat de intellectuelen zich niet laten horen in het publieke debat. 'Waar is het maatschappelijk engagement van intellectuelen, schrijvers en kunstenaars gebleven? Waarom die bijna angstwekkende stilte?', vraagt de minister-president.
Nou wordt-ie fraai. Ik zit hier toch zeker niet voor Jan Lul te schrijven? Ik kreeg ook al geen brief van Balkenende, verleden week, maar ik nam aan dat dat verband hield met de verhuizing. Moet ik nu concluderen dat de premier mijn weblog niet leest? Geen wonder dat het land naar de knoppen gaat.
Ordnung poes sein
's Morgens vroeg, lezer, ben ik niet op mijn fruitigst. (U wel? Dan behoort u niet tot de doelgroep van dit weblog. Vaarwel.)
Niet op mijn fruitigst dus. Zodoende liep ik vanmorgen, nog half slapend en binnensmonds de dageraad (en alle ochtendmensen) vervloekend, de keuken in om koffie te zetten. Al dadelijk merkte ik dat er iets niet in de haak was. Maar een mens moet prioriteiten* stellen: eerst koffie, de rest komt later. Ik trapte de machine aan en ging op de bank liggen kreunen. Toen ik daarmee klaar was, was ook de koffie klaar.
Een dergelijk staaltje van synchroniciteit plaatst de morgenstond in een geheel nieuw daglicht (toegegeven, dat is een pleonastisch aandoende constructie, maar het was nog vroeg), dus stommelde ik, met halfopen ogen nu, al bijna goedgemutst de keuken binnen. Inderdaad: er was iets niet orde.
De placemats en de vaatdoeken, die de voorgaande avond nog keurig op de keukentafel lagen respectievelijk aan hun haakje hingen, lagen een beetje verfomfaaid over een van de stoelen gedrapeerd. Dat moest het werk van poes zijn - er zijn (vooralsnog) niet veel andere verdachten in huis. Nu rent Jonas al nachtenlang als een tornado door het huis, terwijl ze een klein geel speelmuisje alle hoeken van alle vertrekken laat zien. Daarbij vallen voortdurend dingen om.
Op zich verbaast het me dan ook niet om 's morgens een zekere wanorde aan te treffen. Dat is niet erg. Ik zet koffie, ik zet de spullen weer overeind en we praten nergens meer over. Dat de placemats van de keukentafel geveegd waren leek normaal. Maar wat te denken van die twee vaatdoeken? In heur eeuwige jacht op speelmuizen heb ik Jonas de merkwaardigste capriolen zien uitvoeren, maar nooit eerder had ze twee theedoeken van het haakje gelicht. Enigmatisch.
De oplossing lag voor de hand. Ik hing de vaatdoeken terug aan hun haakje en stond op het punt om de placemats terug op tafel te leggen, toen het doel van de opstelling pijnlijk duidelijk werd. Op de stoel lag een vijftien centimeter lange, half uitgedroogde streep kattekots. Jonas, die gewend is om haar excrementen te begraven, had al die moeite gedaan om de boel netjes op te ruimen.
Zo'n keurig poesje toch. Ik heb haar maar een complimentje gegeven.
*) Hierop kom ik in een volgende post terug.
Natuur vandaag (91)
Yaah, dat werd tijd: eindelijk weer eens een 'Natuur vandaag'. Door de verhuisperikelen en dergelijke heb ik zo'n beetje de halve herfst gemist. (Lieve lezer, begrijp mij wel: de herfst begint wat mij betreft rond 15 augustus.) Maar nu ik een beetje gesetteld ben in mijn nieuwe woonstee heb ik ook eindelijk weer eens de tijd om mijn neus buiten de deur te steken.
Daarvoor hoef ik niet ver van huis te gaan. Neem nu de libel (zie foto) die vanmiddag op de zuidgevel van mijn huis zat te bakken in de laatste zonnestralen. Voor zover ik kan beoordelen is het een bruinrode heidelibel, maar ik zit erg slecht in m'n insekten. Correcties welkom, dus. Wat zou zo'n beest daar doen? Is-ie aan het tijdrekken, probeert hij het moment van zijn verscheiden nog even uit te stellen? Of bereidt-ie zich voor op zijn overwintering? Nogmaals: ik zit erg slecht in mijn insekten - van de gewoontes van libellen heb ik dan ook geen kaas gegeten.
Vogels dan, want daarover kan ik wel meepraten. De afgelopen dagen hoor ik in de polder achter het huis geregeld het vrolijke 'wieuw-wieuw' van de smientjes, die zijn dus weer terug. Verder zie ik zeer geregeld troepen kol- en grauwe ganzen overtrekken in zuidwestelijke richting. Het mag dan verschrikkelijk warm zijn voor de tijd van het jaar, die mechanismen werken blijkbaar nog perfect.
Het futenjong (tweede broedsel? derde?) bij de Hoge Dijk, dat de afgelopen weken zijn ouders het leven zuur maakte door permanent om visjes te bedelen, zwemt nu in z'n eentje rond. Het ziet er weldoorvoed uit, ik moet dus aannemen dat het zichzelf inmiddels kan redden. En anders maar niet, trouwens. Niks aan te doen.
Geloof het of niet: anderhalve week geleden heb ik een pelikaan gezien, tussen Lage Zwaluwe en Roosendaal. (Bedenk, voordat u deze bewering naar het rijk der fabelen verwijst: het was 's morgens bij tienen, ik was dus reeds wakker en nog nuchter.) Geen idee wat het beest daar deed, vermoedelijk is-ie ontsnapt uit een volière of zo.
Grappig om te zien: in de Bijlmer verzamelen zich grote troepen spreeuwen op de bovenleidingen van de trein. een beetje als die ouwe platen van zwaluwen op de telefoondraden - bijna als wasknijpers.
Vanmiddag stond ik aan de Lorentzweg in Hilversum onder een Amerikaanse eik - de enige in de straat, die verder vol Europese eiken staat. Het was ook de enige eik in de straat die in schitterende rode herfsttooi stond. Zou het misschien kunnen dat Amerikaanse eiken sneller verkleuren? Zou het daardoor komen dat mijn ouders, die nu al een week terug zijn uit de VS, in New England volop hebben kunnen genieten van de 'indian summer', terwijl de bomen hier zelfs nu nog volop in het groen zitten?
Ik moet weer wat vaker naar buiten. De verhuizing is geslaagd, het oude huis is opgeleverd en het nieuwe zo goed als ingericht. En onder ons gezegd en gezwegen: veel beters (of slechters, zo u wilt) heb ik niet te doen. Met andere woorden: alle tekenen wijzen erop dat het op dit weblog weer eens wat vaker over natuur zal gaan. Watch this space.
Jonas' atoomschuilkelder
- Ko?
- Poes?
- Ko!
- Dag Jonas, heb je je verstopt?
- Je hebt een kernproef gedaan hè Ko?
- Een kernproef poes? Doe niet zo mal.
- Je hebt de bom, Ko. Ik weet het zeker. Het hele huis staat ervan te schudden.
- Dat was de klopboor poes. Ik moest even een schilderijtje ophangen.
- Niks hoor Ko, niemand hangt op zondagmorgen een schilderijtje op.
- Heb jij wel eens gehoord van een kernproef op zondagmorgen dan?
- Hmmm... Nee, Ko, daar zit iets in.
- Kom je dan nu weer onder het bed vandaan, poes?
- Okee dan.
- Goeiemorgen Jonas.
- Goeiemorgen, Ko.
Naïviteit voor gevorderden
Lezer, eerlijk gezegd wil ik het niet eens hebben over die toestanden met de stemcomputers. Ik word er een beetje treurig van. Maar mijns ondanks moet ik u er toch mee lastig vallen, want vandaag vond ik een verontrustende zinsnede op Teletekst:
'Minister Nicolaï heeft verder de inlichtingendienst AIVD gevraagd om uit te zoeken of via radiosignalen inderdaad te achterhalen is wat iemand heeft gestemd'
En hij verwacht een eerlijk antwoord?
[Holle lach]
Ministeriële verantwoordelijkheden
Ondanks de betreurenswaardige politieke en sociale situatie in mijn geboorteland, ben ik niet van plan om in het buitenland asiel aan te vragen*. Met het hoe en waarom van de Europese asielprocedures heb ik me dan ook nooit serieus beziggehouden.
Naar ik vandaag uit het nieuws begrijp, hebben de Europese landen vorig jaar besloten om hun asielprocedures op elkaar af te stemmen. Zo moesten er minimumnormen komen voor de behandeling van asielverzoeken. Verder zouden uniforme procedures voorkomen dat asielzoekers tussen de diverse Europese landen gaan 'shoppen'. Naar nu blijkt hebben nog maar zes van de 25 EU-landen hun procedures aangepast.
Of het afstemmen van de asielprocedures een goeie of slechte zaak is doet in deze even niet terzake. Het gaat me om een terzijde in het nieuwsbericht:
'Landen die hun asielwet nog niet hebben aangepast, zoals Nederland, kunnen een boete krijgen van de Europese Unie.'
Dat is nou opmerkelijk. Waarom heeft Nederland de asielwet nog niet aangepast? We hebben nota bene een speciaal ministerie voor dat soort zaken, een luxe waarover de meeste Europese landen niet beschikken. Het aanpassen van de wetgeving zou dus in een handomdraai gefikst moeten zijn. Schort er misschien iets aan de prioriteitstelling van onze minister van vreemdelingenzaken?
Dat moet het zijn. Als je een jaar lang bezig bent met gewichtige zaken als het verzinnen van burkaverboden, het opstellen van onzinnige gedragscodes, voorstellen om immigranten het eerste couplet van het Wilhelmus te leren zingen, het terugsturen van Iraanse homo's, het voeren van een op voorhand verloren verkiezingscampagne en liegen over bijna alles wat je de afgelopen jaren hebt gedaan, dan blijft er weinig tijd over.
Onbenullige bijzaken als het aansturen van ambtenaren of het uitvoeren van Europese regelgeving worden dan al snel naar het tweede plan gedrongen. 'Operationele ruis' noemen we dat in het bedrijfsleven.
Ondertussen ben ik erg benieuwd naar de hoogte van die Europese boetes. Ik vrees dat ze niet mals zijn. Mocht in huize Verdonk te zijner tijd de acceptgiro op de mat ploffen, dan hoop ik dat ze ons nog even laat weten wat deze grap gekost heeft.
Me dunkt dat je voor dat bedrag heel wat asielzoekers kunt opvangen. In brandveilige gebouwen.
*) Al valt niet uit te sluiten dat ik op een dag culinair asiel zal aanvragen in Italië.
Een merkwaardige constante
Dezelfde mensen die stug bleven volhouden dat Irak beschikte over massavernietigingswapens, roepen nu om het hardst dat het nog helemaal niet bewezen is dat Noord-Korea écht een atoombom heeft. Moet ik me nu zachtjes ongerust gaan maken?
Vuile was
Ik weet alles. En alles wat ik niet weet, dat weten mijn vrienden, dus weet ik het ook. Daarnaast beschouw ik mezelf als een redelijk technisch aangelegd persoon. Dat laatste is overerfd - dat zit wel goed. Bij het nalezen van bovenstaande beweringen dringt zich al snel de conclusie op dat ik beschik over de juiste credentials voor een simpel karwei als het aansluiten van een wasmachine. Maar dat valt tegen.
Zo vlak na een verhuizing komt een mens om in de vervelende klusjes. Dozen moeten worden uitgepakt, kasten ingericht, boeken op alfabetische volgorde gerangschikt en ontmantelde meubelstukken - eeh... - hermanteld. Het aansluiten van de wasmachine kan in zo'n geval wel even wachten, zeker als je nog over verschoningen beschikt. Maar gisteren was het zover: voor het eerst sinds de verhuizing was ik door mijn schone goed heen.
Nu zou het aansluiten van een wasmachine feitelijk een koud kunstje moeten zijn. Je sluit de ene slang aan op de kraan, de andere slang op de afvoer, je steekt de stekker in het stopcontact en je bent operationeel. Bob's your uncle. Maar om de een of andere reden heeft men in de Nederlandse bouwvoorschriften een extra hindernis ingebouwd: het badkamerstopcontact. U kent het wel: zo'n plastic kastje bovenaan de wand met een trektouwtje en een lampje, waaraan de wasmachine hard wired moet worden verbonden.
Een Australische kennis, een verwoed wereldreizigster ook nog, weet te vertellen dat dit een uniek verschijnsel is. Nederland, zegt ze, is het enige land ter wereld waar je in de badkamer geen normaal stopcontact mag aanleggen. Of dat waar is weet ik niet (ik moet het eens aan een van mijn vrienden vragen), maar ik word altijd een beetje korzelig van dat soort beweringen. Meestal worden ze op half spottende, half medelijdende toon gebracht: die malle Hollanders toch. Op zo'n moment wordt de latente patriot in mij wakker. 'In Nederland,' zeg ik dan op beheerste toon, 'komen anders verrassend weinig mensen om het leven door electrocutie in de badkamer. Om over krokodillen of pijlstaartroggen nog maar te zwijgen.' Zo. Ga daar maar eens goed over nadenken.
Ondertussen zat ik toch maar mooi met dat stopcontact. Ten aanval. Gewapend met een schroevendraaier, een spanningzoeker en een striptang nestelde ik me in de badkamer. De stekker van de wasmachine was in een ommezien ontmanteld. Ook het uit elkaar schroeven van het stopcontact leverde geen noemenswaardige problemen op. Op mijn knieën kroop ik op de wasmachine om de situatie van dichtbij te bekijken. Dat was eenvoudig. Plusdraad hier, mindraad daar, aarddraad linksonder. Fluitje van een cent.
Nu ga ik bij stroomklussen meestal uiterst consciëntieus te werk. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Maar na jaren ervaring met het aansluiten van lampen was ik ontwend om de stroom af te sluiten. Natuurlijk: je kunt in de meterkast de hele groep uitschakelen, maar het is weer zo'n gedoe om daarna de wekker opnieuw in te stellen. Liever zet ik gewoon de lichtschakelaar uit. Dat is minder werk. Waar heeft een mens anders een spanningzoeker voor?
Nog altijd geknield op de wasmachine begon ik met de spanningzoeker de contactpunten te controleren. Plusdraad onder: geen sjoege. Mindraad evenmin. Mindraad boven in orde. De plusdraad aan de bovenkant stond onder stroom. Goed, dat wisten we dus. Goedgemutst begon ik met het losschroeven van de contactpunten. Pas twintig seconden later viel het kwartje. De plusdraad aan de bovenkant stond onder stroom. Gemakshalve was ik even vergeten dat ik geen lamp aan het aansluiten was, maar dat ik in een stopcontact zat te schroeven. Imbeciel.
Bijna was ik door electrocutie in de badkamer om het leven gekomen, en dat genoegen gun ik mijn Australische kennis niet. Inwendig vloekend over mijn stommiteit stommelde ik naar de meterkast om de groep eraf te gooien*. Maar op welke groep zat in hemelsnaam het badkamerstopcontact? Better safe than sorry, besloot ik, en keilde alle groepen uit. Dan maar een keer opnieuw de wekker instellen - dat is beter dan nooit meer slapen. Enfin, twee minuten later zat alles op z'n plek en was mijn wasmachine hard wired. Job well done.
Vanmorgen werd ik bij half zeven wakker. Dat gebeurt zelden; het moet liggen aan het feit dat ik de wekker opnieuw heb ingesteld. Maar ik was nu toch al wakker, dus besloot ik om de was te doen - dat kon nog mooi even voor het werk. Ik propte de inhoud van de wasmand in de trommel, schakelde de machine in en strompelde naar de keuken voor mijn ontbijt. Halverwege de tweede bak koffie realiseerde ik me dat er iets niet in de haak was. Ik miste het geluid van een werklustige wasmachine. Boven gekomen keek ik alles nog eens na.
Stroom? Check. Afvoer? In orde. Waterleiding? Geen probleem. Kraan opengedraaid? Stom, vergeten. Ik opende de kraan. De wasmachine begon te lopen. En niet alleen de wasmachine. Al snel onstond onder de machine een kabbelend beekje. Ik ben een groot liefhebber van kabbelende beekjes. Echt waar. Ik vind ze pittoresk, rustgevend zelfs. Maar niet in mijn badkamer. En zeker niet als ze veranderen in heuse stuwmeren. Wat nu weer? Ik zuchtte eens diep en sloot de kraan.
Terwijl ik op mijn knieën voor de wasmachine lag om aard & omvang van de lekkage te bepalen stormde poes de badkamer in. Ik heb me wel eens laten vertellen dat katten niet van water houden, maar Jonas vormt de uitzondering die de regel bevestigt. Waar water is, daar is Jonas. In een vorig leven moet ze een walrus zijn geweest. Hoe ik ook mijn best deed om overstroming tot de badkamerzijde van de drempel te beperken, Jonas plaste enthousiast in de rondte en veroorzaakte al doende zo'n golfslag dat het water al snel van de trap afliep.
De oorzaak van de lekkage was snel gevonden. Voordat we de machine verhuisden hebben we hem nog even laten leeglopen, zodat we al dat overbodige water niet hoefden mee te slepen. Degene die dat gedaan heeft (echt, ik was het niet) had weliswaar de dop teruggezet op de afvoer, maar was vergeten hem weer vast te schroeven. Vandaar. Zodoende stond ik vanmorgen om zeven uur luid tierend mijn badkamer aan te dweilen, hierbij verwijtend aangestaard door de poes, die haar waterpret in de kiem gesmoord zag. Volgende keer beter, Jonas.
Maar elk nadeel heb ze voordeel. (Of was het andersom?) Na de verhuizing was ik er nog niet aan toe gekomen om de badkamervloer, die vol met modderige voetafdrukken stond, schoon te maken. Die vloer ziet er nu in elk geval weer pico bello uit.
*) Met een beetje goeie wil kan iedereen praten als een elektricien, zelfs ik. De bedoeling is te suggereren dat het 'eraf gooien van een groep' voor mij dagelijkse kost is. U begrijpt.
Om van wakker te liggen...
Van die dingen die je misschien wel je hele leven zullen blijven spijten: gisteren was ik op een steenworp afstand van het dorp Erps-Kwerps en ik ben er niet gaan kijken.
Back in business
De lezers van dit weblog (allebei) hebben het de afgelopen tien dagen even moeten stellen zonder mijn haarscherpe analyses, snedige terzijdes en onderkoelde kwinkslagen. Omdat het oplettende lezers zijn, begrijpen ze dat een en ander werd veroorzaakt door mijn verhuizing en het daarmee samenhangend technisch leed.
Nil desperandum. Hedenmorgen lichtte het 'DSL'-lampje op mijn modem groen op en snorde mijn machine eens temeer naar volle tevredenheid. Als Jonas nu ook nog eens ophoudt met haar pogingen om de modem aan het snoer onder de deur van de meterkast door te trekken, kan ik weer lekker surfenmailenchattenbellendownloadenbloggenjaaaaaa!
En werken. Dat ook. Dat ga ik eerst maar eens doen dan. Later meer!
|
|
|
