De eeuwige nazi
Wo Ratten auch auftauchen, tragen sie Vernichtung ins Land, zerstören sie menschliche Güter und Nahrungsmittel. Sie sind hinterlistig, feige und grausam und treten meist in großen Scharen auf. Sie stellen unter den Tieren das Element der heimtückischen, unterirdischen Zerstörung dar – nicht anders als die Faschisten unter den Menschen.
http://de.wikipedia.org/wiki/Der_ewige_Jude
Onverklaarbare verschijnselen
We hadden het maar wat druk op kantoor vandaag. Omdat de meesten van ons een lang weekend van drie of zelfs vier dagen hadden gehad, moesten er grote achterstanden worden ingelopen. Bovendien kwamen de collega's, althans de automobilisten onder hen, die er voor hebben gekozen om in een gat zonder openbaar vervoer te gaan wonen, door de lange files veel te laat. En uiteraard moest er over het weer worden gepraat. Want laten we eerlijk zijn: het is niet normaal dat er, ruimschoots na de vondst van de eerste kievitseieren, enorme hoeveelheden sneeuw vallen.
Hoewel - vallen? Terwijl mijn collega's stonden te zeuren over het weer in het algemeen en de files in het bijzonder, raakte ik langzaam in paniek. Was ik echt de enige die zag dat er iets mis was? Natuurlijk, het sneeuwde, en op zichzelf is dat al iets bijzonders. Maar het sneeuwde niet van boven naar beneden, het sneeuwde van links naar rechts! Even was ik totaal gedesoriënteerd, maar toen ik mijn hoofd scheefhield leek de situatie weer normaal. De sneeuw viel weer keurig van boven naar beneden. Good heavens! Terwijl we even niet opletten moest het kantoor omgevallen zijn!
Het opmerkelijke aan de hele situatie was dat mijn collega's er absoluut niets van schenen te merken. De vlokken bleven voorbij stuiven, mijn collega's keuvelden door alsof er niets aan de hand was. Ik begon te twijfelen aan mijn waarnemingsvermogen. Ik kon niet uitsluiten dat ik gek zou worden, of het zelfs al was. Het was tijd voor krasse maatregelen. Dus sloop ik een leegstaande vergaderruimte binnen en belde mijn moeder.
'Hoor eens, ' zei ik, nadat de formaliteiten die een moeder-zoongesprek inluiden waren afgewikkeld, 'zou je even uit het raam willen kijken? Sneeuwt het bij jullie ook van links naar rechts?'
Mijn moeder vouwde haar avondblad op en keek uit het raam.
'Nee,' zei ze even later, 'bij ons sneeuwt het van rechts naar links.'
'Onzin!' riep mijn vader, die klaarblijkelijk in de achterkamer zat, 'Het sneeuwt wel degelijk van links naar rechts.'
'Good heavens!' mompelde mijn moeder, 'Het huis zal toch niet omgevallen zijn?'
Dat leek me al te kras. Natuurlijk zou het kunnen dat mijn kantoor een keer omvalt. En het is ook niet ondenkbaar dat mijn ouderlijk huis een keer omvalt. Dat ze allebei een keer zullen omvallen is al heel wat minder waarschijnlijk. En dat ze allebei omvallen op dezelfde dag leek me bijna onmogelijk. Ik hanteerde Occams scheermes en vond al snel een plausibele verklaring voor het fenomeen:
'Maak je geen zorgen,' sprak ik op geruststellende toon tegen mijn moeder. 'Je huis staat nog fier rechtop. De hemel is omgevallen.'
'Dat moet het zijn!' riep mijn vader vanuit de achterkamer. Tevreden belden we af.
Ik keerde terug naar mijn bureau en ging aan de slag. Maar het kostte moeite om me op mijn taken te concentreren. Al na anderhalve minuut zat ik weer peinzend uit het raam te staren. Het feit dat de hemel was omgevallen, redeneerde ik, verklaarde niet alleen dat de sneeuw van links naar rechts viel. Ook de vraag waarom de sneeuw niet bleef liggen werd erdoor opgelost. Alleen sneeuw die van boven naar beneden valt raakt immers ooit de grond. Maar wat gebeurt er met sneeuw die de grond niet raakt? Zal die eeuwig rechtdoor blijven vallen? Of blijft hij ergens aan de flanken van een berg hangen? In de Ardennen, bijvoorbeeld? En wat gebeurt er als het straks gewoon weer gaat regenen? Valt de regen dan ook van links naar rechts, zonder ooit de grond te raken? En hoe moeten de rivieren dan worden gevuld? En de dakgoten? Ik zie het duister in.
Je begrijpt: van werken is vandaag niet veel terechtgekomen. Het is dan ook te hopen dat morgen de zon schijnt.
Niks an
Nou loop ik al een paar weken quasi-ongeïnteresseerd te mompelen dat ik er niet zoveel mee heb, met die Dutch Bloggies, en dat ik, als ik competitief bezig wil zijn, wel ga voetballen.
Maar nu Amsterdam Centraal de Bloggie voor 't beste nieuwsblog heeft gewonnen voel ik toch een zekere neiging tot het dansen van horlepiep en/of driekusman. Zelfs mij is niets menselijks vreemd.
Zie ook een artikel uit NRC Next van verleden week.
Brief aan de wethouder van Financiën (2)
Geachte heer Asscher,
Behalve wethouder van Financiën bent u natuurlijk ook een gewone ingezetene van de goede stad Amsterdam. Niets menselijks is u vreemd. Daarom kan ik me voorstellen hoe u afgelopen maand, toen u na een lange werkdag bij thuiskomst zo'n zeegroene envelop vond, waarin de gemeentelijke Dienst Belastingen zijn aanslagen pleegt te verpakken, iets verzuchtte in de trant van 'Dat kan er ook nog wel bij.' Doen we dat niet allemaal?
Misschien hebt u op dat ogenblik even aan mij gedacht, of tenminste aan de kortstondige correspondentie die we afgelopen voorjaar hebben gevoerd. Destijds zette ik mijn vraagtekens bij de hoogte van de afvalstoffenheffing in Amsterdam-Zuidoost die, zoals uit mijn uitvoerige berekening bleek, het veertienvoudige bedroeg van de werkelijke kosten die voor het verwerken van mijn huisvuil werden gemaakt. Al negen dagen later* stuurde u een uitvoerige reactie, waarin u mijn drieste calculaties een beetje nuanceerde, maar eveneens aankondigde dat er duidelijkheid zou worden geschapen over de totstandkoming van de tarieven:
'Er moet wel verantwoord worden hoe het tarief tot stand komt en dat kan zeker beter. Dat geldt niet alleen voor de afvalstoffenheffing maar ook voor andere kostengerelateerde tarieven, Ik heb daar met de stadsdeelbestuurders ook al afspraken over gemaakt. Ze zijn het met mij eens. Ik hoop daar, samen met de stadsdelen, binnenkort meer over te kunnen vertellen.'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Ruwe Versies!
Het zijn drukke dagen ten kantore van Huisvlijt Records, de platenmaatschappij van de Firma Onkruid. De CD-branders draaien op volle toeren, de huisdrukkerij kan het werk maar amper aan, directie en personeel liggen in ongemakkelijke houdingen op de grond en worstelen met scharen, stanleymessen en potjes lijm. Het gebeurt dan ook niet iedere dag dat de Firma een nieuwe CD uitbrengt. Sterker: de laatste keer dat zoiets gebeurde is vijfenhalf jaar geleden. Met de opbrengst van de vorige CD hebben de platenbazen zich twee vrouwen, een BMW en een Antil aangeschaft. Op kantoor zijn ze sindsdien niet vaak meer gesignaleerd.
Maar zie: ze moeten weer aan de bak. Afgelopen weekend is 'Ruwe Versies', het langverwachte tweede album van de Firma Onkruid, eindelijk uitgekomen. Op het nieuwe schijfje staan liefst dertien nummers, en voor vijf euro* is het van u. Bestellingen kunnen worden geplaatst via de bekende adressen en (voorlopig) via oerwouter.nl/firmaonkruid.
*) Ex. eventuele verzendkosten
Tegenstrijdigheid
Niet dat de zaak me een bal interesseert, maar de volgende zin is een juweeltje:
'De rechter vindt dat de streaker kon weten dat De Leeuw onvoorspelbaar gedrag vertoont.' (Teletekst)
Dikke blauwe wolken
Op de verpakking van mijn nieuwe rookmelder (ik heb er nu drie!) staat een enigmatische mededeling: 'De batterij werkt 10 jaar bij normaal gebruik.' Wat de fabrikant verstaat onder 'normaal gebruik' wordt er helaas niet bij vermeld. Maar nog veel interessanter vind ik wat de fabrikant verstaat onder abnormaal gebruik. Mijn fantasie is tot het uiterste geprikkeld. Ik ga maar vast nieuwe batterijen kopen.
Statistiek
'Eén dode is een tragedie, een miljoen doden is statistiek'. Josef Stalin mag een despoot, een psychopaat en een massamoordenaar geweest zijn, soms zei hij ook wel eens iets zinnigs. Wanneer leed of sterven te massale vormen aanneemt gaat het ons bevattingsvermogen te boven. Tweeduizend doden bij een vulkaanuitbarsting, twintigduizend bij een hongersnood of tweehonderdduizend bij een vloedgolf: meer dan een paar nullen scheelt het niet.
Om zo'n tragedie tot menselijke, begrijpelijke proporties terug te brengen, hebben we symbolen nodig. Gewone, alledaagse symbolen die we herkennen en waarmee we ons, als het even kan, kunnen identificeren. Iedereen kent de mythe van het orkest op de Titanic, dat dapper bleef doorspelen terwijl het schip in de golven verdween. De foto van de negenjarige Kim Phúc, die zwaar verbrand raakte door een napalmbombardement, gaf een gezicht aan de Amerikaanse misdaden tijdens de Viëtnamoorlog. En in Amsterdam hebben we Anne Frank, die als geen ander de slachtoffers van de holocaust symboliseert.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
|
|
|
