Talpa ter ziele
Ja, okee, reprise...
Raadselen
Hoe is het toch mogelijk dat schoenveters helemaal uit zichzelf los gaan, terwijl snoeren, kabels, vislijnen en stukjes touw helemaal uit zichzelf in de knoop raken?
Openbaar groen
's Avonds na de maaltijd mag ik graag een ommetje maken. Meestal doe ik dat in De Hoge Dijk, pal achter mijn huis, maar soms maak ik een wat langere tocht door het Bijlmerpark. Zo ook afgelopen week. Het park lag er mooi bij. De boomkruinen, die baadden in een waterig zonnetje, werden prachtig gereflecteerd door de diepe plassen. Rondom me riepen koekoeken, kwetterden mezen en floten zanglijsters. In de rietkraag zongen spotvogels en karekieten. Hier en daar klopte zelfs een specht.
Temidden van al dat fraais stond een bankje. Het verschilde in weinig van de andere bankjes in het park, maar tussen de voorste poten was een rood-wit plastic lint opgehangen - zo'n lint dat wordt gebruikt om bouwplaatsen, opgebroken straten of het toneel van een misdrijf af te bakenen. Onwillekeurig keek ik om me heen. Het pad was niet opgebroken. Van bouwwerkzaamheden was geen sprake. Nergens was met krijt de omtrek van een menselijk lichaam getekend. Vanwaar dan toch dat lint?
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Natuur vandaag (104)
In m'n achtertuin staat de buddleia in bloei. Als ik me niet vergis is dat drie volle weken eerder dan vorig jaar. En hoewel het aardig is om vanuit m'n luie stoel naar de vlinders te koekeloeren, blijft het verontrustend om te zien hoe de hele natuur vooruithobbelt op schema. Naar het schijnt sterven de jonge vogels bij bosjes omdat de insecten zich sneller dan de vogels aanpassen aan de opwarming van de aarde.
Wat me ook verbaast is dat de zaden van esdoorns nu al beginnen los te laten, terwijl ze nog helemaal niet volgroeid zijn. En hier en daar vind je al onvolgroeide paardenkastanjes. Misschien is dat normaal en is het me gewoon nog nooit eerder opgevallen, maar als het normaal zou zijn dan was het me toch wel eerder opgevallen?
Radio 1 meldde vanmorgen dat de asiels propvol zitten, omdat huisdieren dit jaar al twee weken voor de vakantie in het bos worden gedumpt. Niet alleen de natuur, ook de mens is blijkbaar van slag. Het wordt nu wel erg gortig met die klimaatverandering.
Een razzia in Zuidoost
'Mijn naam is James Oboema III, zoon van James Oboema junior. Mijn vader zaliger was troonpretendent van het West-Afrikaanse keizerrijk Cisleithania. In 1986, toen hij moest vluchten voor de rebellen van dominee Caspar Ukelele, heeft hij $ 17.200.000 ondergebracht bij een spaarbank in Appelscha. Nu mijn oude moeder op sterven ligt en mijn neef Archibald ernstig gewond is geraakt bij een safari-ongeluk, heb ik dat geld hard nodig. Indien u mij de $ 6.754 voor een vliegticket Lagos-Appelscha kunt voorschieten, zal ik u belonen met 16,5% van mijn vaders kapitaal. Ik accepteer creditcards.'
Spammers, wie haat ze niet? Net als u wens ik ze elke dag weer naar de hel of, bij ontstentenis daarvan, naar een naargeestig oord vol bijtgrage horzels en dito krokodillen. Toch voel ik een zekere chauvinistische trots nu blijkt dat een groot deel van de zogenaamde 'Nigeriaanse spam' wordt vervaardigd in ons eigen Zuidoost. Zoveel ondernemingslust! Zoveel vernuft! Als we die jongens een werkvergunning zouden geven, zou de Bijlmer in no time een heuse boomtown worden.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Een onneembare vesting
Laten we aannemen dat de gemiddelde man een jaar of tachtig wordt. In die tijd zal hij trouwen, misschien zal hij scheiden. Twee keer mag hij aangifte doen van de geboorte van een kind. Een keer of drie moet hij de dood van een dierbare melden. Hij verhuist een keer of vijf. Zijn paspoort moet elf keer worden verlengd, zijn rijbewijs zes keer. Bovendien heeft hij, Joost mag weten waarom, om de drie jaar een uittreksel uit het bevolkingsregister nodig. In zijn volwassen leven krijgt zo'n man dus één-, hooguit tweemaal per jaar te maken met de Dienst Burgerzaken van zijn gemeente.
Ik woon nu een maand of acht in Zuidoost. In die tijd heb ik, om uiteenlopende redenen, zeven keer iets te doen gehad bij Burgerzaken. Zeven keer heb ik gefaald. Luister en huiver.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Vaarwel landelijk Osdorp
Oud-Osdorp is wat je noemt een ‘rafelrand’ van de stad. Om de zoveel meter heb je een aardig doorkijkje naar een oeroud veenweidengebied, waar paarden draven, waar rietpluimen wuiven en waar lange rijen peppels hun schaduw werpen over laantjes die schijnbaar nergens heen gaan. Maar temidden van al dat moois slaat de verrommeling genadeloos toe. Wie een wandeling of fietstocht langs de Osdorperweg maakt, waant zich al snel op het Vlaamse platteland.
Want eerlijk is eerlijk: in de loop der jaren is het gebied rond de Osdorperweg uitgegroeid tot een schemerzone van autosloperijen, bouwbedrijven, caravanstallingen, glastuinbouw en vage handel. Voeg daarbij de ongecontroleerde lintbebouwing, die benoorden Roosendaal zijns gelijke niet kent, en al snel dient zich de vraag aan of we zo’n gebied tot elke prijs willen behouden.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal
Op slag achttien jaar jonger
De hindoestaanse sigarenboer laat zijn kinderen van elf of twaalf jaar meewerken in de winkel. Misschien vind ik dat niet helemaal jofel. Per slot van rekening is kinderarbeid een verschijnsel dat tot elke prijs moet worden uitgeroeid.
Aan de andere kant heb ik niet de indruk dat de sigareboerekinderen erg lijden onder hun zware arbeid. In elk geval lijken ze het in de winkel leuker te vinden dan op school. Bovendien is er plenty snoep voorhanden. En er zijn sigaretten.
Voor de klanten is het in elk geval geweldig. Zo kwam ik vandaag mijn abonnement voor de metro verlengen. De sigareboeredochter begon te grutten in een stapeltje kartonnen kaartjes en keek me even aan: 'Bent u boven de achttien, meneewj?'
Ik heb me in geen achttien jaar zo jong gevoeld. Het is maar goed dat mijn slijter zijn kinderen gewoon thuis houdt.
[Dat kwam er effe niet zo lekker uit.]
|
|
|
