Going out with a bang
Lezer, wees eerlijk. U kunt net zo goed als ik een fascist van een vrijheidsstrijder onderscheiden. Zo niet, dan behoort u niet tot mijn doelgroep en kunt u maar beter opkrassen. De consequentie van het voorgaande is dat er voor mij geen enkele reden is om over politiek te bloggen. Toen ik dit weblog opzette vond ik nog van wel. Maar dat is meer dan vijf jaar (!) geleden. Inmiddels is er veel veranderd. Niet alleen in de wereld, maar ook in mijn leven. Door allerhande oorzaken (allemaal leuke oorzaken ook nog) heb ik dit blog de afgelopen tijd schandelijk verwaarloosd. En dat is jammer, want ik heb het altijd met veel liefde volgekliederd. Daarnaast zou ik graag weer eens wat regelmatiger schrijven, maar dan zonder de ballast van een geschiedenis waarmee ik de aansluiting een beetje ben kwijtgeraakt.
Ik ben een liefhebber van radicale oplossingen. Wanneer de kleuren van mijn huis me irriteren, dan vraag ik niet of de buurman het vandaag nog overspuit. Ik verhuis gewoon. En met weblogs is het precies hetzelfde. Natuurlijk kan ik me verliezen in ellenlange omkat-acties en het tot vermoeiens toe afranselen van een dood paard. Maar liever zet ik gewoon een heel nieuw blog op, net als vijf jaar terug. En is het niet prachtig dat er voor de laatste (echte) post op dit weblog een heuse meteoor uit de lucht is komen knallen? Wat je noemt going out with a bang.
Oplettende lezertjes zullen hebben opgemerkt dat ik sprak over een nieuw blog. En inderdaad: aan gene zijde staat een heel nieuw blog op u en mij te wachten. Groene Khmer is niet dood. Groene Khmer pruttelt gewoon verder op affenschwanz.nl. Zie je daar!
Niks an
Nou loop ik al een paar weken quasi-ongeïnteresseerd te mompelen dat ik er niet zoveel mee heb, met die Dutch Bloggies, en dat ik, als ik competitief bezig wil zijn, wel ga voetballen.
Maar nu Amsterdam Centraal de Bloggie voor 't beste nieuwsblog heeft gewonnen voel ik toch een zekere neiging tot het dansen van horlepiep en/of driekusman. Zelfs mij is niets menselijks vreemd.
Zie ook een artikel uit NRC Next van verleden week.
Eindelijk maar toch
Vijftien jaar welgemeend advies, strategische beledigingen en verkapte dreigementen zijn niet voor niets geweest: vriend Eric heeft zijn snor afgeschoren! En zeg nou zelf: hij ziet er op slag vijftien jaar jonger uit. Way to go, Eric!
Een slecht geregisseerd avondvullend drama
Er was geen ontkomen aan de afgelopen week: het was 'een jaar na' - en dat moest uitgebreid worden gevierd. Er werd gediscussieerd, geanalyseerd, gefulmineerd en gejeremieerd. Het land beleefde één grote orgie van vrijheid van meningsuiting. Iedereen mocht zijn zegje doen: de politici en de deskundologen, de vrienden van, de familie van, de journalisten en de man (m/v*) in de straat.
In Engeland hebben ze Frost, Morse, Hamish Macbeth, Dalziel en Pascoe. In Nederland levert moord en doodslag enkel beroerde televisie op. Gisteravond werden op een gegeven ogenblik, op drie publieke netten tegelijk, drie verschillende documentaires over Van Gogh uitgezonden. Vijf minuten later kon je heen en weer zappen tussen twee verschillende interviews met Ayaan Hirsi Ali**.
Op dat moment knapte er iets. Ik kreeg ineens heel erg de aanvechting om op te springen en tegen de televisie te gillen. (Ik heb het nagelaten omdat poes lag te soezen.) Heel fraai, al die vrijheid van meningsuiting. Maar je hebt er zo verdomd weinig aan als iedereen krek hetzelfde zegt.
Even resumeren: Van Gogh is dood en dat is erg. En oh ja, we leven in een land waar je alles mag (en moet) zeggen. En iedereen voelt zich daar ongemakkelijk bij. En wij benne bang voor hunnie. En hunnie benne bang voor ons. Fijn. Dat weten we dan. Maar ik heb het nu te vaak gehoord. Ik ben verzadigd. De kritische massa is bereikt. Kunnen we het nu in godsnaam weer over iets anders hebben? De hele kwestie hangt me namelijk mijlenver de keel uit.
Daarom stel ik, hoewel het tegen mijn principes en mijn opvoeding indruist, de komende week een beperkte censuur in. De eerste die onder mijn dak de woorden 'Theo van Gogh' of 'vrijheid van meningsuiting' in de mond neemt wordt bij kop en kont gepakt en over het tuinhek geknikkerd.
Ja, poes, dat geldt ook voor jou.
*) Al was het verschil soms moeilijk te zien.
**) Het is raar, maar hoe sneller ik heen en weer zapte, hoe zinniger haar betoog leek te worden.
From Russia with lots of armoured cars
Wandelen we nietsvermoedend over de Vijzelstraat, is het ineens kermis. Massa's motoragenten, een reeks donkerblauwe wagens met AA-kentekens, geblindeerde Mercedessen met Russische platen, busjes vol bodyguards die er zo heavy uitzien dat het me niet zou verbazen als ze in hun vrije uurtjes bijklussen in Oud-Zuid. En als klap op de vuurpijl een archaïsch ogende Russische limousine*. Poetin in de stad.
Maar geen dranghekken, geen ME, niks. Gedurende een fractie van een seconde stonden we op nog geen drie meter afstand van de president van het grootste land ter wereld. Wonderlijk. Stel je voor dat Bush in de stad was geweest - dan waren we de Vijzelstraat überhaupt niet opgekomen.
Als Poetin komt leggen ze enkel de treinenloop stil.
*) Ze mogen er bespottelijk uitzien, maar vergis je in vredesnaam niet in die Russische limousines! De Russen brengen met de regelmaat van de klok soortgelijke vehikels in een baan om de aarde.
Dorine 65!
Vrijdagavond uitbundig de verjaardag van Dorine gevierd. Erg gezellig, erg gelachen en in geen tijden zoveel haring gegeten.
Vijfenzestig alweer. Maar seg nou self: je siet er niks fan.
Van die dingen
Herinnert u zich nog dat onnozele zomerhitje 'Walking on Sunshine'? Bedacht me zojuist dat de uitvoerende artiesten 'Katrina and the Waves' he(e)t(t)en.
Nu ga ik even ergens zachtjes zitten giechelen.
Een lang gekoesterde wens (1)
We hebben er vier jaar op moeten wachten, maar nu is het zover: aan de Havenstraat (tegenover de Bever) is de eerste Hilversumse avondwinkel geopend!
Een klein jubileum
Wereldwijd zijn er niet veel bewindslieden geweest die korter op het pluche hebben gezeten dan Philomena Bijlhout (LPF). Een aan haar gewijde biografie op de website 'Parlement en Politiek' begint met de geweldige zin: 'Philomena Bijlhout was op 22 juli 2002 staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (belast met familie- en emancipatiezaken)'.
En zo was het. Negen uur na haar aantreden kon ze alweer opkrassen. Ik weet niet zeker of dat een wereldrecord is, maar ik peins er serieus over om haar voor te dragen bij het Guinness Book. Een Nederlands record is het in elk geval. Op 24 juli 2002 rekende ik uit dat, als alle staatssecretarissen slechts negen uur zouden blijven zitten, er per departement 4 x 365 = 1460 + 1 schrikkeldag = 1461 x 24 uur = 35064 uur / 9 uur = 3896 staatssecretarissen nodig zouden zijn, waardoor de LPF in elk geval één van zijn verkiezingsbeloften zou waarmaken: de openbaarheid van bestuur.
Dat was tevens de allereerste post in mijn eerste weblog, hetgeen betekent dat ik op de dag af drie jaar geleden met bloggen begonnen ben. Dat ga ik vanavond maar eens vieren, denk ik. (En zo is er altijd wel reden voor een feestje: op 9 augustus, oftewel morgen over twee weken, bestaat dit weblog een jaar. Bovendien ontving ik vannacht de twintigduizendste bezoeker, en ik heb hem/haar niet eens uitgenodigd voor een borreltje. Slordig!)
Daniël werkt!
Sinds een paar weken werkt vriend Daniël op een zorgboerderij voor dakloze verslaafden in Ilpendam. (Daniël is verre van dakloos, overigens. Sterker: bovenop zijn plafond bevinden zich nog negen heuse verdiepingen.) Een dag per week helpt hij met (zoals-ie het zelf uitdrukt) kweken en rapen. Zijn belevenissen tekent hij op in z'n weblog.
De zorgboerderij, een initiatief van zorgwethouder Hannah Belliot, is opgezet in het kader van het project 'FarmForce', een samenwerkingsverband tussen de Stichting Streetcornerwork Amsterdam en de Stichting Landzijde Purmerend.
Het project biedt 'dagbesteding' voor 54 personen, niet alleen junks maar ook verstandelijk gehandicapten en psychiatrische patiënten, voor wie vervoer en een dagvergoeding worden geregeld. Als de eerste tekenen ons niet bedriegen lijkt het een succes te worden. Belliot denkt er in elk geval over om het project uit te breiden.
Gisteren bracht de wethouder, in gezelschap van nog een aantal hotemetoten, een bezoekje aan de boerderij in Ilpendam. Daniël heeft een aantal foto's genomen en de Amsterdamse televisiezender AT5 maakte een heuse reportage, waarin we Daniël niet alleen aan het woord, maar ook aan het werk zien.
Daniël werkt. 't Is dat het op TV was, anders zou ik het amper geloven. (Geintje Leeuw, geintje.)
Het mysterie van de verdwenen berichten
Op 15 of 16 september 2001, vier of vijf dagen na de aanslagen in New York, werd gemeld dat reddingswerkers, die tussen de duizenden tonnen glas, beton en verwrongen staal van het World Trade Center op zoek waren naar duizenden verkoolde en verpletterde lichamen, op wonderbaarlijke wijze de ongeschonden paspoorten van twee van de vliegtuigkapers hadden teruggevonden.
Dat was op zich al een merkwaardig bericht. Het was nogal onwaarschijnlijk dat, temidden van zoveel chaos en destructie, onder de resten van twee kantoorkolossen, twee documentjes ter grootte van een vrouwenhand werden teruggevonden.
Die documentjes hadden zich, schijnbaar ongevoelig voor allerhande natuurkundige wetmatigheden, vanuit de borstzakjes van de kapers een weg gebaand door een laaiende vuurzee en tonnen vallend puin en waren, geheel ongeschonden, op een voor reddingswerkers eenvoudig toegankelijke plek neergekomen. En dat terwijl het gros van de wereldburgers over het algemeen z'n eigen paspoort niet eens kan vinden. Hmmm.
Nog merkwaardiger was dat dat bericht al na zo'n anderhalf uur van teletekst en de nieuwssites* verdween. Ik zat erbij en ik keek ernaar. Op last van wie, vroeg ik me af, wordt zo'n bericht vrijgegeven? En op last van wie wordt het vervolgens weer teruggetrokken? Misschien ben ik paranoïde, maar op zo'n moment ga ik duistere machinaties vermoeden.
Gisteren was het weer zover. Toen het eerste nieuws over de bomaanslagen zoetjesaan begon door te komen werd er gemeld dat Britse inlichtingendiensten gisterochtend, voorafgaand aan de ontploffingen, de Israëlische ambassade hadden gewaarschuwd voor mogelijke aanslagen. En dat geloof ik onmiddellijk. Ze moeten op z'n minst geweten hebben dat er iets in de lucht hing.
Maar nog geen twee uur later was dat bericht weg. Foetsie. Niet alleen is het - zoals wel vaker gebeurt - door andere berichten van de voorpagina's verdrongen, het is nergens meer te vinden. Zelfs niet in de ouwe RSS-feeds van het journaal. Tenzij ik me heel sterk vergis** is het weg. Pleite. Dat bericht heeft nooit bestaan.
Op last van wie, vraag ik me af. Moest de aandacht van het bericht worden afgeleid? Zijn de inlichtingendiensten zich nu al aan het indekken voor de onvermijdelijke onderzoeken? En hoe wordt zoiets met de nieuwsmedia geregeld? Anonieme dreigtelefoontjes van Hogerhand?
Paranoïa en twijfel...
*) Het is hier en daar nog wel te vinden, trouwens, maar destijds werd het heel snel teruggetrokken en bovendien ontkend.
**) Dan zijn er meer mensen die zich vergissen, ik ben niet de enige die het is opgevallen.
Heer Leeuwenberg is jarig
Negenendertig wordt-ie alweer, die ouwe gek! Feliciteert u hem even?
Morgen doe ik weer mee
Het is niet zomaar iets om in tien steden honderd zelfgenoegzame muzikanten te laten optreden voor een miljoen zelfgenoegzame toeschouwers en twee miljard zelfgenoegzame televisiekijkers. Dat is een prestatie van wereldformaat. Dat moet toch de aandacht trekken van de acht wereldleiders die momenteel in Edinburgh vergaderen over armoedebestrijding in de derde wereld. Zou je zeggen.
Maar ik heb er een hard hoofd in. Ik kan me niet voorstellen dat het helpt. Ik kan me niet voorstellen dat de rijkste landen, de Wereldbank, het IMF en de WTO ineens een radicale koerswijziging gaan doorvoeren. Misschien maken de leiders van de G8 een paar halfslachtige afspraken, misschien komen ze met wat halfslachtige beloften, misschien worden er zelfs een paar schulden kwijtgescholden. Maar vermoedelijk zal Live 8 net zoveel effect sorteren als Live Aid, zeventien jaar geleden. En ik ben bang dat we over nog eens zeventien jaar zullen terugkijken en constateren dat de toestand er in Afrika niet beter, maar eerder beroerder op geworden is.
Nee. Hoe goed bedoeld ook: massale concerten helpen niet. Een bannertje op je website helpt niet. De Hofvijver volpleuren met witte reddingsboeien helpt ook niet. En de premier een wit polsbandje presenteren helpt al evenmin. Ik denk zelfs niet dat het helpt om de premier, voorzien van een paar witte handboeien, in de Hofvijver te pleuren - hoewel het an sich een aantrekkelijk idee is.
Okee, dus ik ben sceptisch. De zanger van Coldplay bestond het om de sceptici uit te maken voor dommeriken. Okee. Ik zeg niet dat nietsdoen wèl helpt. En ik wil niet zo ver gaan om de miljoenen mensen die vandaag vol goeie bedoelingen proberen een steentje bij te dragen aan de armoedebestrijding voor dommeriken uit te maken. Maar ik denk wel dat die mensen zichzelf en elkaar een beetje zand in de ogen strooien. En ik vraag me serieus af wat al die mensen morgen gaan doen.
Ça marche!
Zoals ik een paar dagen geleden al aankondigde ben ik overgestapt op Pivot. En om het meteen helemaal goed te doen heb ik het blog verhuisd naar Pivothosting. De verhuizing ging van een leien dakje: na wat kunst- en vliegwerk staat alles weer redelijkerwijs waar het moet staan - op wat kleine uitzonderingen na. Zo heb ik het template voor het reactieformulier nog niet aangepast.
Verder moeten de hartverwarmende reacties die jullie het afgelopen jaar met bloed, zweet & tranen hebben zitten intikken als verloren worden beschouwd. Jammer maar helaas - ik zou zeggen: doe er wat aan.
Omdat de verhuizing van de domeinnaam nog niet in alle DNS-en bekend is wordt een ferm deel van de bezoekers nog naar de ouwe site geleid. Geen paniek, dat duurt maar even.
Met dank aan DC voor het gratis advies. (En voor het feit dat ik je searchform heb geript.)
Wil de echte Deep Throat nu opstaan?
Maar er is ook nog nieuws.
De kleren van de nieuwe keizer
Toen de witte rook uit de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel opsteeg stond ik net m'n boodschappen af te rekenen bij het Pakistaanse winkeltje in Basingstoke. Ratzinger dus. Jammer, ik had gehoopt op een Afrikaanse paus. Of een Filippino, dat had ook gemogen.
Later, op de hotelkamer, zag ik bij Sky News het eerste 'optreden' van paus Benedictus de zestiende. Het was me even vreemd te moede. Hallucineerde ik of stond de kersverse paus daar werkelijk op het balkon - in een pauselijk gewaad?!?
Ratzinger heeft, voor zover ik kan zien, een andere kledingmaat dan zijn voorganger. Dus waar hadden ze zo gauw dat gewaad vandaan gehaald? Die dingen kosten nogal wat tijd om te maken, zo heb ik me ooit laten uitleggen.
Zit er in de kelder van de Sixtijnse Kapel misschien een legertje uitgebuite Viëtnamese kinderen dat razendsnel perfecte kazuifels in elkaar zet? Hebben alle kardinalen misschien zo'n gewaad in hun koffer, voor het geval dat? (En zijn er nu 114 kardinalen die hevig balen omdat ze hun uit eigen zak bekostigde misgewaad hebben moeten opsturen naar Mensen in Nood?)
Of lag het gewaad in Ratzingers maat al weken klaar in Rome, en is dat hele gedoe met die zwarte en witte rook gewoon doorgestoken kaart? Raadselen...
Juicht volkeren der aarde!
Mijn virtuele buurman Wieland blogt weer!
Gerechtigheid!
Het was al een tijdje geleden dat in Nederland een verkiezing terecht gewonnen werd. Vanavond gebeurde het eindelijk weer eens: Driek van Wissen is verkozen tot Dichter des Vaderlands.
Zeeslag op z'n Frans
Dit jaar is het 200 jaar geleden dat de slag bij Trafalgar werd uitgevochten. Tijdens die slag versloeg de Engelse vloot, onder leiding van Lord Horatio Nelson, de gezamenlijke oorlogsvloot van Frankrijk en Spanje. In Engeland wordt dat natuurlijk groots gevierd, onder andere met de uitgifte van een reeks postzegels.
Op zich niets bijzonders, ware het niet dat de postzegels worden gedrukt op papier waarin verpulverde eikenhouten balken uit Nelson's vlaggeschip, de HMS Victory, zijn verwerkt. Om de postzegels op het bijzondere papier te kunnen drukken is een speciale techniek vereist. Vandaar dat de Engelse posterijen de klus hebben uitbesteed. Aan een Franse drukkerij.
Peter Jennings, een Engelse postzegelexpert, vat de toestand kernachtig samen: 'The French printer, Cartor, has achieved what the French and Spanish fleets failed to do 200 years ago and capture oak timbers from Nelson's flagship.'
Wakker
Sapristi, het leek wel een fotovakbeurs, daar bij die nieuwjaarsmeeting. Waar de - euh - fine fleur van bloggend Nederland zich verzamelt wordt elke beweging voor het nageslacht vastgelegd. Het meegebrachte arsenaal aan audio-visuele gadgetry neemt onvoorstelbare proporties aan.
Er wordt gezoemd, gefocust, geklikt en geflitst. Er wordt gezeuld met camera's ter grootte van ankers en lenzen zo groot als antitankwapens. En er blijft zelfs nog tijd over om te keuvelen. Over brandpuntafstanden, battery packs en megapixels, bijvoorbeeld.
Zonder gekheid: 't was donders gezellig. Doen we nog es.
|
|
|
