Zendtijd is kostbaar
Ik ben een Nederlander en dien ten gevolge gewend aan (en gesteld op) een veranderlijk weertype. Als het weer al te lang hetzelfde blijft word ik nerveus, soms zelfs prikkelbaar. Het is nu al een maand hetzelfde weer en ik ben het beu. Bovendien heb ik geen zin om de hele tijd met m'n neus op de feiten te worden gedrukt door blije nieuwslezers en weermannen. Kunnen we daarom, voor ik uit mijn vel spring, het volgende afspreken:
1.) Alle weerberichten worden tot nader order opgeschort;
2.) Zolang er niets gebeurt dat het vermelden waard is, wordt er aan het weer überhaupt geen aandacht meer besteed.
Basta!
Wereldmuziek in de metro
Waar zijn eigenlijk die indiaanse orkestjes gebleven? Nog maar tien jaar geleden stonden er in elke winkelstraat van betekenis vijf of tien stoïcijnse indianen, gehuld in vilthoeden en lamawollen dekens, die steeds maar hetzelfde deuntje speelden op panfluiten, aftandse gitaren en een grote trom. Ze stonden overal: voor het Centraal, op de Dam, in Osdorp en Buitenveldert, in Utrecht en Delfzijl, in Birmingham en Düsseldorf... Nooit geweten dat er zóveel indianen waren.
Ik heb wel eens gedacht dat ze ze kloonden, die orkestjes. Dat ze een haarlok of een teennagel van de fluitist namen en 'm op kweek zetten, waarna er een heel nieuw bandje uitgroeide. Want niet alleen zagen al die bandjes er onderling inwisselbaar uit, hun repertoire was ook nog eens volkomen identiek. Je herkende ze al van honderden meters afstand: boem-ke-boemboemboem-ke-boemboemboem futefutefuut! Of, als ze de geest kregen, de zoveelste bloedeloze versie van 'El Condor Pasa'. Jarenlang was er geen ontkomen aan.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Natuur vandaag (103)
Over het algemeen slaap ik met open raam. Dat is niet alleen fris, het geeft ook een aardig inzicht in wat er buiten zoal gebeurt. Maak je daar geen al te spectaculaire voorstelling van, overigens: sinds ik in dit buurtje woon is er pas één schietpartij geweest en van de inbraken word ik niet wakker. Maar het is toch aardig om in het holst van de nacht een koe te horen loeien op honderd meter afstand van je huis, in het geruststellende besef dat je niet op het platteland woont.
Waar lig ik verder zoal wakker van? Nou, het gekwaak van kikkers bijvoorbeeld. En (nog altijd) het ochtendrumoer van merels en zanglijsters - al moet ik zeggen dat ik daar, sinds ze het niet meer bij donker doen, meestal doorheen slaap. Maar gistermorgen was er een nieuwe gast. Een koekoek deze reis.
Nu was dat op zich geen verrassing. Vorig jaar, toen ik deze woning ging bekijken, zat er immers ook al een koekoek in het natuurgebiedje om de hoek. Vermoedelijk kiezen ze die woonstek uit omdat er veel kleine karekieten tussen het riet zitten - koekoeken leggen hun eieren graag in het nest van een kleine karekiet. Een verrassing niet dus, maar wel leuk. Want in mijn leven ben ik van veel dingen wakker geworden*, maar nog nooit van een roepende koekoek.
De koekoek was niet de enige gast die gisteren arriveerde: terwijl ik in Naarden bij een verhuizing liep te helpen hoorde ik de eerste gierzwaluwen van dit jaar. Op 21 april! Ik heb het nog even nagezocht (een mens moet hobby's hebben). Vorig jaar zag ik de eerste gierzwaluwen op 25 april, het jaar daarvoor op de 24e en in 2004 arriveerden ze ook op 25 april. Maar de 21e, dat is volgens mij een record. En het waren er nog flink wat ook, dus is het zomer.
(Deze grap maak ik volgens mij ieder jaar. Daar moet ik nu toch maar eens mee ophouden.)
*) Om te onthouden: ik moet eens een lijst maken met de dingen waarvan ik in mijn leven wakker ben geworden.
Stoffer-en-blikboom
De prunus voor mijn huis is geplant door de vorige bewoners. Niettemin ben ik trots op 'mijn' prunus. Het is de mooiste boom van de straat. Nee: van de hele buurt. Daarnaast heb ik er ook nog eens een hoop gemak van: de prunus houdt veel van de directe zon uit mijn keuken, zodat het er zelfs op zomerse dagen aangenaam koel is. Bovendien fungeert de prunus 's zomers als een reusachtige paraplu, zodat ik tijdens (lichte) regenbuien toch lekker in de voortuin kan blijven zitten. Waar zo'n boom al niet goed voor is.
Op de foto staat de prunus nog in volle bloei. Het is bizar om te zien hoe hij in twee, drie weken tijd vanuit het niets een werkelijk gigantische massa roze bloesems heeft aangemaakt, en nog bladeren op de koop toe. Ik denk dat de boom op het ogenblik een paar honderd kilo zwaarder is dan vier weken geleden - en dan moet het grootste gedeelte van het blad nog uitkomen. Van de ontwikkeling van zo'n hoeveelheid biomassa in zo'n korte tijd zou ik bijna een beetje stil worden.
De groei van blad & bloesem heb ik van zeer dichtbij kunnen meemaken: vanuit mijn studeerkamer (mijnheer is in de studeerkamer en wenst niet gestoord te worden - okee...) kijk ik recht in de kruin. Het is alsof er buiten een soort roze orkaan woedt. Dit is wat ik zie als ik achter mijn bureau zit:
Ik schrik nog elke keer dat ik binnenkom. Inmiddels is de bloei een beetje over z'n hoogtepunt heen en ligt mijn voortuin, het straatje en zelfs het plein onder een dik tapijt van bloesemblaadjes. De komende twee weken wordt dat alleen maar erger. Nu begrijp ik ook een beetje waarom mijn grootmoeder de prunus een 'stoffer-en-blikboom' noemde. (Dat moet mijn oma van vaderskant geweest zijn; mijn oma van moederskant zou, in haar eigenaardige mengeling van Gronings en Duits, 'mottblick-und-fegerboom' gezegd hebben.) Maar mijn oma moet een kleinere prunus bedoeld hebben. Bij mijn prunus vrees ik dat alleen een bulldozer helpt.
Toch eens kijken of de Bo-rent die ook verhuurt.
Genesis 1:24
De hagedissen en de apen
Had God in een wip geschapen,
Maar Hij verloor een zee van tijd
Bij het breien van een geit.
Willekeur
Politiewagens worden onderhouden door de laagste bieder. Of agenten knutselen in hun vrije tijd zelf aan de auto's, dat kan ook. In elk geval zijn politiewagens al van verre te herkennen aan het geluid van hun erbarmelijk afgestelde motoren. Afgelopen vrijdag hoefde ik dan ook niet om te kijken: ik wist dat er een politieauto achter me zat.
Ik kwam juist uit het metrostation, met in elke hand een goedgevulde boodschappentas. Ik was even naar de Albert Heijn in de Poort geweest. Niet dat de C1000 in Reigersbos zo'n beroerde supermarkt is, maar als je gasten verwacht zet je toch liever iets fatsoenlijks op tafel.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Leve het onkruid!
Het is nu een jaar of acht geleden dat ik me voor de natuur ben gaan interesseren. Niet dat ik daarvoor nooit in de natuur te vinden was, hoor. Sterker: ik was niet uit bos, duin, hei en wei weg te slaan. Maar mijn natuurliefde beperkte zich tot de appreciatie van een mooi landschap. En iets erbij te drinken, uiteraard. Dat veranderde abrupt toen ik tijdens een wandeling rond Marken door mijn broer op een aalscholver gewezen werd. Nu wist ik heus wel dat er aalscholvers bestonden. In The Meaning of Life vraagt John Cleese immers op barse toon wie de schoolaalscholver met lijnzaadolie heeft ingesmeerd. Maar hoe zo'n beest eruit zag had ik me nog nooit afgevraagd.
Nog geen week later schafte ik een verrekijker en een vogelgids aan. Bij het doorbladeren van de gids drong de volle omvang van mijn onwetendheid tot me door. Waar moest ik in vredesnaam beginnen? Er waren simpelweg teveel verschillende vogels. De gedachte dat ik ooit een rotgans van een brandgans zou leren onderscheiden, dat ik ooit een grauwe kiekendief, een grote zilverreiger of zelfs maar een dodaars in levenden lijve zou zien, kwam me als absurd voor.
Ik stortte me op de materie met de ijver van een bekeerling. En tot mijn eigen verbazing bleek het determineren van vogels eenvoudiger - en leuker - dan ik ooit had durven hopen. Kijker en gids gingen op alle wandelingen mee. En die wandelingen gingen meer en meer naar vogelgebieden. In no time had ik een respectabele 'lijst' opgebouwd. Toen mijn schoonvader me bovendien leerde om vogelgeluiden te herkennen was het hek helemaal van de dam. Een paar jaar lang heb ik over niets anders dan vogels gelezen, gedacht en gepraat. Vrienden, kennissen en collega's werden er tureluurs van.
Inmiddels is de vogelmanie een beetje betijd. Nog steeds trek ik er zodra het maar even mogelijk is met kijker en gids op uit, maar het obsessieve is eraf. Gelukkig heb ik me nooit ontwikkeld tot zo'n loser die het halve land doorrijdt omdat er ergens een bijeneter of een lammergier is gesignaleerd. Een woudaap of een roodhalsgans kom ik vanzelf nog wel eens tegen. Of niet. Bovendien amuseer ik me nog altijd opperbest met het gedoe van de huismussen en spreeuwen in het winkelcentrum. Het is goed zo.
Maar ik heb een nieuwe uitdaging. Een maand of wat geleden heb ik een bloemengids en een bomengids aangeschaft. Opnieuw bekroop me bij het inzien van beide gidsen een verpletterend gevoel van onwetendheid. Hoe moest ik ooit meer dan 1500 verschillende plantensoorten uit elkaar leren houden? Maar door mijn ervaring met vogels heb ik geleerd om dicht bij huis te beginnen. Dus heb ik op een mooie middag maar eens al het onkruid in mijn achtertuin gedetermineerd. Gelukkig stond er genoeg.
Ik heb er verbazend veel van opgestoken. Niet alleen leerde ik het groot robertskruid, de kleine veldkers en de muurleeuwebek kennen, ik moest me ook een hele nieuwe terminologie aanleren. Hauwtjes, kroonbladeren, kiel en zwaarden: nog iedere dag kom ik nieuwe woorden tegen.
De afgelopen winter heeft het 'karwei' een beetje stilgelegen. Maar nu het onkruid weer enthousiast de kop opsteekt en nog in bloei staat op de koop toe, ben ik opnieuw begonnen. Nog steeds lijkt het me een onmogelijkheid om alle soorten te leren onderscheiden. Maar met een beetje beleid en een redelijke gids kom je een heel eind. Aan de ene kant is het determineren van planten moeilijker dan dat van vogels. De verscheidenheid is veel groter en de soorten lijken vaak stuitend veel op elkaar. Aan de andere kant blijft een plant tenminste stilzitten terwijl je hem bekijkt, dus kun je er rustig de tijd voor nemen.
Voorlopig heb ik me ten doel gesteld om elke dag één of twee plantjes te determineren. Dat schiet niet op, zou je zeggen, maar in een half jaar leer je op die manier toch al gauw zo'n twee- à driehonderd soorten kennen. Als ik 's morgens naar mijn werk ga, struin ik onderweg naar de metro even door de berm, op zoek naar een plantje dat ik nog niet ken. Als ik er een vind, fotografeer ik het (zo komt die macrofunctie op mijn camera ook nog eens van pas) en ga het in de metro zitten determineren. De meewarige blikken van mijn medepassagiers neem ik daarbij voor lief.
De hersenen werken op een vreemde manier. Een natuurgids kan je tijdens een rondleiding wel vijftig soorten aanwijzen, je onthoudt er hoogstens een paar van. Maar als je een plant eenmaal zelf hebt gedetermineerd vergeet je hem niet zomaar meer. Bovendien leer je veel door het elimineren van soorten die er sterk op lijken. De afgelopen week heb ik een stuk of vijftien, twintig soorten aan mijn 'verzameling' toegevoegd. Akkerereprijs, klein kruiskruid, hondsdraf en steenraket: ik kan ze allemaal aanwijzen.
Er is maar één beperkende factor: als ik in mijn huidige tempo doorga is er straks geen soort meer over om te determineren. En de vraag is wat ik dán moet doen. Gelukkig heb ik nog een tijdje om daar over na te denken.
Bouligans!
Over de afgelopen winter kunnen we kort zijn: die leek nergens op. De schaatsen zijn niet uit het vet gekomen, de sneeuw smolt zodra ik mijn voordeur opendeed en nog voordat het überhaupt bij me opkwam om een ferme stamppot te bereiden stonden de narcissen alweer in bloei. Jammer dan.
Maar zie: het wordt warmer en de dagen beginnen te lengen. Typisch zo'n moment om je ballen weer eens af te stoffen. Dus hebben Daniël en ik afgelopen week besloten om het pétanqueseizoen te openen. En dat werd tijd.
Werkstress, voorjaarsmoeheid, depressies: nothing a game of pétanque won't fix. Mot met je baas of je partner? Een uur of twee, drie smijten met stalen kogels van anderhalf pond en je kunt de hele wereld weer aan. Daniël beweert zelfs dat het spel een diepere, kosmische dimensie heeft. En als ik de boules op het grind zie liggen, als planeten in een zonnestelsel, de but verduisterd als tijdens een totale eclips, ben ik geneigd om hem gelijk te geven. Vooral als we er iets bij te drinken hebben.
Vorige week zondag speelden we op het Jonas Daniël Meijerplein, een van onze favoriete stekken. En tot mijn genoegen kan ik zeggen dat ik Daniël heb ingemaakt.
Deze keer dan.
Pril geluk in Zuideramstel
Door het mooie weer van de afgelopen dagen begint de natuur volop te ontwaken, ook in en om Amsterdam. De bomen komen in rap tempo in het blad, in de grachtengordel bloeien de iepen en de tuinen staan vol narcissen en hyacinten. In Waterland en bij het Gein vliegen de grutto's en kieviten je om de oren.
En als klap op de vuurpijl heeft een paartje ooievaars afgelopen week zijn nest gebouwd op de reclamezuil van de RAI. Broedende ooievaars zijn in Amsterdam niet uniek (voor zover ik weet broedde er in 2002 nog een paartje op Frankendael), maar wel een zeldzaamheid. Bovendien is de broedlocatie op zijn zachtst gezegd apart. De ooievaars vliegen af en aan met nestmateriaal en lijken zich weinig aan te trekken van de topdrukte die de Auto-RAI met zich meebrengt.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
|
|
|
