Natuur vandaag (106)
Ik word een beetje traag op m'n ouwe dag. Of een beetje langzaam, dat kan ook. In elk geval is het alweer meer dan een week geleden dat ik met Thijs uit wandelen ben geweest in de Oostvaardersplassen. Mooie wandeling onder een lekker herfstzonnetje.
Leuke dingen gezien onderweg: een late lepelaar, veel grote zilverreigers uiteraard (vluchten van vijf stuks tegelijk, waar zie je dat nou?), grauwe-, kol- en brandganzen, smienten, wintertalingen, slobeenden, dodaarsjes, veel buizerds (waaronder één ruigpootbuizerd), bruine kiekendieven, een sperwer - afijn, het was weer eens (om met Koos van Zomeren te spreken) alsof je een hele zak Engelse drop in één keer leeg eet.
Maar het mooiste was misschien wel het paartje roodborsttapuiten dat, op nog geen vier meter van ons af, op een informatiepaneel kwam zitten poseren. De foto van het mannetje doe ik er gratis bij. Yep, het mooie seizoen is begonnen, ik ga m'n Meindls maar weer eens in de Snoseal zetten.
Ons selectief fouilleerbeleid
Het perron van het metrostation is vergeven van agenten in gele vestjes. De uitgangen zijn afgezet. Tussen de OV-chippoortjes is een heuse fuik gemaakt. Links en rechts van de roltrap worden negroïde en mediterraan uitziende reizigers betast, bevingerd en naar hun papieren gevraagd. Nou zullen we het hebben, denk ik.
In ijltempo inventariseer ik de inhoud van mijn zakken. Drugs heb ik niet bij me. Al jaren niet, trouwens. Met mijn zakmes kun je amper een boterham smeren, laat staan dat je het als wapen zou kunnen gebruiken. En voor de verandering heb ik zelfs mijn rijbewijs op zak. Mij kan, kortom, niets gebeuren. Maar allicht houd ik er een stoer verhaal aan over: 'ik ben gisteren nog gefouilleerd, mooi dat ze niks gevonden hebben.'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
New Model Army schopt nog altijd reet
Dylan is 66, Macca 65, Jagger is 64 en Bowie is 60. Voorlopig worden ze ieder jaar een jaartje ouder, en elk jaar weer moeten we een beetje zuchten als we dat uit de krant vernemen. Voor onze ouders, die zelf van die generatie zijn, is dat uiteraard nog veel confronterender. Moet je nagaan: over twee jaar krijgt Boudewijn de Groot zijn eerste AOW!
Om soortgelijke redenen schrok ik behoorlijk toen mijn broer me een mailtje stuurde met de tekst: 'Wist je dat Justin Sullivan ook alweer 51 is?' Verdomd, dacht ik bij mezelf, da's waar ook. En Strummer zou 55 geweest zijn, Sid Vicious 50. Kurt Cobain zou 40 zijn geweest - en als ik me even in dit illustere rijtje mag scharen: zelf ga ik ook al die richting uit (van de 40, bedoel ik). Iiiii!
Wat Justin Sullivan betreft kan ik u geruststellen. Dinsdag ben ik hem (na wat vijven en zessen) gaan zien in Utrecht. En eerlijk: het lijk is nog goed geconserveerd. Ook de rest van New Model Army vertoont nog altijd geen last van metaalmoeheid. Het stormde als vanouds - ik had geen stem meer over woensdag. Soms houd ik een lijstje bij met wat er tijdens een concert gespeeld wordt. Dinsdag ben ik daar na drie nummers mee opgehouden. Blijkbaar had ik het te druk. Toch zal ik proberen om uit mijn herinnering nog een lijstje op te stellen, zij het dan in alfabetische volgorde:
225, Bad Old World, Ballad of Bodmin Pill, Before I Get Old, Bloodsports, Get Me Out, Heroes (als ik me niet vergis), High, The Hunt, Into the Wind, Lovesongs, Master Race, Nothing Dies Easy, One of the Chosen, Purity, Vanity, Wired en Wonderful Way to Go. Ik weet zeker dat ik er een zootje vergeet. De ijselijk harde versie van No Rest, bijvoorbeeld, die als tweede toegift werd gespeeld.
Het concert begon vroeg - om tien voor half tien - en was dien ten gevolge ook vrij vroeg afgelopen. Ik geloof dat we al met al om tien voor half twaalf weer op straat stonden. Dat krijg je op die leeftijd. Op 21 december zijn ze in Amsterdam. Ik denk dat ik dan maar weer ga.
De foto is genomen door Jochen Melchior in Darmstadt maar geeft een aardig beeld.
Eindelijk is het &%$# aangetoond
Natuurlijk wisten we het allemaal al lang, maar nu is het ook wetenschappelijk aangetoond: vloeken op het werk is heilzaam. Volgens professor Yehuda Baruch, managementkundige aan de Universiteit van East-Anglia, kunnen pogingen om het vloeken op de werkvloer tegen te gaan een negatief effect hebben.
Een stevige portie razen en tieren, zo blijkt uit onderzoek van Baruch en zijn student Stuart Jenkins, heeft niet alleen een positieve invloed op je eigen gemoed, maar ook op dat van je collega's. 'Taboo language can manifest itself in solidarity that helps create a much more pleasurable and productive place to work,' aldus de wetenschappers. 'Sociaal vloeken' helpt bij het opbouwen en onderhouden van solidariteit onder collega's en bevordert de teamgeest. Bovendien fungeert grof taalgebruik als waardevolle uitlaatklep voor spanningen. 'Apparent misbehavior can serve an organization well,' concluderen de geleerden.
Maar wordt dat gewaardeerd? Lau loene. Al jaren lever ik een omvangrijke, structurele en enthousiaste bijdrage aan de sfeer, de teamgeest en de productiviteit op de zaak. Maar tot dusverre heeft het management dat nog niet beloond met een bonus of promotie. Hoog tijd, dus, dat ze een keertje over de brug komen. Bij ome Ko thuis moet de kachel godverdomme ook branden.
Zie je wel! Zie je wel!
Ik heb artsen nooit vertrouwd.
De grootste familie...
Bij de Kamer van Koophandel: 'Hoe zei u, mevrouw Verdonk? Tros op Nederland?'
Schimmelig deuntje
Ik had nog nooit een tekst geschreven op submoleculair niveau. Maar toen m'n schoonzus promoveerde op 'Alpha-glucan acting enzymes in Aspergillus niger' (een schimmel die onder meer op uien groeit) moest ik wel. Het resultaat is 100% wetenschappelijk verantwoord en laat zich zingen op de wijs van 'Lucy in the Sky with Diamonds'. (Gelukkig heb ik een broer die niet onverdienstelijk piano speelt.)
En nee, nooit eerder in de wereldgeschiedenis is iemand - laat staan een alfa - erin geslaagd om een hele zaal vol microbiologen uit volle borst het woord 'Alphaglucanotransferase' te laten zingen. Het was lachen. Gaan we:
Koop je een zak vol beschimmelde uien,
Haal dan even adem
En maak je niet kwaad.
Kijk liever eens hoe Aspergillus niger
Zich voedt met zo'n prachtig substraat!
Hapklare brokken, daar houdt schimmel van,
Zetmeel (dat moeilijk verteert)
Wordt daarom door amylases gehydrolyseerd.
Biokatalysatoren! (3x)
Maar er bestaat ook een type enzymen
Dat knipt moleculen
Van zetmeel in twee.
(Dat procédé heet transglycosylase
En gebeurt door AgtA en AgtB.)
Het resultaat wordt gekoppeld en tot
Langere ketens verwerkt,
Zo wordt (althans, naar men aanneemt) de celwand versterkt.
Alphaglucanotransferase! (3x)
AmyD en AmyE zijn enzymen
Waarvan tot voor kort
niemand wist van 't bestaan.
Mogelijk maken ze maltotriose
Als primer voor alphaglucaan,
Dat, op zijn beurt, door AgtA en AgtB
Wordt verknipt en weer geplakt,
Waardoor de schimmel eenvoudiger groeit en vertakt.
Schimmelcelwandmodificatie! (3x)
Als we zo'n ui van nabij bestuderen
Dan zien we hoe boeiend
Een schimmel kan zijn.
Wie net als Rachel ooit wil promoveren
Koopt zijn uien dus bij Albert Heijn.
En à propos, waar blijven onze kroegen?
Al jaren proberen de gemeente, het stadsdeel en ondernemers om Zuidoost te afficheren als het tweede uitgaansgebied van Amsterdam. In zekere zin zijn ze daar vrij aardig in geslaagd. Op de Arenaboulevard loop je zó van de metro de bioscoop in. Twee deuren verderop bevindt zich een concerthal waar het geluid subliem is. In de Arena kan het publiek terecht voor grote dansfeesten, Gordon, de Stones en soms zowaar een voetbalwedstrijd.
Wat amusement betreft is er dus voor elk wat wils. Maar met uitgaan heeft dat weinig te maken. In het Arenagebied kom je niet om uit te gaan, maar om entertainment te happen. Liefst op megaschaal.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Opkomst en ondergang van Landmans Welvaren
In het dorp waar ik vandaan kom stond vroeger een café dat Landmans Welvaren heette. De kroeg stond op een driesprong aan de voornaamste doorgaande weg. Er was dan ook veel aanloop van passerende toeristen. Maar in de lange wintermaanden, wanneer de oostenwind over de polder huilde, was de dorpskroeg het domein van de stamgasten. Dat waren er nogal wat - per slot van rekening was het een Westfries dorp.
De kroegbaas, die Siem Buis heette, was jong maar bekwaam. Hij had tot voor kort in een naburig dorp als barman gewerkt, maar een erfenis had hem in staat gesteld om Landmans Welvaren te kopen. Tot die erfenis behoorde, naast een aanzienlijk geldbedrag, een papegaai. Op het eerste gezicht was het een doodgewone papegaai, met blauwe en gele veren en een grijze snavel. De hele dag zat hij op zijn stok en krabde zich of stootte een paar onsamenhangende klanken uit. Maar deze papegaai kon iets bijzonders: wanneer je hem een ongepelde pinda gaf zong hij het Wilhelmus. Het hele eerste couplet.
Siem had aardigheid in het geval. In een hoek van het café bouwde hij een kooi voor de papegaai. Toen op een avond alle stamgasten in Landmans Welvaren verzameld waren, pakte Siem een ongepelde pinda uit een bakje op de toog en gaf hem aan de papegaai. Het dier verorberde de pinda en zong het Wilhelmus. De gasten vonden het prachtig. In de loop van de avond liep de een na de ander met een pinda naar de kooi, en om het kwartier klonk het Wilhelmus door de kroeg. Maar op een gegeven ogenblik was het nieuwtje eraf en concentreerden de klanten zich weer op hun gesprekken. En op hun borrels, uiteraard.
Toch bewees de papegaai nog goede diensten. Bij internationale voetbalwedstrijden, bijvoorbeeld. Vlak voor de wedstrijd stopte iemand de papegaai een pinda toe, en terwijl het Wilhelmus simultaan uit de televisie en uit de kooi schalde, sprongen de mannen in de houding, hun rechterhand op de borst. De notaris, die in het verzet was geweest, salueerde er bij. Als-ie sjikker was zette hij zijn gleufhoed dwars op zijn hoofd, als een steek. Eén keer heeft Kees Blauw de papegaai op de vierde mei een pinda gegeven, precies toen om twee over acht het volkslied werd gespeeld. Toen heeft de notaris hem hardhandig duidelijk gemaakt dat hij dat beter kon laten.
Het warme seizoen brak aan en er kwamen weer geregeld toeristen in het café. Af en toe demonstreerde Siem het kunstje van de papegaai. Het werd een succesnummer. Vooral de kinderen konden er geen genoeg van krijgen. Steeds opnieuw liepen ze met een pinda naar de kooi en steeds opnieuw zong de vogel het Wilhelmus. Al snel werd de papegaai een attractie: van heinde en verre kwamen de mensen naar Landmans Welvaren om hem te horen zingen. Soms met busladingen tegelijk. Siem deed goede zaken. De pinda's waren niet aan te slepen. Op een dag in juli haalde Siem het oude naambord van Landmans Welvaren van de gevel en hing een nieuw bord op, waarop in sierlijke krulletters 'In d'Papegaeij' stond.
Misschien vond de papegaai alle aandacht leuk. Het kan ook zijn dat hij zijn bekomst kreeg van de pinda's. In elk geval ging het beest ertoe over om te pas en te onpas geheel uit zichzelf het Wilhelmus te zingen. Voor de toeristen (en hun kinderen) was de aardigheid er toen snel af. Een papegaai die het Wilhelmus zingt is immers alleen maar leuk als je hem daar zelf toe hebt aangezet.
Voor de stamgasten was het nog erger. De herfst kwam en de stroom toeristen nam af. De mannen van het dorp hadden de kroeg weer voor zichzelf. Maar het gezang van de papegaai werkte ze op de zenuwen. Steeds vaker moesten ze hun gesprekken onderbreken omdat het afschuwelijke gekrijs alles overstemde. Klaas Bot was de eerste die wegbleef. Siem vernam bij geruchte dat Klaas zijn toevlucht had gezocht in De Roode Leeuw, aan de andere kant van het dorp. Piet Boon volgde, en langzaam maar zeker verdwenen alle stamgasten naar De Roode Leeuw. Toen tenslotte zelfs Kees Blauw er de brui aan gaf was het voorbij.
Siem heeft de kroeg nog twee maanden opengehouden, maar op een kwade nacht in december, terwijl de oostenwind over de polder huilde, heeft hij er de brand in gestoken. Samen met de papegaai kwam hij om in de vuurzee. Over die brand doet een sterk verhaal de ronde. Mijn neef Dirk Bruin, die bij de vrijwillige brandweer zit, houdt bij hoog en bij laag vol dat hij, terwijl de vlammen al uit het dak sloegen, de papegaai nog heeft horen krijsen. Maar de papegaai zong niet het Wilhelmus. Hij zong 'Deutschland über alles'.
Kutavond
Laat u het gerust aan mij over om tijdens Ajax-Dinamo Zagreb in een kroeg vol Kroaten terecht te komen.
Ze gaven rondjes, dat wel.
Natuur vandaag (105)
M'n Meindls zitten onder de schapenstront en dat werd tijd. Afgelopen zondag zijn Thijs en ik eindelijk weer eens naar Texel geweest. 's Morgens grauw en een beetje motterig met felle, koude wind, maar rond een uur of half twaalf knapte het weer aanzienlijk op. Vanaf de boot hebben we dit keer niet veel bijzonders gezien (of het moesten de vier boerenzwaluwen zijn die over het Marsdiep trokken), maar op het eiland des te meer.
Het Wagejot kan er soms vrijwel uitgestorven bijliggen, vooral bij laag water. Maar zondag hadden we mazzel: een grote troep kluten, drie watersnippen, goud- en zilverplevieren, bonte- en drieteenstrandlopers, twee bontbekplevieren en een massa steenlopers, wulpen (uiteraard), drie watersnippen en een groenpootruiter. De smientjes zijn weer terug (afgelopen week hoorde ik ze 's nachts al bij het Gein), en de wintertalingen ook. Drie pijlstaarten gezien, en krak-, slob- en bergeenden. Kuif- of tafeleendjes hebben we gek genoeg de hele dag niet gezien, ook niet bij het gemaal bij Oost, waar altijd wel een paar kuifeenden zitten.
De ganzentrek lijkt nog niet helemaal op gang te zijn gekomen. Hier en daar zagen we plukjes kolganzen overkomen, in de weilanden zitten grauwe ganzen (nog drie rietganzen gezien tussen een troep grauwe ganzen). Bij Dijkmanshuizen zat het vaste troepje van vier brandganzen (die zijn daar volgens mij door iemand vastgelijmd), rotganzen hebben we nog niet gezien. Maar de fratertjes, vinken en boerenzwaluwen zijn volop op trek. Aan de zuidkant van het eiland hebben we tweemaal een tapuit gezien.
Bij Zandkes kleiput hadden we zowaar ook eens geluk: tussen wat ander gespuis vonden we er een zwarte ruiter en een watersnip. Bij Ottersaat zo'n beetje hetzelfde spul als in het Wagejot, met een troep kanoeten, een rosse- en een gewone grutto op de koop toe. Op zee de gebruikelijke troepjes eiders en hier en daar een fuut. Bovendien kwam er nog twee keer een laat visdiefje voorbijzeilen. Ten zuiden van Oudeschild stak tweemaal een zeehond z'n snuit boven water, vermoedelijk dezelfde. Op de slikplaat bij 't Horntje stond een vrij grote troep grutto's te foerageren.
Uiteindelijk zijn we lekker loom op de betonnen glooiïing bij de Mokbaai gaan liggen. In het westen scheen de zon onder de wolken door. Het tij kwam in razend tempo opzetten - het mannetje dat in een zuurstokroze joggingbroek pieren stond te steken moest hard rennen, maar hield het droog - en terwijl de Mokbaai zich volzoog als een spons zagen we tevreden hoe tot twee keer toe een veerboot zonder ons naar het vasteland vertrok.
Maar ja, dat kun je niet blijven volhouden.
|
|
|
