Going out with a bang
Lezer, wees eerlijk. U kunt net zo goed als ik een fascist van een vrijheidsstrijder onderscheiden. Zo niet, dan behoort u niet tot mijn doelgroep en kunt u maar beter opkrassen. De consequentie van het voorgaande is dat er voor mij geen enkele reden is om over politiek te bloggen. Toen ik dit weblog opzette vond ik nog van wel. Maar dat is meer dan vijf jaar (!) geleden. Inmiddels is er veel veranderd. Niet alleen in de wereld, maar ook in mijn leven. Door allerhande oorzaken (allemaal leuke oorzaken ook nog) heb ik dit blog de afgelopen tijd schandelijk verwaarloosd. En dat is jammer, want ik heb het altijd met veel liefde volgekliederd. Daarnaast zou ik graag weer eens wat regelmatiger schrijven, maar dan zonder de ballast van een geschiedenis waarmee ik de aansluiting een beetje ben kwijtgeraakt.
Ik ben een liefhebber van radicale oplossingen. Wanneer de kleuren van mijn huis me irriteren, dan vraag ik niet of de buurman het vandaag nog overspuit. Ik verhuis gewoon. En met weblogs is het precies hetzelfde. Natuurlijk kan ik me verliezen in ellenlange omkat-acties en het tot vermoeiens toe afranselen van een dood paard. Maar liever zet ik gewoon een heel nieuw blog op, net als vijf jaar terug. En is het niet prachtig dat er voor de laatste (echte) post op dit weblog een heuse meteoor uit de lucht is komen knallen? Wat je noemt going out with a bang.
Oplettende lezertjes zullen hebben opgemerkt dat ik sprak over een nieuw blog. En inderdaad: aan gene zijde staat een heel nieuw blog op u en mij te wachten. Groene Khmer is niet dood. Groene Khmer pruttelt gewoon verder op affenschwanz.nl. Zie je daar!
Great balls of fire
Nog een goeie reden om naar de Pixies te gaan: dinsdagavond, onderweg naar de metro, waren S. en ik precies op tijd om een knoert van een meteoor uit de lucht te zien vallen. Van waar wij stonden leek het of de vuurbol vlak achter winkelcentrum Reigersbos uit elkaar klapte. Dat was natuurlijk leuk geweest voor de kinderen die daar op de middelbare school zitten. Helaas jongens.
Een tijdje nadat de meteoor passeerde was een vaag gerommel hoorbaar. Zelf dacht ik in eerste instantie dat er een Surinaamse drumband aan het oefenen was. M'n moeder, die het geluid 70 kilometer noordelijker ook gehoord heeft, dacht dat de buren met een grote vuilcontainer aan het slepen waren. Dat is wat je noemt een regionaal verschil. Waarmee ik uiteraard niets ten nadele van Surinaamse drumbands wil zeggen. Ik zou niet durven.
Subbacultcha in de HMH
In de rij voor de plee ontdekte ik dat ik de enige kerel was die geen hip brilletje droeg. Gelukkig was dat euvel snel verholpen, want mijn eigen hippe brilletje zat gewoon in m'n binnenzak. En dus viel ik even later niet meer op in het gezelschap van progressieve dertigers en veertigers, dat de Heineken Music Hall bevolkte.
Als je me in '93 had verteld dat ik ooit de Pixies nog eens live zou zien spelen had ik je voor gek verklaard. In dat jaar, immers, stuurde zanger Black Francis de overige bandleden een fax met de mededeling dat de groep had opgehouden te bestaan. Maar zie, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. In 2004 kwam de band weer bij elkaar. En zowaar: al vijf jaar later kon mijn lief kaartjes voor de show in Amsterdam bemachtigen. Voor de volledigheid moet ik er misschien bij vermelden dat ik de Pixies beschouw als een van de beste bands ooit - en S. denkt er hetzelfde over. Kort en goed, onze vreugde kende geen grenzen.
Dit jaar is het twintig jaar geleden (!) dat het album Doolittle werd uitgebracht. Dat jubileum wordt door de Pixies luister bijgezet met een reeks concerten waarin de plaat integraal wordt nagespeeld, ingebed tussen wat losse B-kantjes en ander spul. Afgelopen dinsdagavond stonden ze dus in Amsterdam. We werden niet teleurgesteld. De band speelt live nog altijd net zo strak als op de plaat, de stem van speenvarken Black Francis blijkt na al die jaren nog steeds intact - hoe is het mogelijk - en het is een fijne ervaring om 5500 man publiek de tekst van Hey woord voor woord te horen meezingen.
Wat we niet hadden verwacht was de lichtshow, die aan elkaar hing van stemmige kleureffecten en woeste video-animaties. Vlak voor aanvang werd een compilatie vertoond van beelden uit de film Un Chien Andalou (die diende als inspiratie voor de tekst van Debaser). En aan het eind werd - met voor de Pixies kenmerkende meligheid - een filmpje gedraaid waarin de bandleden gekke bekken trekken en buigingen maken naar het publiek, terwijl diezelfde bandleden op het podium hun buigingen maakten en al even rare koppen trokken.
Pu-naise, wat een goed optreden was dat. Het is te hopen dat Black Francis voorlopig geen faxen verstuurt, dan kunnen we misschien binnen niet onafzienbare tijd nog eens gaan.
De setlijst dan maar:
Intro (Un Chien Andalou), Dancing The Manta Ray, Weird At My School, Bailey's Walk, Manta Ray, Debaser, Tame, Wave Of Mutilation, I Bleed, Here Comes Your Man, Dead, Monkey Gone To Heaven, Mr. Grieves, Crackity Jones, La La Love You, No. 13 Baby, There Goes My Gun, Hey, Silver, Gouge Away, Wave Of Mutilation (UK Surf), Into The White, Nimrod's Son, Isla De Encanta, Gigantic.
En hier nog een recensie uit de Volkskrant. (Bedankt moeders!)
De bijgaande foto is van Jan van den Bulck. (Bedankt Jan!)
|
|
|
