In de haven, gisteravond (voorts)
Vlothaven, Amsterdam, gisteravond
Het begin van een nieuwe trend? De industriële picknick.
Tussen de neuzen
Zelfs ik heb wel eens vakantie nodig, en voor m'n lief geldt dat evenzeer. Dus hebben we afgelopen week maar eens een huisje gehuurd in Wissant, aan de Noord-Franse kust, tussen Cap Gris-Nez en Cap Blanc-Nez, twee hoge zeekliffen. Vooral Cap Blanc-Nez ziet er indrukwekkend uit, een meter of 150 hoog, en spierwit: de Franse pendant van de White Cliffs of Dover. Die hebben we trouwens ook kunnen zien - sterker nog: we zaten zo dicht bij Engeland dat ik een 'Welkom in Groot-Brittannië'-sms'je van m'n provider kreeg.
Hebben we verder nog iets leuks gedaan? Jazeker, eindeloos gewandeld tussen Cap Gris- en -Blanc-nez, in de bulderende zon, op eenzame stranden, op steile kliffen en tussen verlaten bunkers. Lekker gegeten: Anchoix, fletan (heilbot, zo leer je nog eens wat) en lieu noir. Lieu noir blijkt gewoon koolvis te zijn - hoewel koolvis volgens de pakjes bij Albert Heijn in het Frans 'colin' heet. Dat zal wel Belgische koolvis wezen dan. Kabeljauw heet in Noord-Frankrijk trouwens 'cabillaud', maar S., die uit Marseille komt, houdt stug vol dat 't 'morue' moet wezen. En dat terwijl Jacques Brel - een Belg, toch - het ook over 'morue' heeft. Et ça sent la morue/Jusque dans le coeur des frites, weet u nog? Rare jongens, die Francofonen.
En dat terwijl de vissersboten al jaren op het strand liggen.
Heb je trouwens ooit zo'n Frans plaatje gezien als dit? Een schilder die, op het pleintje voor de mairie, de namen op het oorlogsmonument bijschildert. 'Het is net iets uit een film van Tati', riep ik toen ik het zag. S. keek me geamuseerd aan en mompelde: 'Nee, het is een clichébeeld dat jullie Nederlanders van Fransen hebben.' Voor de volledigheid moet ik erbij zeggen dat ze, terwijl ze dit zei, op een terras een Ricard zat te drinken en een Gauloise Brune rookte.
Oorspronkelijk was het trouwens de bedoeling dat we op woensdagavond naar Lille zouden gaan, voor een concert van Morrissey. Daar hadden we de vakantie zo'n beetje omheen gepland. Helaas had de oude bard een beetje last van z'n stem (sinds '82 toch al? Daar komen we voor!) en werd het concert afgelast. Het goede nieuws is dat het optreden is verplaatst naar november. Is dat niet fraai? Zo hebben we in november weer een reden om naar Frankrijk te gaan. Precies op tijd voor de paddestoelen. En de kastanjes. En de everzwijnen... Hmmmm...
Een wonderlijk beroep
Deze man kwam ik van de zomer tegen in Kraków, Polen. Her en der in de stad tref je enigszins verlopen mannen en vrouwen aan die dag in, dag uit zo'n bord vasthouden. Blijkbaar kost dat minder dan een gat in de grond. Ik vermoed dat het een soort reïntegratieproject is voor dak- en/of werklozen. 'O, je wilt ophouden? Hou dit maar op dan.'
Winter op de Wadden
Wat kan ik verder nog zeggen over Texel? We hebben in Den Hoorn een huisje gehuurd en daar in splendid isolation de donkere dagen rond kerst doorgebracht. Elke dag lange wandelingen, magnifieke zonsondergangen met dito zeegezichten, fijne muziek, dikke boeken en uitstekend eten (gemarineerde lamskoteletten! bouillabaisse! groentjes!) - op de ene avond dat we uit eten gingen na dan. Wat vogels betreft ook redelijk gemazzeld: blauwe kiekendieven, een slechtvalk, een velduil... Misschien hadden we niet zo'n mazzel als vriend Thijs, die er afgelopen weekend een sneeuwuil en een bultrug zag, maar wij hadden lekker wel vier sneeuwgorsjes en een zeehond. En da's toch ook mooi.
Een gezonde geest in een gezond lichaam
- En Tiny, wat heb jij tijdens je vakantie in Polen gedaan?
- Ik ben gaan nordic walken.
- Gut, wat aardig. In de Karpaten? Sudetenland? Mazurië?
- Nee, in Silezië.
- Silezië?!?
- Ja, gewoon in Auschwitz-Birkenau. Een schitterend parcours moet ik zeggen. Poortgebouwen, prikkeldraad, barakken en gaskamers - het is weer eens wat anders dan de Veluwe.
- Goh, jij bent wel gezond bezig, Tiny!
- Ja hè? Je moet blijven bewegen, zeg ik altijd maar. Ook op vakantie.
(Dat het een Nederlandse was hoef ik er zeker niet bij te vertellen?)
Meer nieuws uit Polen volgt.
Staking streekvervoer houdt aan
Bourgondische lente
Afgelopen week met Jurjen en Kai naar het huis van Jurjens ouders in de Bourgogne geweest. Het concept is simpel. Op een doordeweekse avond stap je na werktijd in een auto en rijdt met z'n drieën in zuidelijke richting. Onderweg dood je de tijd met snelheidsovertredingen en luide muziek. Rond twee uur 's nachts parkeer je de wagen voor de deur. Je drinkt nog één of twee meegebrachte pilsjes, je sjouwt je rugzak tegen de trap op en een kwartier later lig je in het pikkedonker van het Franse platteland te snurken.
De volgende morgen begint het harde werken. Er moet koffie worden gezet. Er moet worden ontbeten. Er moet een raid worden uitgevoerd op de dichtsbijzijnde hypermarché, want we houden elkaar al weken voor dat er nu eens écht gaat worden gekookt. En als de buit in de koelkast is gestald moeten er Ricards worden gefikst voor bij de eerste potjes pétanque. Terwijl je anderhalf pond staal door de lucht slingert denk je verlangend aan je rustige leventje op kantoor, naar je dutje tijdens de meeting en de kant-en-klare hap uit de kantine. Not.
Nee, we hebben ons verdomd goed geamuseerd. En over amuses gesproken: het eten loog er niet om. Forelletjes uit de oven, brie, Petit Chablis, croissantjes, salades, Münster, escalopes de veau, blauwschimmelkaas, Madiran, courgettes en tomaten gestoofd in witte wijn, pains au chocolat, Zubrowka, Époisses, rode aardappelen in de schil gegrild met knoflook, rozemarijn en geraspte Emmentaler, bier, Cantal, gestoofde venkel, diverse droge worsten, Langres, coq au vin, sterke koffie en meegebrachte sigaren. U begrijpt: op de terugweg was de auto een heel stuk krapper.
Ook buiten viel er genoeg te genieten. In de struiken tegenover het huisje floot dag en nacht een nachtegaal, de eerste gierzwaluwen vlogen al op 20 april rond (hier in Nederland heb ik ze op de 27e pas gezien - dat is aan de late kant), er floot een zwartkop in de appelboom van de buren, er lachten groene spechten, er roffelden grote bonte spechten, er zeilde een zwarte wouw over het huis, er zaten zwarte roodstaarten op het dak, je kunt het zo gek niet verzinnen.
Op de heenweg moesten we in de remmen voor een ree (ik vroeg me al jaren af waarom ze altijd van die 'overstekend wild'-borden neerzetten terwijl er nooit eens wild oversteekt, maar nu heb ik het lekker toch een keer gezien), konden we maar net een egel ontwijken en zag ik een kerkuil op een paaltje langs de weg zitten. Het mag vreemd klinken, maar dat was pas de eerste keer dat ik een kerkuil in het wild zag. (Als we de dode kerkuil langs een Normandische snelweg even niet meerekenen dan.)
Al met al is het moeilijk te geloven dat we bij elkaar maar drie dagen in Frankrijk zijn geweest. Het voelde als anderhalve week. En ik zit nu al een week uit te buiken.
De tijd vliegt
Op 't hek van de begraafplaats in Abcoude, vrijdagmiddag.
En plein effort
We hadden het er maar druk mee, afgelopen week. Heb met vriend Jurjen een weekje in de Bourgogne gezeten, waar zijn ouders een huisje hebben. (Handig hoor, bemiddelde ouders. Vrienden met bemiddelde ouders ook, trouwens.) Het aantal foto's is een tikje beperkt, maar als je goed kijkt kun je zien waarom. De hele week hebben we ons onledig gehouden met lezen, koken, eten, drinken en het spelen van eindeloze potjes pétanque. Onder die zware omstandigheden blijft er weinig tijd over voor museumbezoek, het struinen door oude kathedralen of het maken van lange natuurwandelingen. Gelukkig maar, we kwamen per slot van rekening voor onze rust. Bovendien is het de hele week 28 à 30 graden geweest - veel te warm om ingewikkelde dingen te doen. Godzijdank was de koelkast goed gevuld.
Tik-tik-tik-tik-tik-tik BOEM!
Bij de inrichting van het splinternieuwe Bijlmerstation is niets aan het toeval overgelaten. Zo zijn de perrons bijvoorbeeld voorzien van een handige markering, waardoor blinden en slechtzienden hun weg kunnen vinden zonder onverhoeds ergens tegenaan te blunderen.
Weekje in Berlijn geweest
Sorge, wenn du zu sterben gedenkst / Daß kein Grabmal steht und verrät, wo du liegst / Mit einer deutlichen Schrift, die dich anzeigt, schreef hij zelf. Maar toen-ie eenmaal te sterven gedacht had Bertolt Brecht blijkbaar weinig meer in de melk te brokkelen. In elk geval wordt op zijn grafsteen met duidelijk schrift verraden waar hij ligt, op het Dorotheenstädtische Friedhof aan de Berlijnse Chausséestraße om precies te zijn. Zijn laatste woonhuis, dat pal naast de begraafplaats ligt (ze konden hem zo uit het raam kieperen), is 's morgens te bezichtigen. Dat heb ik dus ook maar gedaan.
Verder nog mooie dingen gezien in Berlijn? Uiteraard. Ik heb een regenachtige dinsdagmiddag doorgebracht in het Jüdisches Museum, een spectaculair ontwerp van Daniël Libeskind. De tentoonstelling is mooi en bij vlagen indrukwekkend, maar ke-nonne, de architect heeft echt zijn uiterste best gedaan om het gebouw zo desoriënterend en zo deprimerend mogelijk te maken.
In Treptow, een buitenwijk in het zuidoosten van Berlijn, ben ik wezen kijken hoe het eruitziet Am kürzeren ende der Sonnenallee. Hoewel de woonbarakken tegenwoordig in fris bedoelde pasteltinten zijn beschilderd en de Berlijnse muur is vervangen door een parkje, lijkt er verder niet veel veranderd. De woensdag heb ik met mijn ouders stukgeslagen aan Unter den Linden, rond de Häckeschen Höfe en in de rest van het Scheunenviertel. En donderdag heb ik, na de rondleiding in de Brecht-Weigel Gedenkstätte, in de regen gelopen in het westelijke deel van de stad.
Voor wie van plan is om eerdaags naar Berlijn te reizen volgt hier nog een gratis tip: ga niet naar het Haus am Checkpoint Charlie. Dat heb ik voor je gedaan, zodat je niet meer hoeft. Geloof me, het zuigt. De tentoonstelling is, afgezien van wat ontsnappingsvehikels, dodelijk saai. Door de verschrikkelijke drukte wil je, zodra je binnen bent, nog maar een ding: naar buiten. En het vervelende is dat dat door diezelfde drukte bijna onmogelijk is. Echt, een ontsnapping uit de DDR was kinderspel vergeleken bij het verlaten van het muurmuseum. Voor die hele twijfelachtige ervaring betaal je de lieve som van € 9,50. En dan durven ze bij de ingang nóg om donaties te bedelen. Het is een grote zwendel.
Op de een of andere manier heb je in Berlijn altijd het gevoel dat je te laat bent gekomen. Te laat, bijvoorbeeld, om de dynamiek van de jaren '20 en '30 te kunnen zien. Te laat om de rokende puinhopen van na de oorlog te bekijken. Te laat om de muur te zien en Oost-Berlijn in de oude staat te bekijken. En te laat voor de gigantische opleving van de vroege jaren '90. Maar eerlijk, het blijft een schitterende stad. En Berlijn zal nog wel even blijven staan. Dat is maar goed ook, want ik moet er beslist nog een paar keer naartoe.
Eerlijke vinder
Bij het woord 'jutten' droom je over het algemeen van het verzamelen van aangespoelde spullen. Een kist scheepsbeschuit, een vat whisky of een broodje hasj: het is weer eens wat anders dan de obligate chocomel-met-slagroom.
Maar wat moet je nou met aangewaaide spullen? Op de zuidpunt van Texel vonden we afgelopen week deze tros ballonnen, die blijkbaar vanuit Engeland is komen aanwaaien. Nu heb ik niks met ballonnen. Bovendien is het wat lastig meenemen, zo'n grote tros. Maar het is toch ook lullig voor de eigenaar, die zich daar in Engeland waarschijnlijk het schompes loopt te zoeken.
Dus heb ik eens uitgezocht van wie de ballonnen zijn. Dat was eenvoudig te achterhalen: ze zijn afkomstig van de firma ScS, een meubelboer in Tyne & Wear. Omdat ik de lulligste niet ben heb ik ze maar een mailtje gestuurd:
Dear sir, madam,
Last week, while walking at the southernmost point of the Frisian island of Texel, I stumbled into a bunch of balloons that would appear to belong to your company. I must assume the balloons have escaped from your custody during your hectic Boxing Day sale, drifted across the North Sea and lost their way. Under normal circumstances it would have been my pleasure to return them safely to Tyne & Wear. Unfortunately, I was carrying only a 45 l. rucksack at the time and it proved impossible to deflate the balloons without causing them severe harm.
If you are looking to retrieve your balloons, I'd be happy to show you to the location where they were last seen. It's at the top of the dunes, where the Kreeftenpolder meets the North Sea shore. As a further clue, a picture of the balloons can be found at http://groenekhmer.nl/images/texel_ballonnen.jpg .
If you have any questions regarding the whereabouts of your balloons, please do not hesitate to contact me.
Glad to be of service,
Kindest regards,
Marco J Arbouw
Amsterdam
Netherlands
Nu eens kijken of ze reageren.
Obstakels
Teletekst vanavond:
Door een aanvaring tussen een schip en een spoorbrug over de Zaan ligt het treinverkeer stil tussen Amsterdam en Purmerend/Enkhuizen.
We hebben nog geprobeerd om de spoorbrug te waarschuwen, maar luisteren? Lau loene.
Amstelstation, zondagmiddag
Werkzaamheden aan het spoor. Geen treinen tussen Amsterdam en Utrecht. Geen treinen tussen Duivendrecht en Schiphol. Intercity's omgeleid via Hilversum. NS zet pendelbussen in. Metrolijn 54 het hele weekend opgeheven. Metro 50 rijdt niet verder dan Duivendrecht. Zuidoost zo goed als onbereikbaar. Metrostations gesloten. Pendelbussen onvindbaar. Een en al ellende.
Maar gelukkig staan in dat soort gevallen de wakkere jongens van de NS informatievoorziening paraat om de gestrande reiziger hulp te bieden.
Om van wakker te liggen...
Van die dingen die je misschien wel je hele leven zullen blijven spijten: gisteren was ik op een steenworp afstand van het dorp Erps-Kwerps en ik ben er niet gaan kijken.
Weer eens iets anders dan een fret...
If you can't beat them...
Bij de Grote Kerk in Hilversum hebben ze het begrepen: ze hebben het vechten tegen de bierkaai opgegeven. Ze gaan niet langer tekeer tegen de steeds verdergaande ontheiliging van de zondagsrust*, ze hebben gewoon hun eigen winkeltje geopend!
*) Een relatief begrip overigens, voor wie binnen gehoorafstand van de Sint Vitus woont.
Case closed
Inspecteur Wilbrink legde zijn voeten op het bureau en stak tevreden een sigaar op. In recordtijd had hij deze zaak tot een goed einde gebracht. Toen de directie van het warenhuis belde over de verminking van de lichtreclame, wist hij meteen in welke richting hij moest zoeken. En inderdaad: nog geen twee dagen later werden de missende letters teruggevonden aan de gevel van een naburige drogist.
Nu nog een naam...
Foto genomen in 't Horntje, Texel, gisteravond. Inmiddels heb ik meer dan een etmaal gehad om erover na te denken, en ik ben er nog steeds niet uit. Wat, maar dan ook wat, kan iemand ertoe bewegen zijn (haar?) huis 'Pijpvreugd' te noemen?
Door de ligging (in de directe nabijheid van de haven en een oefenkamp voor mariniers) zou je misschien kunnen denken dat het een huis van lichte zeden is, maar daar ziet het niet naar uit. Wat dan? Is het een opiumkit? Een pompstation van het rioolwezen? De Texelse pied-à-terre van Harry Mulisch?
Er zijn wel meer huizen met vreemde namen op Texel. In Oosterend staat zelfs een huis dat 'At your service' heet. (Echt waar.) Maar this one takes the biscuit.
|
|
|
