Old MacDonald
Wanneer heeft u vorig jaar de laatste gierzwaluw gezien? Zelf zou ik het niet meer weten. Vraag je me van de afgelopen zes jaar wanneer ik de eerste gierzwaluw heb gezien, dan dreun ik zo uit mijn hoofd een rijtje data op. Maar de laatste - dat gaat niet lukken. Hoe weet je immers dat een gierzwaluw de laatste is? En als ze eenmaal weg zijn kan het nog een tijd duren voor je het merkt. Wat er niet is valt nu eenmaal minder op dan iets dat er wel is.
Op diezelfde manier was het me eigenlijk nooit opgevallen dat Old MacDonald verdwenen was. Old MacDonald was een zwerver die vooral in het centrum opereerde. Natuurlijk was MacDonald niet zijn echte naam - dat is niet te hopen althans - maar ik noemde hem zo omdat hij onophoudelijk de eerste regel van 'Old MacDonald had a farm' floot.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Natuur vandaag (109)
Had ik eigenlijk al verteld dat Thijs en ik vlak voor oud en nieuw in Zeeland zijn wezen wandelen? Nee? Wel, vlak voor oud en nieuw zijn Thijs en ik van Kamperland naar Arnemuiden wezen wandelen. Dat hebben we in 2003 en 2004 ook al eens gedaan. Het begint een beetje een wintertraditie te worden, al is het er de afgelopen twee jaar helaas bij ingeschoten.
's Morgens vanuit de trein vooral veel buizerds gezien. Het is sowieso een goed buizerdjaar, je vraagt je af waar de torenvalken gebleven zijn. Ik kan me jaren herinneren dat er elke paar honderd meter eentje hing te bidden - of zo leek het. Dit jaar zie je er haast geen een. Van station Oost-Souburg pakten we de bus naar Kamperland. Onderweg nog wat buizerds gezien, en wulpen bij Vrouwenpolder.
Uitgestapt in Kamperland, aan de zuidkant van de Oosterscheldedam. Tot dusverre hebben we iedere keer dat we hier uitstapten vrijwel direct een groene specht gezien, en verdomd: ook dit jaar was hij present. Sterker: nadat hij eerst wat heen en weer fladderde tussen het struikgewas, bleef-ie bijna vijf minuten lang in een grasveldje naar mieren zitten pikken, zodat we hem prachtig konden volgen.
Het weer was, zeker in vergelijking met de afgelopen dagen, vrij zacht, al stond er vooral 's morgens een briesje uit het zuidwesten, waardoor het koud aanvoelde. Vroeg in de middag brak zowaar de zon door, zodat we deze tocht eindelijk eens met mooi weer hebben kunnen maken.
Op zee ten noorden van de Veerse Gatdam dreven vooral veel brilduikers en middelste zaagbekken. In de vloedlijn rende een drieteenstrandloper heen en weer. Eiders, die er normaal gesproken vrij algemeen zijn, hebben we er dit keer niet gezien. Maar wel een grote jager - en dat is opmerkelijk, want die zie je normaal gesproken alleen op volle zee. Het beest vloog rond met de breedgeschouderde motoriek van Winston Bogarde, en probeerde hier en daar om een meeuw zijn prooi afhandig te maken. Zelfs op een grote mantelmeeuw - toch ook geen kinderachtig beest - lijkt zo'n grote jager behoorlijk indruk te maken. Leuk: begin december zagen we bij Callantsoog al een middelste jager, nu, minder dan drie weken later, dus ook een grote.
Bij Vrouwenpolder iets gedronken in een wegrestaurant en daarna het wandelpad langs het Veerse Meer genomen. Op het water veel middelste zaagbekken, krak- en wilde eenden, dodaarsjes, brilduikers, futen en een roodhalsfuut. En er fladderde een ijsvogel voorbij, precies op de plek waar we er in 2003 ook al een gezien hadden. Dit keer konden we hem zelfs goed bekijken, want hij bleef een tijdje poseren op een steiger. Als je goed luisterde kon je 'm horen denken: 'Verhip, die twee gasten heb ik in 2003 precies op deze zelfde plek gezien. 't Zijn toch gewoontedieren.'
Doorgelopen over de dijk naar Veere. Grauwe ganzen in de weilanden, scholeksters en tureluurs op de steigers, steenlopers op het talud, buizerds boven het rietveld langs de dijk. Hier en daar een wulp. Kieviten boven de polder. Puttertjes die de zaadpluimen van distels uitplozen. Op het meer, tussen een troep wilde eenden, een vrouwtje mandarijneend. In het bosgebiedje vlak voor Veere groenlingen, vinken, kool- en pimpelmezen en een grote bonte specht.
Veere zag er, zoals gebruikelijk, uit om op te vreten. Jammer alleen dat alle café's in Veere eruitzien als een soort veredelde Konditorei. (Of er moet ergens een gezellige kroeg zijn die we steeds maar over het hoofd zien - en zo groot is Veere niet.) Toch maar een lokaal biertje gedronken.
Doorgelopen langs het Kanaal door Walcheren. Zeker twintig dodaarsjes op het water voor de sluis. Mooi winters strijklicht op de Grote Kerk van Veere. Aan de overkant van het water eindelijk een torenvalk - de eerste! Verder nog wat klein grut (een ringmus, onder meer) tussen het struikgewas bij een verlaten fabriek. In het recreatiegebied langs het Veerse Meer een enorme wolk staartmeesjes (zeker vijfentwintig) met daartussen wat kool- en pimpelmezen.
Langzaam invallende schemer: het silhouet van Middelburg uitgelicht tegen een knalrode lucht, met af en toe een ontploffende vuurpijl erboven. De laatste kilometers naar Arnemuiden (altijd wel goed voor een steenuiltje, maar deze reis niet), langs de donkere polderweggetjes, waar het bezit van een zaklantaarn of andere verlichting onontbeerlijk is, als je tenminste niet voor je hol wilt worden gereden. Leuke mensen, die Zeeuwen, maar ze rijden alsof de duivel ze op de hielen zit. Zal wel een geloofskwestie zijn.
Op station Arnemuiden, waar de trein eens per uur vertrekt, gelukkig slechts een half uur op het perron hoeven zitten. Het blijft vreemd om in totaal acht uur te reizen voor een wandeling van een uur of zeven. Maar aan de andere kant: het is zeker de moeite waard. Volgend jaar weer.
Toch nog een goed voornemen
Zowel op mijn stereo als op mijn egoPod luister ik geregeld naar het album Led Zeppelin III. En tot voor kort lukte dat zonder problemen. Maar nu pakken zich donkere wolken samen boven mijn muziekgenot.
Afgelopen week, bij de zoveelste hoge uithaal van Robert Plant, dacht ik ineens: 'Verhip, 't is eigenlijk krek zo'n hamster uit de Albert Heijn-reclame.' Blijkbaar ben ik nogal visueel ingesteld, want ik kreeg er prompt lichtbeelden bij. Sindsdien kan ik niet meer naar Led Zeppelin luisteren zonder hikkend van de lach uit mijn stoel te rollen. 't Is vervelend.
Normaal gesproken doe ik niet aan goede voornemens. Maar ik denk dat ik dit jaar een uitzondering maak. Ik moet minder televisie kijken.
Een geslepen bandiet
Al een paar nachten vriest het licht tot matig. De bomen zijn verpakt in een dikke laag rijp. Op de sloten bij het Gein wordt het ijs al maar steviger. Maar in plaats van mijn schaatsen uit het vet te halen zit ik ingespannen naar het scherm van de laptop te turen, met mijn tenen tegen de centrale verwarming. Ik moet werken.
Terwijl ik geconcentreerd bezig ben wordt er op het raam van de studeerkamer getikt. Dat kan helemaal niet. Mijn studeerkamer ligt op de eerste etage. Een beetje korzelig kijk ik op van het beeldscherm. Er is niemand te zien. Ik haal mijn schouders op en werk door. Maar hoor: daar is het nijdige getik weer.
Ik trek een niet al te intelligent gezicht en buig me ver over het bureau. In de buitenvensterbank zit een pimpelmees tegen het raam te tikken. Voor het verhaal zou het natuurlijk mooier zijn als het een roodborstje was, maar van onze cliché's trekt zo'n beestje zich geen donder aan. In elk geval is de boodschap duidelijk. 'Je hebt gelijk maatje,' brom ik. 'Het is weer tijd om bij te voeren.'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
|
|
|
