Moderne misdaad
De politie heeft een 53-jarige Amsterdammer aangehouden op verdenking van grootschalige belastingontduiking, uitkeringsfraude en maansverduistering.
Expatois
Het begon een jaar of vijftien geleden. Het begon, om precies te zijn, met de Ierse pubs. Nou waren er in die tijd niet heel veel Ierse pubs in Amsterdam: Mulligans, The Blarney Stone en Tara, dan had je het zo'n beetje gehad. Ik woonde nog niet zo lang in de stad en beging in zo'n etablissement de vergissing om in het Nederlands een biertje te bestellen. Het meisje achter de bar keek me niet begrijpend aan.
Ik begreep dat de kroegbazen niet alleen het bier en het meubilair, maar ook het complete personeel, ja, zelfs de clientèle uit Ierland hadden geïmporteerd, en dat de voertaal in de pub dus Engels was. Goed, als dat het spelletje was wilde ik best meespelen. Ik glimlachte en plaatste mijn bestelling in het Engels. Ik had er zelfs aardigheid in: het verleende een zekere authenticiteit aan de Ierse-pub-ervaring, alsof je op vakantie was in je eigen stad.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Noodzakelijke neologismen (3)
Een woord dat ik in het Nederlands bijna elke dag mis is 'overhoren'. Natuurlijk bestaat dat woord wel in de Nederlandse taal, maar dan alleen in de betekenis van '(het geleerde) ter controle laten opschrijven of opzeggen' of '(personen) een toets afnemen over het geleerde' (Van Dale).
Waar ik op doel is het Engelse werkwoord to overhear, zoals in de zin 'I overheard a conversation'. In het Nederlands bestaat voor dat woord geen sluitende vertaling. Je kunt een gesprek be- of zelfs afluisteren, maar dat vereist een actieve, soms zelfs bemoeizuchtige houding. Aan de andere kant kun je een gesprek opvangen, maar dat gebeurt zonder de licht belangstellende deelname die to overhear suggereert.
In mijn dagelijkse conversatie gebruik ik dan ook geregeld het anglicisme 'overhoren': 'in de lift overhoorde ik een gesprek tussen twee collega's' of 'bij Ikea overhoorde ik een ruzie tussen twee echtelieden van middelbare leeftijd'. Stilletjes hoop ik dat vrienden, familieleden en collega's mijn taalfout overnemen, zodat hij misschien al in de volgende druk van Van Dale kan worden opgenomen.
Aan de slag, mensen!
Te vroeg
Normaal gesproken ben ik de vriendelijkheid zelve. Ik ben zachtaardig, tolerant en sta klaar om willekeurig wie een handje te helpen. Eerlijk: je moet je uiterste best doen om het met me aan de stok te krijgen. Maar voor de zekerheid moet ik benadrukken dat ik hier spreek over normale omstandigheden - en niet over ochtenden.
Lees verder bij Vroege Vogels.
Causaal verband
Natuur vandaag (110)
Het kan u nauwelijks ontgaan zijn: het is lente. Het feit dat dat tegenwoordig midden in de winter gebeurt - ik kan me jaren herinneren waarin rond deze tijd Elfstedentochten werden verreden - is iets waarover ik me alleen in de herfst zorgen maak. Het afgelopen weekeinde had ik het te druk met zaken die een verstandig mens in de lente doet: er moest vrij worden genomen, er moest worden gezocht naar stafkaarten, schoenen moesten worden ingevet en trein-, boot- en busreizen gepland. Kortom: er moest worden gewandeld.
Vrijdagmiddag kwam er aan dat hele wandelen geen reis te pas. Ik kuierde gewoon bij mij de straat uit en belandde via Abcoude aan het Gein. Tussen de knoestige bomen voerden mezen en vinken gevechtsmissies uit. Hier en daar hokte nog een laatste troepje smientjes (de afgelopen week heb ik ze 's nachts naar het noorden horen trekken). Op een dikke tak zat een al even dikke buizerd, wat leidde tot paniek onder de Vlaamse gaaien, die honderd meter verderop in een boom zaten.
Hier en daar waaiden typische boerderijluchten voorbij: koeiemest, varkensmest, paardemest en gier. Ik ben lang blijven stilstaan om de kuilgraslucht op te snuiven die van een boerderij aan de overkant van het Gein kwam. Dit tot groot ongenoegen van de waakhond, die me het liefst had willen wegjagen maar geen nat pak wilde riskeren. Ik onderhield me op vriendelijke toon met een paar pony's, ging eens op een passerend bankje zitten en wilde eigenlijk helemaal niet meer naar huis.
Maar ja.
Zaterdagmorgen ben ik in alle ijselijke vroegte opgestaan om met Thijs naar Texel te reizen. Op Centraal, waar we hadden afgesproken, waren we net op tijd om de zonsopgang te zien achter het Mövenpick-hotel. Vanuit de trein hebben we troepen smientjes (die zich aan het verzamelen zijn), de nodige vette buizerds, een sperwertje en nog zo het een en ander gezien.
In Den Helder vanaf de pont (een echte pont ditmaal, de Dokter Oetker lag werkloos in 't Horntje) een zeehond gezien, verder troepjes eiders en een flinke troep overvliegende rotganzen. Hoogwater, daarom bij de Mok niet heel veel te zien. En ook de juveniele grote burgemeester, die nou al een tijdje in Den Helder schijnt te zitten, hebben we niet gezien. Gelukkig zwommen er op Texel wat smientjes in de haven rond en er kropen ook al wat steenlopertjes over het basalt.
Bij de veerhaven de bus gepakt naar de Prins Hendrik (kuifeendjes in het kanaal), van daar doorgelopen naar het hek bij De Schorren. In het ganzenreservaat niet al te veel ganzen, wel een troep fratertjes, wat rietgorzen en, op een heuveltje in het achterveld, een überdikke buizerd. Omdat het juist hoogwater was zat het er stampvol vogels. In het achterland vlogen kanoeten in zulke grote troepen dat het wel een natuurfilm leek. In de plassen zaten enorme hoeveelheden wulpen. Hier en daar foerageerden grutto's, aan de waterlijn liepen vier rosse grutto's en in een plasje sloop een zwarte ruiter rond. Verder veel bergeenden, tureluurs, zilver- en goudplevieren gezien. Boven het rietveld buitelde een blauwe kiekendief - een mannetje nota bene. In het zonlicht lichtte z'n spierwitte onderkant prachtig op. Het blauw op z'n vleugels leek haast geëmailleerd.
Langs de dijk (eiders, scholeksters, steenlopers, tureluurs) afgezakt in de richting van het Wagejot. Daar zat meer eendenspul: smientjes, wilde-, berg- en krakeenden, hier en daar een wintertaling en aan de zuidkant een stuk of wat pijlstaarten. Boven de oever hing een torenvalkje. Verder grauwe- en rotganzen, een troepje van elf brandganzen en een paartje nijlganzen. (Maar die tellen niet.) Op en rond de eilandjes scharrelden steenlopers, bontbekplevieren, scholeksters, wulpen en tureluurs.
In de weilanden verzamelden zich grote troepen rotganzen, min of meer klaar voor de sprong, zou je denken. Maar boven zee zagen we steeds vluchten van vijf tot vijftig rotganzen in zuidelijke richting trekken. Zouden ze iets weten van een ophanden zijnd koudefront dat door onze satellieten nog niet is opgepikt? Op zee zwommen, naast de al eerder genoemde eiders, twee kuifduikers rond. Bij Zandkes Kleiput dobberde een dodaarsje en verscholen de slobeenden zich tussen het riet.
Bij Dijkmanshuizen werd het helemaal fraai. Terwijl we nog niet eens bij de kijkhut waren klapwiekte een heuse slechtvalk voorbij. En vanuit de hut zagen we in een oogopslag een mannetje sperwer en een vrouwtje blauwe kiekendief in de struiken aan de overkant zitten. Daarnaast schoot er een smelleken laag over het riet. Rechtsvoor zaten de obligate vier brandganzen (het zijn er altijd vier op Dijkmanshuizen, nooit meer, nooit minder) en boven ons passeerde een troep van zo'n vijftig kolganzen.
Thijs in Oudeschild, hier nog met hoed...
Bij Ottersaat was het iets rustiger, vermoedelijk ook omdat het inmiddels laagwater was. Dus zijn we maar een terrasje gaan pikken - het eerste van dit jaar - in de haven van Oudeschild. (Vergeet niet om, wanneer u op Texel bent, een Skuumkoppe te drinken. Meer mag ook.) Ten zuiden van Oudeschild dreven op zee nog een zwarte zeeëend* en een vrouwtje brilduiker en er kwam, terwijl het al begon te schemeren, een vlucht regenwulpen over. (Wij verzinnen het ook niet.)
Op de laatste paar honderd meter naar de haven werden we getrakteerd op een ronduit schitterende zonsondergang, compleet met knalrode luchten en een flinterdun maansikkeltje. (Normaal gesproken zie je alleen een sikkel of een schijf, maar door de weerkaatsing van licht vanaf de aarde was deze keer goed te zien dat de maan een grote kogel is, die aan een kant door de zon wordt beschenen. We hebben dat een tijdje door onze verrekijkers zitten bekijken. Het is werkelijk zeldzaam mooi.)
De boot van zes uur hebben we laten gaan om naar de zonsondergang boven de Mokbaai te kijken. Er wordt wel eens beweerd dat de luchten op 'De Schreeuw' van Edvard Munch zo rood zijn omdat bij de uitbarsting van de Krakatau, tien jaar voordat Munch het schilderde, zoveel as in de lucht terecht was gekomen dat de lucht in grote delen van de VS en Europa rood kleurde. De 'geleerden' die dat beweren moeten eens op Texel een zonsondergang komen bekijken en dan opnieuw hun huiswerk doen. Aldus mopperend hebben we ook de boot van zeven uur maar zonder ons laten vertrekken.
Om acht uur lukte het wel. Helaas: onze geweldige dag kreeg een iets minder fraai besluit toen Thijs' nieuwe hoed midden op het Marsdiep het ruime sop verkoos. Dat zal ons leren om niet op de voorplecht van de veerpont die befaamde scène uit Titanic te gaan naspelen. Het moet aan de Skuumkoppe gelegen hebben.
Voor zondag had ik me voorgenomen om 's middags naar de Thomaskerk in Zuid te gaan, waar twee verhalen van Nescio werden voorgelezen. Het is er niet van gekomen. Vriend Eric belde om te zeggen dat hij naar Amsterdam kwam. Of ik zin had om een eindje langs de Amstel te kuieren? Die beslissing was snel genomen. Het voelde een beetje alsof ik spijbelde, maar die gedachte kon ik snel van me afschudden. Immers: wat zou Nescio zelf gedaan hebben op zo'n eerste (nou ja, derde) prachtige lentedag? Precies: die zou een eindje langs de Amstel zijn gaan kuieren. 'Buiten zonder hoed', schreef-i dan in zijn Natuurdagboek. Sorry Thijs.
*) Jajaja stil maar, ik weet dat het zee-eend is. Maar niemand heeft me ooit gevraagd wat ik daarvan dacht. Kom op nou, zeeëend is toch veel mooier?
De tijd vliegt
Op 't hek van de begraafplaats in Abcoude, vrijdagmiddag.
Van onderen!
De kwade reuk waarin de Bijlmer zich tot ver buiten onze stadsgrenzen mag verheugen is voor een flink deel terug te voeren op de beruchte flats Gliphoeve I en II. Toen die gebouwen in de jaren '70 werden opgeleverd, bleef door hoge huren en de (toen al) slechte naam van de Bijlmer een flink deel van de flats leegstaan. Juist in diezelfde tijd was er onder nieuwkomers uit Suriname dringend behoefte aan woonruimte. De oplossing lag voor de hand: de leegstaande woningen op Gliphoeve werden gekraakt.
Na een paar jaar vonden veel 'krakers' van het eerste uur op eigen kracht andere woonruimte. Hun plek werd ingenomen door een samenraapsel van asocialen, junks en outcasts dat er, vaak zonder elektriciteit, hokte tussen vuil, ongedierte, injectienaalden, gebroken glas en volgepiste trappenhuizen.
In 1983, tien jaar na de oplevering van de Gliphoeve-flats, was de maat vol. Woningbouwvereniging Ons Belang besloot tot een grootscheepse renovatie. De gebouwen werden opgeknapt, alle 365 woningen werden ingrijpend verbouwd en toen de klus geklaard was kregen de flats nieuwe namen: Geldershoofd en Gravestein. Het enige dat aan Gliphoeve herinnert is de gelijknamige kinderboerderij, die nog altijd bestaat.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
|
|
|
