Het voordeel van zo'n crisis
Bij het wakker worden mag ik graag naar het Radio 1-journaal luisteren. De afgelopen weken is dat niet altijd een genoegen. Want zoals de meeste fatsoenlijke mensen heb ik geen aandelen en geen geld. Sterker nog: ik heb zelfs geen hypotheek. Dus wat interesseert mij die hele kredietcrisis?
Toch heeft die crisis z'n voordelen. Want de ellenlange reclameblokken waren tot voor kort voor de helft gevuld met strontvervelende, gekmakende spotjes over 'uitdagende', 'maximaal renderende' en 'gegarandeerd waardevaste' beleggingen. Ik kan me vergissen, maar volgens mij heb ik al zeker anderhalve week niet meer van die spotjes gehoord. En die reclameblokken lijken ineens wel de helft korter. Stortten de beurzen maar elke dag in!
Zie je wel! Zie je wel!
Ik heb artsen nooit vertrouwd.
Arbeidsvreugde
Het is altijd mooi om te horen hoe een nieuwslezer zijn trieste opsomming van oorlogshandelingen, politieke schandalen, natuurrampen, woningbranden, kroeggevechten, zedenzaken en familiedrama's afsluit met de woorden: 'dit waren de hoogtepunten uit het nieuws'.
Niet! Allemaal! Tegelijk!
Ken je dat? Wekenlang zit je je thuis de pestpleuris te vervelen. En dan ineens word je uitgenodigd voor drie feestjes. Drie feestjes die allemaal tegelijk plaatsvinden. Voilà mijn - euh - trilemma. Het ergste is dat ik in alledrie de feestjes evenveel zin heb en dat ik niemand voor het hoofd wil stoten. Maar ja, ik kan me moeilijk in drieën splitsen.
Als je dacht dat mijn leed hiermee ten einde is, dan heb je het mis. De afgelopen tijd heb ik mezelf zeer rigide financial constraints opgelegd. Van wat ik opspaar sta ik mezelf toe om heel af en toe een boek of een CD te kopen. De nieuwe grote roman van Marcel Möring, bijvoorbeeld, waar we nu al bijna tien jaar op wachten. Of de nieuwe CD van De Kift. Of de nieuwe three-disc box-set van Tom Waits.
Maar een of ander sadistisch brein* heeft bedacht dat Möring, Kift en Waits hun geesteskinderen alledrie in dezelfde week op de markt moeten gooien. Een week, bovendien, waarin ik ben uitgenodigd voor drie feestjes. Tegelijk. Zodat ik aan lezen of muziek luisteren niet eens toe kom (tenzij ik dus àl die feestjes afzeg).
There ought to be a goddamn law.
*) Nee echt, lezer, ik ben er van overtuigd dat dit soort dingen zorgvuldig wordt gecoördineerd. Om mij te pesten.
Wonderlijke dag
Wat was dat voor een dag gisteren? Op de radio en in de krant leek het wel of het goeie nieuws niet op kon. De Democraten op winst in het congres én de senaat. Rumsfeld opgekrast. Feyenoord uit de beker. En Ortega opnieuw president van Nicaragua. (Ik werd helemaal nostalgisch toen ik het hoorde.) Dat soort dagen is zeldzaam, te zeldzaam. Ik verwachtte zelfs half en half dat poes weer zou komen opdagen, maar helaas. Van het nieuws trekken katten zich weinig aan.
Vrouwengesprekken
Twee dames van middelbare leeftijd, vanmiddag in de trein:
- Weet je wat het probleem is, Mieke? Die mensen kijken alleen maar naar de probleemkant. Ze kijken nooit eens naar de oplossing.
- Ja, dat herken ik ook...
- En ik weet niet wat ik daarmee moet beginnen... (zucht)
- Nee, ik ook niet... (zucht)
Heel erg druk...
...dus even een paar dagen geen posts. Maar er zit nog het een en ander aan te komen. Watch this space.
Vijfendertig
'Ik ben halverwege de zeventig,' dacht ik terwijl ik me stond te scheren. Van schrik sneed ik me bijna in mijn oor.
Ik probeerde de toestand te relativeren. 'Over vijf jaar word ik veertig.' Dat hielp niet echt.
'Vanaf hier gaat het allemaal bergafwaarts.' Dat was een opbeurende gedachte. 'Mooi. Als ik nou ook nog de wind mee heb hoef ik in elk geval niet meer te trappen.' Van het lachen sneed ik me prompt alsnog in mijn oor.
Boeder, bag ik bet de belkboer bee?
Een verkoudheid is een raar ding. Je kunt hele winters buiten lopen zonder jas, je kunt gaan liggen rollen in de sneeuw of kamperen in Schotland en nergens last van hebben. Maar het kan evengoed gebeuren dat je loopt te snotteren terwijl je je warm hebt ingepakt of als je op vakantie bent in een tropisch land. Het verkoudheidsvirus trekt zich nergens iets van aan.
Of toch? In elk geval is er één constante: een verkoudheid komt altijd ongelegen. Net als je van plan bent om een paar dagen lekker te gaan wandelen, bijvoorbeeld, of wanneer je een paar ellenlange vergaderingen in bedompte ruimtes voor de boeg hebt, voel je hoe je ene neusgat begint te steken, en daarna het andere en... Afijn, de rest van het verhaal kent u.
Vijftien, misschien wel twintig jaar geleden zag ik een documentaire over een laboratorium in Engeland, waar gezocht werd naar een remedie voor de gewone verkoudheid. In het onderzoekscentrum werden menselijke proefkonijnen besmet met het verkoudheidsvirus en een paar weken bestudeerd, terwijl de wetenschappers ze bombardeerden met experimentele geneesmiddelen.
Ik weet niet of dat laboratorium nog bestaat, maar ik vermoed van wel. Want de medische wetenschap mag dan niet hebben stilgestaan, een geneesmiddel voor de verkoudheid is er nog altijd niet. Een verkoudheid staat garant voor een paar dagen algehele lichamelijke malaise, terwijl je blijft aanmodderen met allerhande huismiddeltjes.
Die huismiddelen tegen verkoudheid zijn een interessant verschijnsel. Iedereen kent er wel een paar. Binnen families worden ze vaak al generaties lang overgeleverd. In de loop der jaren kreeg ik zoveel goedbedoelde adviezen dat ik de tel een beetje ben kwijtgeraakt.
Ik doe een willekeurige greep: uiensoep, Pottertjes, gemberthee, warme anijsmelk, knoflook (veel), bierglazen vol cognac (gevolgd door liters water), hete curry's, gepeperde spijzen in het algemeen, lange, hete douches, versgeperst sinaasappel- of grapefruitsap, rumthee, Tijgerbalsem, zoute drop, mierikswortel (veel), Fisherman's Friends, warme citroenkwast met een scheut sterke drank, Chinese pepermuntolie, lang uitslapen...
Oplettende lezertjes hebben ongetwijfeld gemerkt dat er een rode draad loopt door bovenstaande opsomming. Want al betwijfel ik ten zeerste of al die middeltjes werkzaam zijn, lekker zijn ze in elk geval.
Tijd voor een interessant experiment. Als u maandagochtend weer met uw collega's in de koffiehoek staat, breng het gesprek dan eens terloops op die huismiddeltjes*. Wedden dat u al binnen luttele minuten een hele waslijst kunt opstellen? Let onder het gesprek ook eens op uw collega's. Tien tegen een dat hun ogen zachtjes gaan glimmen en dat ze spreken op afwezige, ja, dromerige toon - alsof ze al uitzien naar hun volgende verkoudheid.
Misschien vraagt u zich af welk huismiddeltje het meest effectief is. Niet doen. Door jarenlange ervaring met verkoudheden (en de eigengebreide remedies daartegen) ben ik tot de slotsom gekomen dat je ze het beste allemaal tegelijk kunt toepassen. Een frontale aanval, zogezegd. Nogmaals: of die methode een voorspoedige genezing bevordert kan ik niet met zekerheid zeggen. In elk geval ben ik de afgelopen jaren nooit langer dan twee dagen verkouden geweest. Jammer, eigenlijk.
*) Het kan geen kwaad om dit onder werktijd te doen. Als de baas na een half uur op hoge toon komt vragen waar iedereen blijft, kun je altijd zeggen dat je probeert het ziekteverzuim in te perken. Knappe baas die daar iets tegenin kan brengen.
Vrolijk
Make poverty history
De een z'n shit is de ander z'n hit
Nieuws in Amerika
Toe, mag ik ook eens een open deur intrappen? Vooruit dan, Ko, één keer. Fijn. Heeft iemand het nieuws een beetje gevolgd? Het verhaal van de Amerikaanse comapatiënte mevrouw Schiavo, die maar niet schijnt te mogen sterven, beheerst nu al dagen de media. Tot hier in Nederland aan toe.
Een paar dagen geleden stelde de rechter haar man, die wil dat haar kunstmatige voeding wordt stopgezet, in het gelijk. Dat was tegen het zere been van haar ouders - en van conservatief Amerika.
Om te voorkomen dat de echtgenoot van Schiavo (en met hem de rechter) gelijk krijgt, tekende president Bush - niks beters te doen - zelfs een noodwet, die het haar ouders mogelijk maakt om tegen de beslissing van de rechter in beroep te gaan.
CNN volgt de ontwikkelingen op de voet. Dat lijkt me voor alle partijen inderdaad het beste. Niet alleen krijgt mevrouw Schiavo zo de kans om op een waardige manier dood te gaan, ook wordt op die manier de privacy van de betrokkenen in deze trieste dagen optimaal gegarandeerd.
Eens kijken, is er verder nog iets gebeurd? Verhip, ja, kijk eens rechtsboven, daar bij die kleine lettertjes: op een school ergens in Minnesota heeft een knul van zeventien negen mensen kapotgeschoten alvorens de hand aan zichzelf te slaan. Neuh, da's geen voorpaginanieuws, dat was al een keer vertoond.
En de president? Heeft-ie al een noodwet getekend? Iets met 'gun control' of zo? Nee zeker hè? Dacht ik al.
Zeerovers verdwenen sinds tsunami
Nog een opmerkelijk berichtje van al-Jazeera: sinds de vloedgolf op tweede kerstdag blijkt er een aprupt einde te zijn gekomen aan de piraterij in de Straat van Malakka.
The fat is no longer in the fire
'When the going gets weird, the weird turn pro.' Het was zo'n beetje de lijfspreuk van Hunter S Thompson. En inderdaad: zijn werk uit de jaren zestig, zeventig en tachtig leest als een mengeling van verbaal geweld, kolderieke paranoïa en politieke commentaren die bijna als terzijdes worden geserveerd. Maar hoewel de going de afgelopen jaren al maar weirder werd, bleef het rond de Doctor ijzingwekkend stil.
De laatste paar jaar verschenen wat biografieën, een reeks retrospectieven, de uitgave van een manuscript uit 1958 en een geregelde column op de website van sportnetwerk ESPN (eigendom van Disney). Maar echt vers werk zag je eigenlijk weinig meer. En ook de scherpe kantjes waren er een beetje af. Ter illustratie: Thompson's columns van na 11 september 2001 en de verkiezingen van afgelopen najaar.
Eergisteren schoot hij zichzelf op zijn 'fortified compound' in Colorado door het hoofd. Exit Hunter S Thompson. Jammer.
En hoe is het hier?
Ik kan mijn kont ook geen twee weken keren of
- De herfst begint (zonder daarbij op mij te wachten)
- Ajax krijgt met vier-nul om z'n oren (nota bene van Bayern München)
- Wieland houdt op met bloggen
- Er wordt eindelijk weer eens een Prinsjesdag gevierd zonder Balkenende (kunnen we daar geen gewoonte van maken?)
- De Koning van het Levenslied zwijgt voorgoed (krijgen we dan nu eindelijk eens een fatsoenlijk EK- of WK-lied? Of moet ik het ècht zelf schrijven?)
- Er wordt een heuse, ouderwetse massademonstratie georganiseerd op het Museumplein
Ik denk dat ik voorlopig maar even thuis blijf.
Arm kind
Er is nogal wat voor nodig om me van mijn stuk te brengen, maar gisteren kreeg iemand het voor elkaar. In een supermarkt sprak een moeder, een gewone Nederlandse moeder ook nog, haar vijfjarig zoontje aan met 'Lothar'.
De rest van de avond in een staat van opperste verwarring doorgebracht.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan
Jemig, Bram Vermeulen is dood. Eergisteren was-ie nog op TV in het AVRO-programma Allemaal Theater. In de aflevering 'Heilige huisjes onder vuur' werden fragmenten vertoond van een documentaire over Neerlands Hoop, het cabaretduo dat hij samen met Freek de Jonge vormde.
Het was een tragi-komische vertoning. De Jonge wou in z'n eentje verder. De documentairemaker wist dat. Een groot aantal andere mensen wist dat. Maar Vermeulen wist van niets. 'Zul je Bram niet missen?' vroegen ze Freek, terwijl Vermeulen op de achtergrond nogal luidruchtig zat te repeteren.
Uiteindelijk schijnt Freek 'm de bons te hebben gegeven tijdens een kinderfeestje, nota bene terwijl Vermeulen in een poppenkast bezig was zijn dochter en haar vriendinnetjes te vermaken. Naderhand konden ze er wel weer om lachen, geloof ik, maar toch.
Vermeulen is mooie liedjes blijven maken. Ontroerende liedjes soms. Afgelopen seizoen zag ik 'm in 't Spant in Bussum. Met z'n rauwe stem, z'n melancholieke teksten en z'n (al dan niet) elektrische piano. Zonde.
Ironie
Collega M is ziedend. Zijn nieuwe laptop-van-de-zaak is gejat. Hij zit aan het bureau tegenover me en spuit zijn gal. Hij moest voor een rotboodschap bij de bouwmarkt zijn. Naar binnen en naar buiten. Zo'n boodschap. In de tussentijd heeft één of andere junk kans gezien om het slot van zijn wagen te forceren en zijn laptop te rippen.
Alles aan M is groot. Dat merk je pas echt als hij kwaad is. Het is een hele bezienswaardigheid, en al gauw ontstaat er een oploopje rondom zijn bureau. Collega's geven gevraagd en ongevraagd advies. Wat moet je eigenlijk doen als je laptop gestolen is? 'Er staat een pagina met instructies op het intranet', weet iemand. M wordt kwaaier en kwaaier: 'Daar heb ik verdomme wat aan als m'n laptop gestolen is!'
M is suikerpatient. In de tas waarin zijn laptop zat zaten ook zijn spuiten met insuline. Collega K kijkt ongerust. 'Het is niet te hopen dat zo'n junk die spuiten gaat uitproberen', meent hij. 'Dat overleef je niet', bromt M.
En even, heel even, breekt op zijn gezicht de zon door.
|
|
|
