In het zweet onzes aanschijns
Op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde speelt de fine fleur van het internationaal artiestendom. Jaarlijks gaan er 100.000 bezoekers uit hun dak bij de muziek van De Bierefluiters, Plork en de Aannemers en Jovink en de Voederbietels. Gisteren schaarde ook de Firma Onkruid zich in dat illustere rijtje. Maken we dat ook nog eens mee.
Lichtenvoorde ligt in de Achterhoek. In mijn voorstelling ligt het dus direct achter Arnhem, maar door mijn randstadcentrische wereldbeeld ben ik geneigd te vergeten dat Nederland zich voorbij Arnhem nog 60 à 70 kilometer (dat is de afstand Zaandam-Den Helder) uitstrekt in oostelijke richting. Allemaal mooi en aardig, maar op een dag als gisteren, met temperaturen tegen de 30 graden en een relatieve luchtvochtigheid van 160%, leidt iedere extra reiskilometer, iedere keer overstappen van het ene speelgoedtreintje op het andere streekboemeltje, tot meer wening, knersing der tanden en de neiging om met loszittende voorwerpen te gaan smijten. Ik durf te wedden, dat van alle optredende artiesten in de geschiedenis van de Zwarte Cross, de Firma Onkruid het enige orkest is dat ooit met de trein is gekomen. En ik begrijp nu ook waarom. Geen wonder dat ten oosten van Opeldoorn iedereen een ootoo bezit.
Afijn, de Zwarte Cross, want daarvoor waren we gekomen. Door alle malheur met treinen en de lange wandeltocht van het station naar 'Backstage West' waren we nog juist op tijd. Ons optreden zou plaatsvinden in een tent, een heuse tipi nog wel, waarin plaats was voor zo'n dertig mensen. Na een korte soundcheck scharrelden we even over het terrein. De schaal van het festival is amper te bevatten. Overal staan grote en kleine podia, tenten, tientallen eet- en drinkkramen, en tussen de oorverdovende herrie van vier of vijf bands tegelijk, het geraas van de motorcross elders op het terrein en het gegil van mensen in de kermisattracties, waggelen ontelbare Erg Dronken Mensen, die in een bonte variëteit van Saksische dialecten tegen elkaar schreeuwen. Dit hele tafereel, door een waterig zonnetje uitgelicht tegen een inktzwarte onweerslucht, doet nog het meest denken aan de Tuin der Lusten door Hieronymus Bosch, ware het niet dat op de Zwarte Cross de mensen kleren dragen. De meesten althans.
Het optreden zelf zal me nog lang heugen. Zoals ik al aanstipte vond het plaats in een tipi. Een tipi van door regenbuien klam geraakt canvas, die de hele dag in de bakkende hitte had gestaan. Ik vermoed dat het binnen rond de 45 graden was. Bovendien hingen er in de nok van de tent twee bloedhete spots, die van de organisatie moesten blijven branden. Normaal gesproken zweet ik al erg tijdens optredens, maar ik ben er zeker van dat we, in het half uur dat we gespeeld hebben, per persoon tenminste twee liter zweet zijn kwijtgeraakt.
Verder viel het naar omstandigheden eigenlijk best mee. Door de herrie van de omliggende podia, die tot in de tent doordrong, moesten we ons uiterste best doen om de concentratie vast te houden, zowel onze eigen concentratie als die van het publiek. Ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat de meeste mensen in de tent stevig in de olie waren lukte dat vrij goed. Zelfs bij stille nummers als Het Huishoudelijke Leven en Een Mooie Fik werd geluisterd. De enige interruptie vond halverwege het optreden plaats, toen ergens op het terrein een kanon werd afgevuurd en een derde van het publiek de tent uitholde om te gaan kijken. In hun voordeel moet worden aangemerkt dat ze daarna wel weer terugkwamen.
Maar kelere, wat een hitte. Toen we waren uitgespeeld zijn we, voordat we gingen opruimen, eerst maar eens gaan zitten uitblazen achter de tent, met van backstage meegenomen blikken water om het vocht weer wat aan te vullen. Ik geloof niet dat ik van m'n leven zo heb gezweet. Na afloop zijn we nog even bij het 3FM-podium gaan kijken, waar juist op dat moment de Motorband optrad, een gelegenheidsformatie rond vader & zoon Jolink die (ik zweer dat ik dit niet verzin) rocknummers spelen terwijl naast ze op het podium een crossmotor staat gas te geven. (Citeren wij de website van de band: 'Tijdens optredens worden steevast een koppel motoren op het podium gesleept die de motorband een geweldige sound geven. De gitaarsolo's worden aangevuld met solo's van 2-takten, viercilinders en natuurlijk 4-takten. Een prachtige combinatie!')
Het noodweer, dat voor zes uur 's avonds was aangekondigd, liet op zich wachten. Maar toen we - na backstage onze rugzakken te hebben volgestouwd met bier (en water!) voor onderweg - de terugtocht naar het station aanvaardden, begon het dan toch te stortregenen. Niet dat we daar veel van gemerkt hebben overigens, doorweekt waren we al.
Toen ik jong was, jonger dan nu, fantaseerde ik graag over een carrière als muzikant. In die dagdromen was een belangrijke rol weggelegd voor mooie vrouwen, drank, drugs, exotische reisbestemmingen en geld, veel geld. Gisteren heb ik, voor het eerst dit jaar, voor een optreden fatsoenlijk betaald gekregen. En vanuit mijn kersverse status als popster kan ik je het volgende meedelen: het lijkt verdacht veel op werk.
NASCHRIFT: Tussen Lichtenvoorde-Groenlo en Zutphen zaten we in het treintje bij minstens 80 stomdronken mensen. Ze zongen, schreeuwden en brulden aan een stuk door - ze hadden lol. Maar toen we in Zutphen aankwamen zag de trein er nog even netjes uit als toen we uit Lichtenvoorde vertrokken. Zou je, op willekeurig welke plek ten westen van Amersfoort, een vergelijkbare hoeveelheid vergelijkbaar dronken mensen in een trein stoppen dan zou er, bij aankomst op het eindstation, van de trein geen splinter meer heel zijn. Stof tot nadenken genoeg, dunkt mij.
Open deurbeleid
'Het vermoeden bestaat dat de schietpartij een criminele achtergrond heeft.'
Als ik op een nieuwsredactie werkte, zou ik degene die een dergelijke zin opschreef eens duchtig tuchtigen. Het is de Moeder van Alle Overbodige Mededelingen. Er vanuit gaande dat het niet toegestaan is om a.) een wapen te bezitten en b.) op iemand te schieten heeft een schietpartij immers per definitie een criminele achtergrond.
Moet ik echt alles uitleggen?
Een heerlijke, verkwikkende wandeling
Met De Avonden, de debuutroman van Gerard Reve, is iets wonderlijks aan de hand. Het boek riep, bij verschijnen in 1947, sterk gemengde reacties op, maar de meeste critici waren het erover eens dat het een stem gaf aan de generatie, die 'min of meer verdoofd en zonder geloof' uit de oorlog was gekomen. Uiteraard hebben de critici het hier over de generatie van Reve zelf, die tijdens de oorlog volwassen is geworden. Nu beginnen Reves leeftijdgenoten langzaam uit te sterven, maar het vreemde is dat ook latere generaties zich volop met Frits van Egters lijken te identificeren.
In mijn directe omgeving ken ik mensen die tien, twintig, soms wel vijfentwintig jaar na Reve geboren zijn, en die beweren te zwelgen in nostalgie bij het lezen van De Avonden. Iedereen die de late jaren '40, de jaren '50 en zelfs de vroege jaren '60 heeft meegemaakt, al is het maar als peuter, schijnt de kleinburgerlijke atmosfeer en de afschuwelijke beklemming van huize Van Egters te beschouwen als een feest van herkenning. 'Zo was het,' hoor je ze geregeld zeggen, 'zo was het.'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Straatmeubilair in een ander licht
Van straatmeubilair ligt niemand wakker. Brievenbussen, prullenbakken, fietsenrekken en eindeloze rijen paaltjes: meestal loop je eraan voorbij zonder ernaar te kijken. Op zich is dat vreemd. Per slot van rekening gaat het om voorwerpen die we iedere dag om ons heen zien in de openbare ruimte. Aan de andere kant is het best verklaarbaar: het straatmeubilair waarmee we over het algemeen worden afgescheept blinkt niet uit in schoonheid, vaak zelfs niet eens in doelmatigheid. Vandaar dat je zelden iemand in amechtige bewondering bij een straatlantaarn ziet stilstaan.
Dat het ook anders kan is te zien in de Spaarndammerbuurt. In de tuin van museum Het Schip is eind mei een kleine expositie geopend van straatmeubilair in de stijl van de Amsterdamse School. Vanaf het terras kun je er onder het genot van een kop koffie kijken naar voorwerpen die voor een groot deel uit het straatbeeld verdwenen zijn: prachtig gestileerde lantaarnpalen, brandmelders, de oude cilindrische afvalbakken, de zware gietijzeren splitskasten van het GEB en de blauwe bussen van de Gemeentegiro.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
De laatste...
Nou, ze hebben het voor elkaar hoor: met ingang van vandaag mag er in onze kroegen niet meer worden gerookt. Meer dan vierhonderd jaar cultuur en traditie wordt in één klap de nek omgedraaid, opdat ook jonge ouders zich met hun bee-bies in mijn stamcafé kunnen klemzuipen. En dat terwijl het allemaal zo prettig geregeld was: de muggles bleven met hun dreinende kroost uit de kroeg vandaan en ik stak mijn kostelijke corona's niet op in de koffiecorner van de Prénatal. Simpel genoeg zou je zeggen.
Zondag ben ik nog maar even met een goeie vriend en een fijne sigaar de kroeg ingedoken, om te mijmeren over wat goed was en niet meer terugkomt. Ik voorspel een heel nieuwe kroegbeleving: witte plafonds, strak betegelde wanden en TL-licht. Tandartsstoelen in plaats van barkrukken. En personeel in witte jassen, want er mocht eens iemand ziek worden. Dat wordt nog schrikken straks, als we na een avond in de kristalzuivere cafélucht ineens weer buiten staan en de kwalijke uitlaatgassen van de gezinswagens inademen. Dat ze de pleuris krijgen.
|
|
|
