Maar... de homoscheiding dan?
Het begon allemaal zo mooi. Margaret Chambers en Cassandra Ormiston, uit Providence, Rhode Island, beminden elkaar innig. Zo innig zelfs, dat ze besloten te trouwen in Massachusetts, de enige staat in de VS waar het 'same sex marriage' is toegestaan.
Maar zoals miljarden hetero's ze hadden kunnen vertellen: zodra je een boterbriefje haalt is de lol er meteen af. De relatie verzuurde, ze kregen last van irreconcilable differences en op 23 oktober besloten de dames te gaan scheiden. In hun thuisstaat Rhode Island.
Daar zitten ze er maar mee. De voorzitter van de familierechtbank in Providence, judge Jeremiah Jeremiah jr. [echt waar], weet namelijk niet of zijn rechtbank in deze wel jurisdictie heeft. Het is een heuse Catch-22: de wetgeving van Rhode Island erkent het homohuwelijk niet, dus vreest de rechter dat zijn rechtbank niet in staat is om een homohuwelijk te ontbinden. Het is ook nooit goed.
Natuur vandaag (94)
Het mag bijna december zijn, de natuur trekt zich daar vooralsnog niks van aan. De afgelopen dagen heb ik nog wespen zien rondvliegen en in het Bijlmerpark troffen we zelfs nog (of alweer?) bloeiend fluitekruid aan. Ik heb er maar een foto van genomen, anders gelooft geen hond me. Vanmiddag met Thijs naar Wijk aan Zee geweest. Langs het strand naar de Noordpier gelopen. Niet heel veel te beleven. Wel leuk om te zien: massa's steenlopertjes, twintig of dertig paarse strandlopers en een dwergmeeuw. Eerder in het dorp een massieve vlucht groenlingen gezien.
De vogels lijken te denken dat het voorjaar is. De lijsterachtigen gaan territoriaal gedrag vertonen (hoewel: dat doen ze meestal al in de winter), de spechten zitten in de hoogste top van de bomen te schelden en ik heb al duiven en reigers met nestmateriaal zien vliegen. Echt waar. Vriend Wieland heeft afgelopen week zelfs nog purperreigers gezien. Ook dat komt vaker voor. Maar niet veel vaker.
Niet! Allemaal! Tegelijk!
Ken je dat? Wekenlang zit je je thuis de pestpleuris te vervelen. En dan ineens word je uitgenodigd voor drie feestjes. Drie feestjes die allemaal tegelijk plaatsvinden. Voilà mijn - euh - trilemma. Het ergste is dat ik in alledrie de feestjes evenveel zin heb en dat ik niemand voor het hoofd wil stoten. Maar ja, ik kan me moeilijk in drieën splitsen.
Als je dacht dat mijn leed hiermee ten einde is, dan heb je het mis. De afgelopen tijd heb ik mezelf zeer rigide financial constraints opgelegd. Van wat ik opspaar sta ik mezelf toe om heel af en toe een boek of een CD te kopen. De nieuwe grote roman van Marcel Möring, bijvoorbeeld, waar we nu al bijna tien jaar op wachten. Of de nieuwe CD van De Kift. Of de nieuwe three-disc box-set van Tom Waits.
Maar een of ander sadistisch brein* heeft bedacht dat Möring, Kift en Waits hun geesteskinderen alledrie in dezelfde week op de markt moeten gooien. Een week, bovendien, waarin ik ben uitgenodigd voor drie feestjes. Tegelijk. Zodat ik aan lezen of muziek luisteren niet eens toe kom (tenzij ik dus àl die feestjes afzeg).
There ought to be a goddamn law.
*) Nee echt, lezer, ik ben er van overtuigd dat dit soort dingen zorgvuldig wordt gecoördineerd. Om mij te pesten.
De Groene Khmer Exit Poll
Zak-ken-vol met geld verdient-ie, onze Maurice de Hond. En waarvoor nou helemaal? Je belt hier en daar wat mensen op, je vraagt eens wat ze gaan stemmen, je gooit de boel in een kek grafiekje en verstuurt de rekening. Bob's your uncle. Dat kan iedere klusjesman.
Zo'n peiling kan natuurlijk nooit representatief zijn. Naar mijn mening, bijvoorbeeld, wordt nooit gevraagd. De uwe dan? Toch lijken de peilingen grote invloed te hebben op het stemgedrag van de kiezers. Daarom heb ik vandaag eens een belrondje gedaan onder een representatief aantal vrienden en bekenden. De uitslag is, gegeven de recente peilingen van De Hond, verrassend. De zetelverdeling in de Tweede Kamer komt ongeveer als volgt uit:
GL 45
PvdA 37,5
SP 30
D66 15
VVD 15
CDA 7,5
Wat een knoeier, die Maurice.
Het wordt nog een interessante vraag hoe PVDA en CDA die halve zetel gaan verdelen. Maar laten we niet kinderachtig zijn: zelfs zónder die zetel zijn er al voldoende zetels voor een linkse coalitie. Sterker: links heeft de benodigde kamermeerderheid voor een aantal lollige grondwetswijzigingen.
Ook is het opmerkelijk om te zien dat in mijn peiling klein-rechts en de kleine christelijke partijen volledig worden weggevaagd. En D66 vertoont een opmerkelijk herstel. Voor GroenLinks voorzie ik een klein probleem: op de lijst van staan maar dertig kandidaten. Dus, Femke, mocht je nog vacatures hebben, dan houd ik me van harte aanbevolen.
Zodra ik mijn acceptgiro naar de NOS heb verstuurd, uiteraard.
Eat this, Wijnand!
Nog één nachtje slapen
Sinds ik naar de Grote Stad ben verhuisd beschik ik niet meer over een televisie. En dat is verrukkelijk. Nu pas merk ik hoeveel uren ik de afgelopen jaren heb vergooid met televisiekijken. Ik houd zeeën van tijd over om te lezen, te schrijven, het huis een keer op te ruimen en - nou ja, theoretisch dan - om te bloggen. Niet dat ik me opsluit in een soort kluizenaarschap, ik heb nog steeds mijn vensters op de wereld. De krant, Radio 1 en (uiteraard) internet zorgen ervoor dat ik een beetje bij de tijd blijf.
In elk geval blijf ik verschoond van de enorme hoeveelheid bagger die de afgelopen tijd over de kijker wordt uitgestort. 'De Gouden Kooi', 'De X-factor', 'Dancing with the Stars': het gaat allemaal aan me voorbij. En het is goed zo.
Ook de schijnbaar eindeloze televisiedebatten, waarin de lijsttrekkers elkaar voortdurend vliegen (en kiezers) proberen af te vangen, kan ik missen als kiespijn. Ik vind het al erg genoeg dat ik ze elke dag - zij het in gefilterde vorm - krijg voorgeschoteld op de radio. Die debatten, lezer, zijn he-le-maal nergens goed voor. Vermoedelijk zijn ze bedoeld om de zwevende kiezer een beetje op weg te helpen, maar het effect lijkt eerder averechts.
Volgens een recent polletje van Trouw zweeft zo'n 38% van de kiezers. Toegegeven: zo'n poll is niet helemaal representatief. Maar ervan uitgaande dat de lezers cq. de websitebezoekers van Trouw over het algemeen beter zijn voorgelicht dan die van, laten we zeggen, het AD, kan ik me voorstellen dat het aantal 'zwevers' eerder rond de 45 à 50% ligt.
Hoe word je in vredesnaam een zwevende kiezer? Je wordt these days om de oren geslagen met stemwijzers en kieskompassen. Daarnaast zijn, bij mijn weten, alle partijprogramma's online beschikbaar. Read The Fucking Manual, zou ik zeggen. Maar blijkbaar is het de zwevende kiezer niet begonnen om de politieke inhoud. Het is naar maar waar: tenminste 38% van het electoraat laat zijn stemgedrag afhangen van het koppie van Rutte, het kontje van Bos of de tieten humorloze oneliners van Halsema.
Of ze stemmen 'strategisch'. Dat kan ook. En het is zo mogelijk nog erger. De kans dat een strategische stem de door jou gewenste coalitie oplevert is relatief klein. Wel betekent een strategische stem in alle gevallen verraad aan je eigen politieke overtuiging.
Het milieu is (letterlijk) een hot issue. Terwijl ik dit schrijf zit ik uit het raam te kijken en zie ik een groot deel van de blaadjes nog aan de bomen zitten. Daarnet zag ik zelfs nog een vlinder voorbijvliegen. In november! Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te bedenken dat er iets niet in de haak is met het weer. Ook politici lijken zich dat te beseffen: Al Gore maakte een schokkende film over de klimaatverandering (die ik overigens nog steeds moet gaan zien) en zelfs onze eigen premier schreef een hartroerende brief aan zijn collega Blair.
Maar in de campagne die (bijna) achter ons ligt was het milieu een non-issue. Alleen GroenLinks heeft z'n best gedaan om het punt op de agenda te krijgen. In de debatten werd het onderwerp zorgvuldig gemeden. Hypotheekrenteaftrek, vreemdelingenbeleid, mobiliteit - het was allemaal veel belangrijker. Om nog maar te zwijgen over de vorming van coalities - het verkopen van de huid vóór je de beer geschoten hebt. Ik meen me te herinneren dat dat Bos ook in de vorige campagne heeft opgebroken.
Wat mij betreft hoeft GroenLinks niet per se deel te nemen aan een nieuwe regering. Het is niet dat ik niet vertrouw op het kunnen van 'onze' potentiële bewindslieden - dat zit (inmiddels) wel goed. Maar volgens mij kunnen, in het geval van een PvdA/CDA-coalitie, GroenLinks (en de SP) meer zoden aan de dijk zetten als een krachtige linkse oppositie. Bovendien vrees ik dat, bij een eventuele regeringsdeelname, de partij als een vlieg zal worden geplet tussen het politieke geweld van haar coalitiepartners. Je hoeft alleen maar naar D66 te kijken om te zien wat ik bedoel. (Al denk ik ook dat GroenLinks haar ziel minder makkelijk zal verkopen.)
Toch spreekt het idee van een linkse coalitie me erg aan. Dus wat er ook gebeurt: een 'strategische' stem zit er voor mij niet in. Wanneer er straks een achtbaans-snelweg in mijn achtertuin ligt, als de Wadden worden weggeslagen, als het water tot heuphoogte in de huiskamer staat, dan kan ik in elk geval zeggen dat het aan mijn stemgedrag niet gelegen heeft. Mijn stem gaat morgen, zoals altijd, naar GroenLinks.
Natuur vandaag (93)
Ik kom niet vaak genoeg in Zeeland. Afgelopen vrijdag hadden we er een uitje-met-de-zaak. 's Morgens bij negenen in een lekker warm zonnetje van station Kruiningen-Yerseke naar Yerseke gelopen, een kleine vier kilometer. Wulpen, scholeksters, zilverplevieren, fazanten en kieviten op de akkers. Mezen en vinken in de bomen. Heerlijke wandeling. Te vroeg in Yerseke. De tijd gedood met Belgische collega's. Haring gegeten in het dorp. Mooi dorp ook.
Aan de Oosterschelde een bij langs zien vliegen. Een bij! Op 17 november! Daarnaast de eerste rotgans van dit seizoen gezien. (Eerder deze week overigens ook de eerste blauwe kiekendief van dit seizoen gezien, een vrouwtje. Vloog vlak langs de ruiten op kantoor. Dat lijkt heel vreemd, midden in Amsterdam-West, maar een jaar of vier geleden heb ik er ook al eens een blauwe kiek vlak langs de ruiten zien vliegen. Een mannetje nog wel.)
Zeeland dus. In Yerseke rondgeleid door een mosselfabriek. Grappig: de meeuwen en steenlopertjes die zich tegoed deden aan de mosselrestjes tussen de kapotte schelpen. Een ontroerend verhaal gehoord over de moeite die de schelpdiervissers zich getroosten om de Waddenzee te ontzien (not), en over die vervelende 'vogelmensen' die ze het leven onmogelijk maken. Het hart bloedt. Enfin, niet uit m'n vel gesprongen (dat komt eerdaags nog eens), wel lekkere mosselen gegeten. Met mijn hypocrietste gezicht - de baas was in de buurt.
Vanmiddag wat door de stad gekuierd - geflaneerd moet ik zeggen - met vriend Leeuw. Opvallend: veel bomen zitten nog vrij dik in het blad. Nog even en de regel 'zie de maan schijnt door de bomen' is een anachronisme. In een café getrakteerd op sinterklaasliedjes, met de housedreun die tegenwoordig álle kindermuziek ondermijnt. En we BOEM!BOEM!BOEM!BOEM! zijn zóóóó blij! Bwâh! In de zak met dat tuig.
Het geluid van paardevoetjes in de sneeuw kunnen we al helemaal vergeten. Nog even en de goedheligman kan z'n knol sowieso aan de wilgen hangen. Want zeg nou zelf: voor een man die op een paard over de daken rijdt - en niet met een SUV of een kekke scooter - gaat toch geen kind meer een heel jaar zoet zijn?
Tjeumig, ik word een grumpy old man.
Wat mag er nu weer niet? (1)
Teletekst vandaag:
'De Brandwondenstichting waarschuwt in een campagne tegen de gevaren van hete thee. Per jaar zijn er 550 ongelukken van jonge kinderen met thee. Omdat de kinderhuid heel dun is, kan één kopje thee al ernstig letsel veroorzaken.'
De oplossing, dunkt mij, is even simpel als eenvoudig. Geef die kinderen gewoon een Breezer en we zijn van het hele gelazer af.
Clarence terug in Oranje...
...Langs de Lijn staat aan. Wachten op de wissel.
Obstakels
Teletekst vanavond:
Door een aanvaring tussen een schip en een spoorbrug over de Zaan ligt het treinverkeer stil tussen Amsterdam en Purmerend/Enkhuizen.
We hebben nog geprobeerd om de spoorbrug te waarschuwen, maar luisteren? Lau loene.
Rita leest Groene Khmer!
Je zou denken dat Rita Verdonk zich nergens iets van aantrekt, maar blijkbaar heeft ze na lezing van dit postje (tenminste één van) haar fouten ingezien. Op het ogenblik is ze opnieuw te gast bij Radio 1 (bij Voor 1 Nacht ditmaal). En wat denk je: gevraagd naar een verzoeknummer bestelt ze 'Sympathy for the Devil' van de Stones.
Rita, als ik je eens raaien mag: blader ook eens door de archieven. En blijf mijn adviezen ter harte nemen!
...when I lay my vengeance upon thee
Religieuze mensen hebben het maar makkelijk. Hun leven is opgebouwd rondom een aantal schijnbaar onwrikbare zekerheden*. Zo kunnen zij 's nachts rustig slapen in de vaste overtuiging dat mensen die een link naar de clip van 'I just called to say I love you' in de reacties van dit weblog zetten, zullen branden in de hel.
Zelf ben ik niet godsdienstig opgevoed. Ik geloof dan ook niet in de interventie van een opperwezen. Als ik prijs stel op een gezonde nachtrust moet ik mijn eigen boontjes doppen. Daarom heb ik, speciaal voor Thijs, een foto genomen van de voltallige Teletoeters. Dat zal hem leren.
*) Een onwrikbaar aantal schijnbare zekerheden, bedoel ik natuurlijk.
Het grote fouteplatenspel, deel zoveel
Net als u, lezer, wou ik dat ik eens een keer kon ophouden met zeuren over Rita Verdonk. Maar vergeef me, het is sterker dan ik. Wat nu weer? Wel, vrouw Verdonk is op dit eigenste ogenblik te gast in 'Met het oog op morgen'. In dat programma schijnt het gebruikelijk te zijn dat de gasten de openingsplaat mogen kiezen. En nou geef ik je te raden wat ze kiest.
Ik geef het je godverdomme te raden.
Nee?
Goed dan. Uit alle nummers van de hele wereld kiest ze 'I just called to say I love you' van Stevie fucking Wonder.
Misschien is het beter dat ik even de radio ga uitzetten. Wir kommen wieder.
Opheffen dan maar?
De wereld van Rita Verdonk zit simpel in elkaar. Een Utrechtse docente weigert op religieuze gronden om mannen een hand te geven. Kan gebeuren. We vragen de Commissie Gelijke Behandeling om een uitspraak te doen. De commissie oordeelt dat er andere manieren zijn om mannen respectvol te begroeten. (Zoenen?) Die uitspraak is Rita onwelgevallig. De houding van de commissie kan de integratie niet ten goede komen, vindt ze. Haar oplossing is even simpel als briljant: 'als ik mijn zin niet krijg dan moet de Commissie Gelijke Behandeling maar worden opgeheven'.
Intussen doet Verdonks eigen IND aangifte tegen Huub Oosterhuis. Oosterhuis, die zich momenteel onledig houdt met het duwen van de SP-lijst, was zo vermetel om de dienst te vergelijken met de collaborerende politie tijdens de bezetting. Op zich een vrij rake constatering. De dienst spoort ongewenste elementen op, licht ze van hun bed, stopt mensen die geen vlieg kwaad doen, kinderen zelfs, in met prikkeldraad omheinde, brandonveilige kampen en deporteert ze naar het buitenland, waar ze vaak hun leven niet zeker zijn. Je moet het Oosterhuis nageven: de overeenkomsten zijn frappant.
Maar rake constateringen, daar houden ze niet van bij het Ministerie van Vreemdelingenzaken en Integratie. En dat is raar. Want het recht op het doen van een rake constatering, het recht op het doen van een de overheid onwelgevallige uitspraak, dat is toch één van de kernwaarden van onze mooie westerse democratie? Het ministerie geeft hier wel een heel twijfelachtig signaal af. Dat kan de integratie niet ten goede komen.
Mijn wereld zit simpel in elkaar. Na de verkiezingen moet dat ministerie maar worden opgeheven.
Wonderlijke dag
Wat was dat voor een dag gisteren? Op de radio en in de krant leek het wel of het goeie nieuws niet op kon. De Democraten op winst in het congres én de senaat. Rumsfeld opgekrast. Feyenoord uit de beker. En Ortega opnieuw president van Nicaragua. (Ik werd helemaal nostalgisch toen ik het hoorde.) Dat soort dagen is zeldzaam, te zeldzaam. Ik verwachtte zelfs half en half dat poes weer zou komen opdagen, maar helaas. Van het nieuws trekken katten zich weinig aan.
Jonas zoek
Al vijf dagen ook. U begrijpt wellicht dat m'n kop even niet naar bloggen staat. Meer volgt.
Middel en kwaal
Wat moet ik nou weer met een krantekop als: 'TNT beveiligt brievenbussen tegen vuurwerk'?
Laat het stormen!
Onder normale omstandigheden is er al weinig voor nodig om me naar buiten te krijgen. Maar als het KNMI een heus weeralarm afgeeft ben ik echt niet meer binnen te houden. Het weer kan mij niet extreem genoeg worden. In Nederland ervaar je niet vaak dat de natuur sterker is dan jij - meestal is daar pokkeweer voor nodig. Of een overstroming.
Een paar van mijn meest fantastische herinneringen: die sneeuwstorm in '79, toen de sneeuw tot aan de vensterbank stond. De elfstedenwinters van '85 en '86, toen we met ijspegels aan de wenkbrauwen op school aankwamen. De superstorm in 1990, toen we strandden in Amsterdam en de nacht moesten doorbrengen in een theater. Kerstmis 1996: een kerstkamp in de bossen rond Lage Vuursche bij min zestien. Het onweer dat me in 2001 overviel toen ik middenin het Spanderswoud liep (zelden zo gezweet) en tenslotte de orkaan in oktober 2002, toen Thijs en ik, na een wandeling in de Ooijpolder, op magistrale wijze strandden in Oortjeshekken.
Nee, dan viel het gisteren een beetje tegen. Maar goed, het woei, dus na het eten ben ik nog even een ommetje wezen maken door de weilanden. Van echte storm was geen sprake. Hooguit ruiste het een beetje tussen de bomen. En de boomkruinen op de Hoge Dijk waren ineens opvallend uitgedund. Soms knalde er ineens een regenvlaag neer. Maar spektakel? Lau loene. Pas toen ik weer bijna thuis was - ik liep al in mijn jaszak naar de sleutels te grutten - begon het te loeien en te bulderen.
De rest van de avond heb ik lekker op de bank gezeten, met de poes, een pot thee en een milde loopneus die in de loop van de nacht zou uitgroeien tot een volwassen verkoudheid. De regen sloeg tegen de ruiten en de wind gierde door de sleedoorn. Samen luisterden we naar de onbekende geluiden die een nieuw huis maakt in de storm. Af en toe hoorden we iets omvallen. Dan keek poes me even aan door half geloken ogen: 'Ik was het niet, hè Ko?'
Nee hoor poes, muis deed het.
|
|
|
