In de rij voor de plee ontdekte ik dat ik de enige kerel was die geen hip brilletje droeg. Gelukkig was dat euvel snel verholpen, want mijn eigen hippe brilletje zat gewoon in m'n binnenzak. En dus viel ik even later niet meer op in het gezelschap van progressieve dertigers en veertigers, dat de Heineken Music Hall bevolkte.
Als je me in '93 had verteld dat ik ooit de Pixies nog eens live zou zien spelen had ik je voor gek verklaard. In dat jaar, immers, stuurde zanger Black Francis de overige bandleden een fax met de mededeling dat de groep had opgehouden te bestaan. Maar zie, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. In 2004 kwam de band weer bij elkaar. En zowaar: al vijf jaar later kon mijn lief kaartjes voor de show in Amsterdam bemachtigen. Voor de volledigheid moet ik er misschien bij vermelden dat ik de Pixies beschouw als een van de beste bands ooit - en S. denkt er hetzelfde over. Kort en goed, onze vreugde kende geen grenzen.
Dit jaar is het twintig jaar geleden (!) dat het album Doolittle werd uitgebracht. Dat jubileum wordt door de Pixies luister bijgezet met een reeks concerten waarin de plaat integraal wordt nagespeeld, ingebed tussen wat losse B-kantjes en ander spul. Afgelopen dinsdagavond stonden ze dus in Amsterdam. We werden niet teleurgesteld. De band speelt live nog altijd net zo strak als op de plaat, de stem van speenvarken Black Francis blijkt na al die jaren nog steeds intact - hoe is het mogelijk - en het is een fijne ervaring om 5500 man publiek de tekst van Hey woord voor woord te horen meezingen.
Wat we niet hadden verwacht was de lichtshow, die aan elkaar hing van stemmige kleureffecten en woeste video-animaties. Vlak voor aanvang werd een compilatie vertoond van beelden uit de film Un Chien Andalou (die diende als inspiratie voor de tekst van Debaser). En aan het eind werd - met voor de Pixies kenmerkende meligheid - een filmpje gedraaid waarin de bandleden gekke bekken trekken en buigingen maken naar het publiek, terwijl diezelfde bandleden op het podium hun buigingen maakten en al even rare koppen trokken.
Pu-naise, wat een goed optreden was dat. Het is te hopen dat Black Francis voorlopig geen faxen verstuurt, dan kunnen we misschien binnen niet onafzienbare tijd nog eens gaan.
De setlijst dan maar:
Intro (Un Chien Andalou), Dancing The Manta Ray, Weird At My School, Bailey's Walk, Manta Ray, Debaser, Tame, Wave Of Mutilation, I Bleed, Here Comes Your Man, Dead, Monkey Gone To Heaven, Mr. Grieves, Crackity Jones, La La Love You, No. 13 Baby, There Goes My Gun, Hey, Silver, Gouge Away, Wave Of Mutilation (UK Surf), Into The White, Nimrod's Son, Isla De Encanta, Gigantic.
En hier nog een recensie uit de Volkskrant. (Bedankt moeders!)
De bijgaande foto is van Jan van den Bulck. (Bedankt Jan!)
Where You Been?
Op een dag zal ik het scenario schrijven voor een rolprent, aan het eind waarvan de helden in het brandende wrak van een Peugeot 504 op volle snelheid de zonsondergang tegemoet razen. Een soort Thelma & Louise voor kerels, zeg maar. Uiteraard staat nog te bezien of die film ooit wordt gerealiseerd, maar als dat gebeurt, dan moet de soundtrack door Dinosaur Jr. worden gespeeld.
Surfer Rosa, Daydream Nation, Hairway to Steven, Viva Hate, Nothing's Shocking, I Am Kurious Oranj, It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back. Van tweeën één: óf 1988 was een uitzonderlijk goed muziekjaar*, óf in mijn hoofd is het eeuwig 1988 gebleven. In elk geval was 1988 ook het jaar waarin Bug van Dinosaur Jr. verscheen.
De platenzaken (het waren er twee) in het vissersdorpje E., waar ik schoolging, waren niet breed gesorteerd. Alles dat ruwer klonk dan, laten we zeggen, Talk Talk, moest vanuit Amsterdam worden geïmporteerd. Daarom heeft het vermoedelijk nog tot begin '89 geduurd tot Bug op m'n draaitafel lag. Maar daar is-ie toen ook een hele tijd niet meer vanaf gehaald.
Ik meen me te herinneren dat m'n broer en ik, na twee of drie keer draaien, concludeerden dat bijna elk nummer op de plaat klonk als eindmuziek voor een film.** Voor een eindscène zoals hierboven beschreven, bedoelden we. Toen ons dorp eind '89 op het kabelnet werd aangesloten, waren we nog net op tijd om de Berlijnse muur te zien vallen. En telkens als ze in Berlijn even pauzeerden keken we naar de video van Freak Scene.
Ik was ze eigenlijk een beetje uit het oog verloren, Dinosaur Jr. Totdat mijn lief een maand of drie, vier geleden terloops opmerkte dat ze in Amsterdam zouden komen spelen. Tot m'n stomme verbazing blijkt de band in 2005 weer bij elkaar te zijn geraapt. Bij Jay Mascis thuis moet de kachel ook branden, I presume. Daar helpen we graag aan mee, uiteraard: vanavond staan ze in Paradiso en wij zijn erbij.
We nemen wel oordopjes mee, vrees ik. Want ondanks alles is het geen 1988 meer. Ook Ome Ko wordt een dagje ouder.
*) Gemakshalve zien we New Kids on the Block, Milli Vanilli, Rick Astley en Roxette dan even over het hoofd. En Money for Nothing van de Dire Straits.
**) Daar moest ik nog aan denken toen Radiohead negen jaar later een nummer maakte dat Exit Music (For a Film) heette.
Firma in beeld & geluid
Al jaren maken wij van de Firma Onkruid geen onaardige liedjes. En al jaren zijn er mensen die ons vragen: 'Firma, hoe zien die liedjes er nou in het echt uit?' Speciaal voor die mensen hebben we nu een heuse videoclip uitgebracht van ons nummer Ideaal. Kosten noch moeite zijn gespaard. Zo hebben we een heel nieuw rekencentrum aangeschaft. En we hebben de hele wereld afgezocht naar figuranten voor het vier minuten durende filmpje. Het resultaat, geregisseerd en gemonteerd door Wouter, mag er wezen. Toegegeven: de clip heeft geen 16 miljoen gekost. Maar aan de andere kant: houdt u nou echt van Michael Jackson?
In het zweet onzes aanschijns
Op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde speelt de fine fleur van het internationaal artiestendom. Jaarlijks gaan er 100.000 bezoekers uit hun dak bij de muziek van De Bierefluiters, Plork en de Aannemers en Jovink en de Voederbietels. Gisteren schaarde ook de Firma Onkruid zich in dat illustere rijtje. Maken we dat ook nog eens mee.
Lichtenvoorde ligt in de Achterhoek. In mijn voorstelling ligt het dus direct achter Arnhem, maar door mijn randstadcentrische wereldbeeld ben ik geneigd te vergeten dat Nederland zich voorbij Arnhem nog 60 à 70 kilometer (dat is de afstand Zaandam-Den Helder) uitstrekt in oostelijke richting. Allemaal mooi en aardig, maar op een dag als gisteren, met temperaturen tegen de 30 graden en een relatieve luchtvochtigheid van 160%, leidt iedere extra reiskilometer, iedere keer overstappen van het ene speelgoedtreintje op het andere streekboemeltje, tot meer wening, knersing der tanden en de neiging om met loszittende voorwerpen te gaan smijten. Ik durf te wedden, dat van alle optredende artiesten in de geschiedenis van de Zwarte Cross, de Firma Onkruid het enige orkest is dat ooit met de trein is gekomen. En ik begrijp nu ook waarom. Geen wonder dat ten oosten van Opeldoorn iedereen een ootoo bezit.
Afijn, de Zwarte Cross, want daarvoor waren we gekomen. Door alle malheur met treinen en de lange wandeltocht van het station naar 'Backstage West' waren we nog juist op tijd. Ons optreden zou plaatsvinden in een tent, een heuse tipi nog wel, waarin plaats was voor zo'n dertig mensen. Na een korte soundcheck scharrelden we even over het terrein. De schaal van het festival is amper te bevatten. Overal staan grote en kleine podia, tenten, tientallen eet- en drinkkramen, en tussen de oorverdovende herrie van vier of vijf bands tegelijk, het geraas van de motorcross elders op het terrein en het gegil van mensen in de kermisattracties, waggelen ontelbare Erg Dronken Mensen, die in een bonte variëteit van Saksische dialecten tegen elkaar schreeuwen. Dit hele tafereel, door een waterig zonnetje uitgelicht tegen een inktzwarte onweerslucht, doet nog het meest denken aan de Tuin der Lusten door Hieronymus Bosch, ware het niet dat op de Zwarte Cross de mensen kleren dragen. De meesten althans.
Het optreden zelf zal me nog lang heugen. Zoals ik al aanstipte vond het plaats in een tipi. Een tipi van door regenbuien klam geraakt canvas, die de hele dag in de bakkende hitte had gestaan. Ik vermoed dat het binnen rond de 45 graden was. Bovendien hingen er in de nok van de tent twee bloedhete spots, die van de organisatie moesten blijven branden. Normaal gesproken zweet ik al erg tijdens optredens, maar ik ben er zeker van dat we, in het half uur dat we gespeeld hebben, per persoon tenminste twee liter zweet zijn kwijtgeraakt.
Verder viel het naar omstandigheden eigenlijk best mee. Door de herrie van de omliggende podia, die tot in de tent doordrong, moesten we ons uiterste best doen om de concentratie vast te houden, zowel onze eigen concentratie als die van het publiek. Ondanks (of misschien wel dankzij) het feit dat de meeste mensen in de tent stevig in de olie waren lukte dat vrij goed. Zelfs bij stille nummers als Het Huishoudelijke Leven en Een Mooie Fik werd geluisterd. De enige interruptie vond halverwege het optreden plaats, toen ergens op het terrein een kanon werd afgevuurd en een derde van het publiek de tent uitholde om te gaan kijken. In hun voordeel moet worden aangemerkt dat ze daarna wel weer terugkwamen.
Maar kelere, wat een hitte. Toen we waren uitgespeeld zijn we, voordat we gingen opruimen, eerst maar eens gaan zitten uitblazen achter de tent, met van backstage meegenomen blikken water om het vocht weer wat aan te vullen. Ik geloof niet dat ik van m'n leven zo heb gezweet. Na afloop zijn we nog even bij het 3FM-podium gaan kijken, waar juist op dat moment de Motorband optrad, een gelegenheidsformatie rond vader & zoon Jolink die (ik zweer dat ik dit niet verzin) rocknummers spelen terwijl naast ze op het podium een crossmotor staat gas te geven. (Citeren wij de website van de band: 'Tijdens optredens worden steevast een koppel motoren op het podium gesleept die de motorband een geweldige sound geven. De gitaarsolo's worden aangevuld met solo's van 2-takten, viercilinders en natuurlijk 4-takten. Een prachtige combinatie!')
Het noodweer, dat voor zes uur 's avonds was aangekondigd, liet op zich wachten. Maar toen we - na backstage onze rugzakken te hebben volgestouwd met bier (en water!) voor onderweg - de terugtocht naar het station aanvaardden, begon het dan toch te stortregenen. Niet dat we daar veel van gemerkt hebben overigens, doorweekt waren we al.
Toen ik jong was, jonger dan nu, fantaseerde ik graag over een carrière als muzikant. In die dagdromen was een belangrijke rol weggelegd voor mooie vrouwen, drank, drugs, exotische reisbestemmingen en geld, veel geld. Gisteren heb ik, voor het eerst dit jaar, voor een optreden fatsoenlijk betaald gekregen. En vanuit mijn kersverse status als popster kan ik je het volgende meedelen: het lijkt verdacht veel op werk.
NASCHRIFT: Tussen Lichtenvoorde-Groenlo en Zutphen zaten we in het treintje bij minstens 80 stomdronken mensen. Ze zongen, schreeuwden en brulden aan een stuk door - ze hadden lol. Maar toen we in Zutphen aankwamen zag de trein er nog even netjes uit als toen we uit Lichtenvoorde vertrokken. Zou je, op willekeurig welke plek ten westen van Amersfoort, een vergelijkbare hoeveelheid vergelijkbaar dronken mensen in een trein stoppen dan zou er, bij aankomst op het eindstation, van de trein geen splinter meer heel zijn. Stof tot nadenken genoeg, dunkt mij.
Ruwe Versies!
Het zijn drukke dagen ten kantore van Huisvlijt Records, de platenmaatschappij van de Firma Onkruid. De CD-branders draaien op volle toeren, de huisdrukkerij kan het werk maar amper aan, directie en personeel liggen in ongemakkelijke houdingen op de grond en worstelen met scharen, stanleymessen en potjes lijm. Het gebeurt dan ook niet iedere dag dat de Firma een nieuwe CD uitbrengt. Sterker: de laatste keer dat zoiets gebeurde is vijfenhalf jaar geleden. Met de opbrengst van de vorige CD hebben de platenbazen zich twee vrouwen, een BMW en een Antil aangeschaft. Op kantoor zijn ze sindsdien niet vaak meer gesignaleerd.
Maar zie: ze moeten weer aan de bak. Afgelopen weekend is 'Ruwe Versies', het langverwachte tweede album van de Firma Onkruid, eindelijk uitgekomen. Op het nieuwe schijfje staan liefst dertien nummers, en voor vijf euro* is het van u. Bestellingen kunnen worden geplaatst via de bekende adressen en (voorlopig) via oerwouter.nl/firmaonkruid.
*) Ex. eventuele verzendkosten
Toch nog een goed voornemen
Zowel op mijn stereo als op mijn egoPod luister ik geregeld naar het album Led Zeppelin III. En tot voor kort lukte dat zonder problemen. Maar nu pakken zich donkere wolken samen boven mijn muziekgenot.
Afgelopen week, bij de zoveelste hoge uithaal van Robert Plant, dacht ik ineens: 'Verhip, 't is eigenlijk krek zo'n hamster uit de Albert Heijn-reclame.' Blijkbaar ben ik nogal visueel ingesteld, want ik kreeg er prompt lichtbeelden bij. Sindsdien kan ik niet meer naar Led Zeppelin luisteren zonder hikkend van de lach uit mijn stoel te rollen. 't Is vervelend.
Normaal gesproken doe ik niet aan goede voornemens. Maar ik denk dat ik dit jaar een uitzondering maak. Ik moet minder televisie kijken.
New Model Army schopt nog altijd reet
Dylan is 66, Macca 65, Jagger is 64 en Bowie is 60. Voorlopig worden ze ieder jaar een jaartje ouder, en elk jaar weer moeten we een beetje zuchten als we dat uit de krant vernemen. Voor onze ouders, die zelf van die generatie zijn, is dat uiteraard nog veel confronterender. Moet je nagaan: over twee jaar krijgt Boudewijn de Groot zijn eerste AOW!
Om soortgelijke redenen schrok ik behoorlijk toen mijn broer me een mailtje stuurde met de tekst: 'Wist je dat Justin Sullivan ook alweer 51 is?' Verdomd, dacht ik bij mezelf, da's waar ook. En Strummer zou 55 geweest zijn, Sid Vicious 50. Kurt Cobain zou 40 zijn geweest - en als ik me even in dit illustere rijtje mag scharen: zelf ga ik ook al die richting uit (van de 40, bedoel ik). Iiiii!
Wat Justin Sullivan betreft kan ik u geruststellen. Dinsdag ben ik hem (na wat vijven en zessen) gaan zien in Utrecht. En eerlijk: het lijk is nog goed geconserveerd. Ook de rest van New Model Army vertoont nog altijd geen last van metaalmoeheid. Het stormde als vanouds - ik had geen stem meer over woensdag. Soms houd ik een lijstje bij met wat er tijdens een concert gespeeld wordt. Dinsdag ben ik daar na drie nummers mee opgehouden. Blijkbaar had ik het te druk. Toch zal ik proberen om uit mijn herinnering nog een lijstje op te stellen, zij het dan in alfabetische volgorde:
225, Bad Old World, Ballad of Bodmin Pill, Before I Get Old, Bloodsports, Get Me Out, Heroes (als ik me niet vergis), High, The Hunt, Into the Wind, Lovesongs, Master Race, Nothing Dies Easy, One of the Chosen, Purity, Vanity, Wired en Wonderful Way to Go. Ik weet zeker dat ik er een zootje vergeet. De ijselijk harde versie van No Rest, bijvoorbeeld, die als tweede toegift werd gespeeld.
Het concert begon vroeg - om tien voor half tien - en was dien ten gevolge ook vrij vroeg afgelopen. Ik geloof dat we al met al om tien voor half twaalf weer op straat stonden. Dat krijg je op die leeftijd. Op 21 december zijn ze in Amsterdam. Ik denk dat ik dan maar weer ga.
De foto is genomen door Jochen Melchior in Darmstadt maar geeft een aardig beeld.
Waarom zijn er in godsnaam geen albums van De Boegies* meer te koop? Reken maar dat ik ze aanschaffen zou, Parels voor de Zwijnen, Zwijnen bij Candlelight, A Terrible Swine Disease... Jarenlang heb ik gedacht dat hun platenmaatschappij ter ziele was, maar die blijkt nog altijd te bestaan. Ze zijn gewoon te besodemieterd om die platen opnieuw uit te brengen, de apen.
Maar er is hoop. Op de punksite 1000 aspirines is 'Tien jaar Zwijnen', het legendarische live-album uit 1989, te downloaden. Dus zwelgt Ome Ko nu al de hele avond in een orkaan van jeugdsentiment: 'De Dorpsgek', 'Lallend ten Onder', 'Hee joh toe nou joh' en natuurlijk 'Het Jannes van der Wal Lied': ik heb ze weer allemaal. Met het kerstfeest van deze punk zit het dus wel snor.
*) Voor de jongere lezertjes: that's what Uncle Ko used to rock to.
Rita leest Groene Khmer!
Je zou denken dat Rita Verdonk zich nergens iets van aantrekt, maar blijkbaar heeft ze na lezing van dit postje (tenminste één van) haar fouten ingezien. Op het ogenblik is ze opnieuw te gast bij Radio 1 (bij Voor 1 Nacht ditmaal). En wat denk je: gevraagd naar een verzoeknummer bestelt ze 'Sympathy for the Devil' van de Stones.
Rita, als ik je eens raaien mag: blader ook eens door de archieven. En blijf mijn adviezen ter harte nemen!
...when I lay my vengeance upon thee
Religieuze mensen hebben het maar makkelijk. Hun leven is opgebouwd rondom een aantal schijnbaar onwrikbare zekerheden*. Zo kunnen zij 's nachts rustig slapen in de vaste overtuiging dat mensen die een link naar de clip van 'I just called to say I love you' in de reacties van dit weblog zetten, zullen branden in de hel.
Zelf ben ik niet godsdienstig opgevoed. Ik geloof dan ook niet in de interventie van een opperwezen. Als ik prijs stel op een gezonde nachtrust moet ik mijn eigen boontjes doppen. Daarom heb ik, speciaal voor Thijs, een foto genomen van de voltallige Teletoeters. Dat zal hem leren.
*) Een onwrikbaar aantal schijnbare zekerheden, bedoel ik natuurlijk.
Het grote fouteplatenspel, deel zoveel
Net als u, lezer, wou ik dat ik eens een keer kon ophouden met zeuren over Rita Verdonk. Maar vergeef me, het is sterker dan ik. Wat nu weer? Wel, vrouw Verdonk is op dit eigenste ogenblik te gast in 'Met het oog op morgen'. In dat programma schijnt het gebruikelijk te zijn dat de gasten de openingsplaat mogen kiezen. En nou geef ik je te raden wat ze kiest.
Ik geef het je godverdomme te raden.
Nee?
Goed dan. Uit alle nummers van de hele wereld kiest ze 'I just called to say I love you' van Stevie fucking Wonder.
Misschien is het beter dat ik even de radio ga uitzetten. Wir kommen wieder.
Ko wordt oud en cynisch
Juist voordat mijn radio van éénhoog tegen de straatkeien sloeg, hoorde ik op 3FM een liedje met het volgende refrein:
'Oh I wish I was a punk rocker with flowers in my hair
In 77 and 69 revolution was in the air
I was born too late and to a world that doesn't care
Oh I wish I was a punk rocker with flowers in my hair'
Echt waar.
Het meesterwerk was getoonzet op een dreinerig popdeuntje en werd uitgevoerd door ene Sandi Thom, een Schotse naar ik begrijp. Omdat het schaap pas 24 is wil ik haar heur naïviteit niet euvel duiden - zelf was ik op die leeftijd niet veel beter - maar niettemin zou ik graag een paar kleine misverstanden rechtzetten. Daar gaan we:
'I wish I was a punk rocker with flowers in my hair'
Dat lijkt me een misvatting. In mijn tijd heb ik de nodige punkrockers gekend en geloof me, die mensen stopten werkelijk van alles in hun haar. Autolak, suikerwater, wagensmeer, je kon het zo gek niet bedenken. Maar ik ben er nog nooit een tegengekomen met bloemen in het haar.
'In 77 and 69 revolution was in the air'
Okee, ik kan er niet over meepraten - in 1977 was ik pas zes - maar als ik me niet vergis zat er in die jaren enkel revolutie in de lucht onder Praagse dissidenten en Lybische kolonels. Tenzij je doelt op de lucht die zich had opgehoopt in de schedels van punks en hippies.
'I was born too late and to a world that doesn't care'
Och meisje, zo erg is het allemaal niet. Of liever gezegd: het was destijds niet zoveel beter. Ooit van Malcolm McLaren gehoord?
'Oh I wish I was a punk rocker with flowers in my hair'
Geloof me, dat wil je niet. Je zou zijn uitgekotst.
Britpop vs. VS-pop
Mijn broer komt af en toe met interessante observaties. 'Groot Brittannië heeft een bandjescultuur', schreef hij vanmiddag.
'Loopt van Beatles, Stones, Kinks via Clash, Sex Pistols, Joy Division, Smiths, Cure tot Blur, Oasis. De VS heeft een singer-songwritercultuur (Dylan, Waits, Randy Newman, Steve Wynn, Springsteen). Zegt dat iets over de verschillende waarde die in Europa en de VS wordt toegekend aan collectieve versus individuele prestaties? En hoe komt het dat de enige Britse singer-wongwriter* die ik zo snel kan verzinnen (Bowie) zo ontzettend veel beter is dan zijn Amerikaanse antagonisten?'
Daar vergeet hij Elvis Costello en mogelijkerwijs Nick Drake, maar zijn punt is valide. Bij het opnoemen van geniale bands uit Amerika kwamen we niet veel verder dan de Pixies, Sonic Youth, de Drive-by Truckers, de Beastie Boys, Jane's Addiction en nog een hele rits punkbands**.
Uiteraard waren er bands als de Doors, de Beach Boys, de Byrds***, de Grateful Dead en, in een later stadium, de Talking Heads. Maar bijna zonder uitzondering kunnen Amerikaanse bands nog niet de schoenen poetsen van hun Britse tegenhangers. Bovendien pleegt hun muziek vrij snel gedateerd te raken, in tegenstelling tot die van hun Britse collega's.
De Amerikaanse singer-songwriters doen het beter. Voor Bob Dylan, Randy Newman of Tom Waits (en laten we Loudon Wainwright niet vergeten) kun je me 's nachts wakker maken. Mits je er een stevige kop koffie naast zet, uiteraard. Bij Steve Wynn is zelfs die koffie niet nodig. Het is een wonderlijk verschijnsel, maar daarom niet minder waar.
Mijn broer vat het kernachtig samen: 'Als ik mijn platen & mp3-collectie naloop geldt vrijwel zonder uitzondering: band = Brits, singer-songwriter = VS.' Stiekem heb ik het gevoel dat we een heleboel Amerikaanse bands vergeten, maar ik zou zo gauw niet weten welke. Kom, wie spreekt ons tegen?
Broer had meer noten op zijn zang vanmiddag. 'Waarom zijn er eigenlijk zo weinig goede nummers (Savoy Truffle daargelaten) die over eten gaan?'
Daar moet ik hem helaas tegenspreken. Al na enige seconden denkwerk kwam ik terug met 'Alan's Psychedelic Breakfast' (Pink Floyd), 'Eggs & Sausage' (Tom Waits), 'Chocolate Salty Balls' (Chef, eigenlijk Isaac Hayes), 'Bangers 'n' Mash' (Radio Head), 'Kiełbasa Sausage' en 'Karate Schnitzel' (allebei door Tenacious D).
En dan heb je ook nog 'You will always find me in the kitchen at parties' van Jona Lewie, 'Soup is good food' van de Dead Kennedys en 'Eat the rich' van Motörhead, hoewel die nummers eigenlijk niet over eten gaan.
Maar kom, luister nou eens naar het refrein van Waits' 'Eggs & Sausage':
Eggs and sausage and a side of toast
Coffee and a roll, hash browns over easy
Chile in a bowl with burgers & fries
What kind of pie?
En zeg me eerlijk: welke nachtbraker loopt daarvan het water niet in de mond?
*) Ik neem aan dat dat een tikfout is, maar het zou ook een verwijzing naar 'China Girl' kunnen zijn.
**) Dead Kennedys, Black Flag, Minor Threat, Fugazi, Bad Brains, Ramones...
***) Crossby, Stills, Nash (& Young) is meer een gecombineerde egotrip van drie à vier solo-artiesten.
Wish you were - uh - well, somewhere
Sapristi, Syd Barrett is ook al dood. Zestig was-ie, de ouwe gek. En iedereen maar denken dat-ie nooit ouder dan 22 geworden was.
Het unieke van dit pad is dat het uit meerdere, op elkaar aansluitende routes bestaat, zodat het op (schrik niet) 55 verschillende manieren te bewandelen valt. Omdat het officieel een 'streekpad' is, bestaat de markering van het pad uit rood-gele strepen, in plaats van de gebruikelijke rood-witte.
Tot zover de voorinformatie.
Op uitnodiging van het NIVON hebben Wouter en ik de Firma Onkruid weer eens uit de motteballen gehaald, om de opening met zang & dans luister bij te zetten. De organisatie had graag een liedje over het Zwerfpad gehad en kwam met allerhande suggesties voor de tekst. Helaas had ik bij het lezen van de mail mijn bril niet op, waardoor het volgende pijnlijke misverstand optrad:
Het Grote Zwerfpadlied
Mijn tante hield er zonderlinge huisdieren op na:
Ze verzamelde reptielen voor in haar terraria.
Ze had een gifkikker, een ratelslang en zelfs een hagedis
En daarmee was ze heel gelukkig, maar het liep ontzettend mis
Toen de buurman van mijn tante, op een avond in het bad,
Werd verrast door een ontsnapte langeafstandswandelpad.
'k Heb op de Veluwe een angsthaas
En een sloddervos gezien,
Een boekenwurm, een geldwolf
En een tuinslang bovendien.
Er leven wonderlijke beesten
In het bos en op de hei
En door toedoen van mijn tante
Hoort daar ook de zwerfpad bij.
De gemeente werd erbij gehaald en die besliste dat
Een flat op drie hoog achter veel te klein is voor zo'n pad.
Tante nam een kloek besluit en kocht een huisje in het bos;
Ze nam de zwerfpad uit zijn hok en liet hem in haar tuintje los.
Maar onze pad liet zich niet tegenhouden door wat kippegaas:
Hij nam een sprong over het hek en keerde nooit meer terug helaas.
'k Heb op de Veluwe een angsthaas
En een sloddervos gezien,
Een boekenwurm, een geldwolf
En een tuinslang bovendien.
Er leven wonderlijke beesten
In het bos en op de hei
En door toedoen van mijn tante
Hoort daar ook de zwerfpad bij.
Onze pad sloeg aan het zwerven en hij ontmoette zo
Een rood-geel gestreepte streekpad in de buurt van Hoenderloo.
Ze woonde aan een poeltje in het Nationale Park
En toen ze vroeg 'Wil je iets eten?' dacht-ie na en zei-ie: 'Kwark!'
Ze raakten ogenblikkelijk verkikkerd op elkaar
En nog geen veertien dagen later had hij dikkopjes van haar.
U snapt direct wat de gevolgen zijn
Van zoveel jong geluk:
We hebben nu niet meer één zwerfpad
Maar wel vijfenvijftig stuks!
En gaat u er een zoeken,
Vertrouw dan niet op uw gevoel,
Raadpleeg liever de markering
Of desnoods een paddestoel.
'k Heb op de Veluwe een angsthaas
En een sloddervos gezien,
Een boekenwurm, een geldwolf
En een poema bovendien.
Er leven wonderlijke beesten
In het bos en op de hei
En door toedoen van mijn tante
Hoort daar ook de zwerfpad bij.
De foto's zijn afkomstig van het NIVON, vermoedelijk genomen door Diederik Mönch. Sorry Diederik.
NASCHRIFT: Nee, dat kan niet. Op de bovenste foto zit Diederik op de achtergrond, dus die foto heeft hij in elk geval niet genomen.
Kliekjesdag
Kliekjesdag - bestaat dat fenomeen eigenlijk nog? Zijn er nog mensen die, eens in de twee weken of zo, de restjes die (te) lang in de koelkast hebben gestaan proberen om te smeden tot een eetbaar geheel? Of is de kliekjesdag, net als schuifkaas en boterhammen-met-tevredenheid, gedoemd om langzaam uit te sterven, als een relict uit minder welvarende tijden? Je hoort het woord in elk geval zelden meer - en áls je het hoort wordt het nogal denigrerend gebruikt. Een prak van opgewarmde restjes, dat kan nooit lekker zijn.
Dat laatste valt uiteraard te bezien. Ten eerste is het afhankelijk van de kok die de restjes opwarmt. Een kok kan elk gerecht maken of breken, dus ook een kliekjesschotel. Is onze kok nu een beetje een vakbekwame kok, dan is de helft van de slag al gewonnen. En als de op te warmen restjes op hun beurt zijn bereid door meesterchefs, dan moet er veel gebeuren om het resultaat te verknallen. Een en ander is eenvoudig te demonstreren aan de hand van een recent praktijkvoorbeeld. Verplaatsen wij ons in gedachten naar de keuken...
...ja? Goed dan. Om te beginnen nemen we (niet schrikken) een ferme portie Jam. Vervolgens vermengen we dit met evenredige delen Pulp, Blur en Clash. We voegen een snufje Stranglers toe, en een mespuntje New Model Army, plus wat er verder nog in de koelkast staat. De aldus ontstane massa kruiden we met flink wat peper en roerbakken we (niet veel langer dan drie minuten per portie) op hoog vuur. Het resultaat is, zelfs gegeven de ingrediënten, een verrassend frisse schotel.
Persoonlijk heb ik het niet zo op hypes. De populariteit van een nieuwe band is meestal omgekeerd evenredig aan de kwaliteit van de muziek. Maar het ware al te eenvoudig om de Arctic Monkeys af te doen als het zoveelste opgepijpte Britpop-bandje. Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, hun eerste album, is nu al dagenlang niet uit mijn CD-speler weg te branden en elke keer dat ik het beluister hoor ik iets nieuws.
In elk geval ben ik eens temeer gesterkt in mijn rotsvaste overtuiging dat de beste muziek uit Engeland komt. Hoe zou het toch komen dat Engelsen niet kunnen koken?
Hotel Verdonk
'Elf man gecremeerd voor hun uitvaart begon' - misschien onaangenaam om te horen, maar daarom niet minder waar. Het is de eerste regel van 'Hotel Verdonk', een indrukwekkend - hm - muziekstuk van de hand van Bob Fosko en Ingmar Heytze.
Voor wie het nog niet geraden had: het lied gaat over de brand in de deportatiebajes op Schiphol, waarbij elf 'ongewenste vreemdelingen' om het leven kwamen, als gevolg van het door vreemdelingenhaat ingegeven beleid van minister Verdonk.
'We zijn bozer in dit platte land
Om één dode mus in een dominohal
Daar staan we dan met ons goede gedrag
Integer verdrietig te zijn
De minister spreekt passend woord
Ze noemt ‘t een ongeluk - ik noem het moord'
Heer der werelden, wat een land. Gaat dat downloaden!
Op 4 april lag Ringleader of the Tormentors, het nieuwe album van Morrissey, in de winkels. Inmiddels snort het alweer een tijdje naar volle tevredenheid in mijn CD-speler. Gisteravond gaf Morrissey, in de stijf uitverkochte Heineken Music Hall, zijn eerste solo-optreden ooit in Amsterdam. Er zijn voorwaar slechtere manieren om je maandagavond te besteden, dus waren we erbij.
Het is een wonderlijke ervaring om een jeugdheld zomaar ineens in levenden lijve te zien. Vooral omdat de set*, die merendeels bestond uit nummers van de laatste twee albums, hier en daar werd opgeleukt met een Smiths-deuntje. Still Ill klonk zo - hm - natuurgetrouw dat we even dachten dat Johnny Marr stiekem op het podium stond. Het is ook opmerkelijk om te zien dat het (toch al enthousiaste) publiek bij de Smiths-nummers helemaal uit z'n plaat ging. We waren blijkbaar niet de enige dertigers op een nostalgische trip.
Het optreden was goed opgebouwd en strak - misschien iets te strak - gespeeld. De hoogtepunten waren (het eerder genoemde) Still Ill, Life Is A Pigsty, How Soon Is Now en een splijtend harde versie van Irish Blood, English Heart. Morrissey zwalkte als vanouds met veel vertoon van pathos en wapperende ledematen over het podium. Af en toe permitterde hij zich zelfs een grapje: 'I am not as skinny as I used to be. But then, neither are you.' Nog iets: hoezeer het me ook tegen de borst stuit, ik moet toegeven dat het geluid in de Heineken Music Hall geweldig is. Als ze nu ook nog fatsoenlijk bier gaan schenken dan wordt het nog eens iets.
Hoewel Morrissey onderhand zwaar in de veertig is, toont hij nog altijd weinig tekenen van zelfrelativering. Ergens halverwege de rit - ik weet niet eens meer tijdens welk nummer - hebben we onbedaarlijk de slappe lach gekregen. Grote goden, hoeveel leed kan een mens in één concert bezingen? Niet al te veel, blijkbaar, want de oude bard gaf er al na een dik uur de brui aan. Weliswaar perste hij er nog een toegift uit (Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, een oude Smiths-treurzang), maar dat was het dan ook.
En dat is meteen mijn enige punt van kritiek. Misschien ben ik een beetje blasé geworden door mijn ervaringen met bands als de Drive-By Truckers en dergelijke, maar een uur muziek is wel erg aan de korte kant. Zeker als je in aanmerking neemt dat de kaartjes veertig euro kostten, verdomd als het niet waar is. Hoe zei Morrissey dat zelf ook weer? Ach ja: 'And he stole from the rich and the poor / and the not-very-rich / and the very poor'.
And he stole all hearts away. Dat dan wel weer.
*) De set: First Of The Gang To Die / Still Ill / You Have Killed Me / The Youngest Was The Most Loved / Reader Meet Author / Let Me Kiss You / My Life Is A Succession Of People Saying Goodbye / Girlfriend In A Coma / I Will See You In Far-off Places / To Me You Are A Work Of Art / Life Is A Pigsty / Trouble Loves Me / How Soon Is Now? / Irish Blood, English Heart / A Song From Under The Floor Boards / I Just Want To See The Boy Happy / At Last I Am Born
Toegift: Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me
Steve Wynn (2)
Meer ketelmuziek: de opnamen van het concert van Steve Wynn op 30 november in Ekko, dat ik hier beschreef, zijn eveneens op archive.org te downloaden. Plezier ermee!
Welkom!
Ko
Zoeken
Laatste Reacties
sophia (Woodlouse blues): Ik was net even de tu… Huizing (Tien jaar Zwijnen…): Mijn gestoorde pa , martine (Goudhaantje): En wat vreet jij wel … Peter (Woodlouse blues): Heb ze ook al eens ge… G.Beuker (Woodlouse blues): Ook ik had nog nooit … Dus (Goudhaantje): Nou gelukkig was het … timberland nederl… (Wat denken ze eig…): huh! :D uggs kopen (Eerlijk?): excellent site et la … anoniem (Goudhaantje): Wat ben jij een versc… MICHELEHooper30 (NEE is NEE): I propose not to hold…
