Het gaat goed! Hoera! Het gaat goed!
ATCinq hedenmorgen. Let voor de grap even op het tijdstempel van dit bericht: al om 8.49, een tijdstip waarop een normaal mens z'n krulspelden nog in heeft, wisten ze bij het GVB dat de eerste dag van het OV-Chipexperiment goed verlopen was. Dat persbericht lag al maanden klaar, wat ik je brom.
Vanmorgen in het Radio 1 Journaal (min of meer uit het hoofd, maar de strekking klopt):
Verslaggeefster: Bovendien blijkt volgens de nieuwsberichten een groot deel van de kaartautomaten niet te werken...
GVB-propagandist: Er zijn inderdaad wat problemen, maar alles is onder controle en het is een verantwoordelijkheid van de leverancier. [Waar heb ik dat eerder gehoord? - MJA]
Verslaggeefster: Maar 15% van de automaten doet het niet!
GVB-propagandist: We moeten niet vergeten dat 85% van de automaten het wel doet...
Gezien de gebruikelijke standaards van het GVB is dat inderdaad een ongekend goed begin.
Welkom in de Republiek Amsterdam
Tussen Haagse en Amsterdamse regenten heeft het nooit echt geboterd. De centrale regering mag in Den Haag zetelen, op politiek gebied zet de stad Amsterdam al eeuwen haar eigen bakens uit. Niet voor niets wordt er wel eens schertsend gesproken over de 'Republiek Amsterdam'. Het (voorlopige) dieptepunt in de Amsterdams-Haagse betrekkingen is de bestorming van Amsterdam door stadhouder Willem II, in 1650. De stadhouder had de vage hoop dat hij, na de Vrede van Münster in 1648, de Zuidelijke Nederlanden en Antwerpen zou kunnen veroveren. Daarvoor wilde hij een huurleger op de been houden. Amsterdam, van oudsher een handelsstad, had geen belang bij oorlog en evenmin bij het onderhouden van dure legers. De stad wilde het leger halveren. Er ontstond een competentiestrijd tussen Willem II en Amsterdam, die culmineerde in een aanval op de stad.
In de nacht van 29 juli stuurde de stadhouder zijn troepen naar Amsterdam. De bedoeling was om bij het krieken van de ochtend de stad binnen te vallen en te bezetten. Maar het leger verdwaalde op de heide bij Hilversum en kon zich pas om negen uur, veel later dan gepland, verzamelen in Abcoude. Inmiddels had een toevallig passerende postbode, die de troepen op de hei had zien scharrelen, het stadsbestuur gewaarschuwd. Het stadsbestuur, op zijn beurt, organiseerde in razend tempo de verdediging en stuurde vervolgens een gewapende delegatie, die de prins beleefd doch dringend aanried om op te krassen. De stadhouder, die inzag dat de aanval mislukt was, sloot zich 'stampvoetende van spijt en den hoed tegen de grond werpende' op in zijn vertrekken.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Een diepgaande proefneming
In de buurt van Genève, op de Frans-Zwitserse grens, ligt 's werelds meest geavanceerde deeltjesversneller, de Large Hadron Collider (LHC). Het gevaarte ligt in een cirkelvormige tunnel met een omtrek van 27 kilometer. De bouw duurde 8 jaar en kostte tussen 3 en 6 miljard euro. Het is de bedoeling dat in de LHC protonen worden versneld tot ze op elkaar botsen, waarna de effecten van de botsing, zoals het vrijkomen van het Higgs-boson, kunnen worden onderzocht. Voor de ingebruikname klonk hier en daar kritiek van mensen die vrezen dat in de tunnel zwarte gaten kunnen ontstaan, waardoor de aarde zal worden verzwolgen. Die kritiek wordt door deskundigen weggewuifd. De botsingen spelen zich af in een gecontroleerde omgeving en de risico's zijn verwaarloosbaar, aldus de deskundigen.
In Nederland wordt gewerkt aan een soortgelijk project. Sinds 2003 wordt hier gebouwd aan een tunnel van 10 kilometer lengte. Zoals het er nu uitziet zal de bouw 12 jaar gaan duren en de kosten worden (op dit moment) geraamd op 2 miljard euro. Misschien kunnen de Zwitserse onderzoekers eens een kijkje komen nemen, want de resultaten van het project zijn nu al verbluffend. Ruimschoots voor de ingebruikname van de tunnel is een zwart gat ontstaan waarin niet alleen grote sommen gelds, maar ook een aanzienlijk deel van de stad Amsterdam verdwenen zijn. Weliswaar zijn er mensen die dat van tevoren hebben voorspeld, maar hun kritiek werd door deskundigen weggewuifd. De werkzaamheden spelen zich af in een gecontroleerde omgeving en de risico's zijn verwaarloosbaar, meenden ze.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Bedankt voor de tip
De wereld van de fooi is lastig en vol valkuilen. Wanneer geef je een fooi? Hoeveel moet je geven om niet voor een vrek, of juist voor een proleet door te gaan? Is het gegeven bedrag in overeenstemming met de geboden dienstverlening? En wat doe je als de service bedroevend is? Natuurlijk zijn er wel globale richtlijnen. Die vind je in reisgidsen en soms op websites. Iemand die naar Amsterdam reist zou bijvoorbeeld het volgende kunnen lezen: In The Netherlands, tips, or de fooi in Dutch, are common in restaurants. Tips are expected to be around 5% to 10% of the total amount (depending on the quality of service), unless the service has been poor. Tips are generally not expected in bars, but are not uncommon.
Omdat toeristen zelden een maaltijd laten bezorgen, wordt het geven van fooien aan pizzakoeriers niet in reisgidsen vermeld. Ook het tippen van taxichauffeurs wordt buiten beschouwing gelaten. Een fooi geef je immers alleen als de service goed was, en het personeel beleefd. Het meest kenmerkende aspect van de fooi is dat je zélf bepaalt of je 'm geeft of niet. Tot mijn verbazing wordt juist dat laatste punt steeds vaker over het hoofd gezien.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Gewoon een beetje denkwerk
Dit voorjaar vonden er renovatiewerkzaamheden plaats op metrostation Gein. Zoiets is onvermijdelijk: Net als auto's, wasmachines en keukens hebben metrostations een afschrijvingstermijn en moeten ze eens in de zoveel tijd worden vervangen. Door de verbouwing was de metrodienstregeling zeven weken lang ontregeld. Lijn 54 (CS-Gein) reed keurig volgens de dienstregeling. Maar lijn 50 (Isolatorweg-Gein) reed niet verder dan Bullewijk. Reizigers op de stations Holendrecht, Reigersbos en Gein moesten dus genoegen nemen met een geamputeerde dienstregeling.
Dit najaar vinden er renovatiewerkzaamheden plaats op de metrostations Holendrecht en Reigersbos. Daar is niets aan te doen: Net als laptops, haardrogers en wethouders hebben metrostations een afschrijvingstermijn en moeten ze eens in de zoveel tijd worden vervangen. Door de verbouwing is de metrodienstregeling twaalf weken lang ontregeld. Lijn 54 (CS-Gein) rijdt keurig volgens de dienstregeling. Maar lijn 50 (Isolatorweg-Gein) rijdt niet verder dan Bullewijk. Tiens, hebt u net als ik een gevoel van déjà vu? En denkt u wellicht net als ik: 'Dat metrostations af en toe gerenoveerd moeten worden kan ik billijken, maar kan zoiets niet wat intelligenter?'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Parlez-vous argent?
Op het stadhuis heerst nu al een week grote paniek. Wat is er gebeurd? Dreigt de coalitie uit te glijden op een kapotte roltrap? Wordt Ronald Sørensen de nieuwe burgemeester? Zijn de reserves voor de Noord-Zuidlijn belegd bij een IJslandse investeringsbank? Nee, het is erger: Amsterdam is een plaats gezakt op de lijst van aantrekkelijkste Europese zakensteden. Volgens de European Cities Monitor, een jaarlijks onderzoek van de Amerikaanse vastgoedfirma Cushman & Wakefield, moet Amsterdam dit jaar genoegen nemen met de zesde plaats.
Op zich is dat natuurlijk geen schande. Amsterdam is geen heel grote stad en ook de Nederlandse economie is relatief klein. Het is dus geweldig dat de stad prijkt in hetzelfde rijtje als Londen, Parijs en Frankfurt. Maar wat minder fraai is, is dat we in het afgelopen jaar rechts zijn ingehaald door Brussel.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Het 'aadsel van de ve'dwenen medeklinke'
Al jaren maken politici, taalwetenschappers en onderwijskundigen zich ongerust over het taalvermogen van kinderen in onze achterstandswijken. En terecht. Wie in Zuidoost of Slotervaart in de metro zit moet zijn uiterste best doen om de kinderen te verstaan. Op z'n best produceren ze een soort pidgin, dat een vage verwantschap met Nederlands vertoont. De grammatica is tot op het bot gestript, de actieve woordenschat schommelt rond de 500 woorden (waaronder een kleine 350 krachttermen) en aan ingewikkelde kwesties als het verschil tussen de en het wordt liever helemaal voorbijgegaan. Constructies als 'Ik zeg je die meisje zoende dat jongen!' zijn meer regel dan uitzondering.
Het is verleidelijk om te denken dat zulk taalgebruik alleen onder allochtone jongeren voorkomt. Maar ook onder kinderen die bleek zijn als versgevallen sneeuw is het schering en inslag. Het is soms net of je naar een heel nest Joran van der Slootjes zit te luisteren. Coño, je weet toch? Blijkbaar hebben onderwijzers het zo druk met vrije expressie en wereldoriëntatie, dat ze aan het corrigeren van kromtaal niet meer toekomen. Of misschien weten ze gewoon niet beter. Al het politiek correct geleuter ten spijt, bestaat er in deze een duidelijk verschil tussen Nieuw-West en Oud-Zuid, tussen zwarte en witte scholen. Maar waar slechts weinig mensen bij stilstaan, is dat ook op de witte scholen een enorm taalprobleem woekert, zij het van geheel andere aard.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Het grote groenonderzoek
Niet lang geleden moest ik voor een boodschap in de Amsterdamse Poort zijn. Er scheen een prettig najaarszonnetje en ik had de tijd, dus besloot ik de terugweg, zo'n drie kwartier lopen, te voet af te leggen. Dat had ik al een tijdje niet gedaan. U moet weten dat de meest aantrekkelijke route van de Poort naar mijn huis door het Bijlmerpark voerde. Dat park is afgelopen voorjaar in opdracht van het stadsdeel met de grond gelijk gemaakt. Het is de bedoeling dat er over een paar jaar een woonwijk met een hondenuitlaatstrook ('Het Nieuwe Bijlmerperk') verrijst. Tot die tijd staan er hoge hekken omheen.
Hierdoor was ik gedwongen om een route te kiezen door de aso-oase van de H-buurt en de mensonterende troosteloosheid van Höllendrecht-West. Gelukkig bereikte ik snel het Centraal Park van Gaasperdam. Maar mijn goede bui werd vertroebeld door de gedachte dat het stadsdeel ook dit park wil opofferen aan woningbouw. Toen ik twintig minuten later met een sub-optimaal humeur mijn voordeur opende lag er een brief van de gemeente op de mat, waarin de directeur van de Dienst Onderzoek en Statistiek me persoonlijk uitnodigde om deel te nemen aan het Grote Groenonderzoek 2008. Asjemenou. Zelden viel een envelop op een juistere deurmat.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Lapwerk
Een vlagerige bries jaagt de ene plensbui na de andere over het trottoir. De gierzwaluwen hebben al twee weken geleden hun biezen gepakt. Het begin van de herfst doet zich voelen. Voor bokbier, wildbraad en pasta met zwammen is het nog wat vroeg, maar wel is het tijd om eens een nieuwe trui te kopen. Laat er aan de drukke winkelstraat nou net een schitterende trui in de etalage liggen.
De winkelbel klingelt vrolijk. Vanuit de schemerzone achter de toonbank komt een al even vrolijke verkoopster me tegemoet.
- Goeiemiddag meneer, wat kan ik voor u doen?
- Goeiemiddag juffrouw, ik zou graag de trui die in uw etalage ligt even bekijken. De groene.
- Maar natuurlijk, ik pak hem er even bij. Ogenblikje.
Ze komt terug met de trui en vouwt hem op de toonbank voor me uit. Aan de zijkant zit een groot gat, dat in de etalage aan het oog onttrokken werd.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Een wonderbaarlijke metamorfose
Iets meer dan een jaar geleden beschreef ik op Amsterdam Centraal mijn ervaringen met de afdeling Burgerzaken van Stadsdeel Zuidoost. Of om dodelijk precies te zijn: mijn gebrek aan ervaringen. Want van de zeven keer dat ik me meldde aan de receptiebalie aan het Anton de Komplein, slaagde ik er geen enkele maal in om door te dringen tot het Sanctum Sanctorum waar de door mij begeerde rijbewijzen, uittreksels en echtscheidingspapieren werden uitgereikt.
De ene keer ging de afdeling te vroeg dicht, een andere keer was hij zelfs de hele dag gesloten. Op sommige van mijn vragen kon alleen telefonisch antwoord worden verstrekt, terwijl Burgerzaken telefonisch onbereikbaar was. Wanneer de afdeling wél open was bedroeg de wachttijd anderhalf uur en werd me door de dienstdoende receptionist aangeraden om het 'morgen nog eens te proberen'. In wanhoop regelde ik mijn zaakjes dan maar op het stadhuis of bij een ander stadsdeel, en één keer zelfs in een andere gemeente.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Een heerlijke, verkwikkende wandeling
Met De Avonden, de debuutroman van Gerard Reve, is iets wonderlijks aan de hand. Het boek riep, bij verschijnen in 1947, sterk gemengde reacties op, maar de meeste critici waren het erover eens dat het een stem gaf aan de generatie, die 'min of meer verdoofd en zonder geloof' uit de oorlog was gekomen. Uiteraard hebben de critici het hier over de generatie van Reve zelf, die tijdens de oorlog volwassen is geworden. Nu beginnen Reves leeftijdgenoten langzaam uit te sterven, maar het vreemde is dat ook latere generaties zich volop met Frits van Egters lijken te identificeren.
In mijn directe omgeving ken ik mensen die tien, twintig, soms wel vijfentwintig jaar na Reve geboren zijn, en die beweren te zwelgen in nostalgie bij het lezen van De Avonden. Iedereen die de late jaren '40, de jaren '50 en zelfs de vroege jaren '60 heeft meegemaakt, al is het maar als peuter, schijnt de kleinburgerlijke atmosfeer en de afschuwelijke beklemming van huize Van Egters te beschouwen als een feest van herkenning. 'Zo was het,' hoor je ze geregeld zeggen, 'zo was het.'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Straatmeubilair in een ander licht
Van straatmeubilair ligt niemand wakker. Brievenbussen, prullenbakken, fietsenrekken en eindeloze rijen paaltjes: meestal loop je eraan voorbij zonder ernaar te kijken. Op zich is dat vreemd. Per slot van rekening gaat het om voorwerpen die we iedere dag om ons heen zien in de openbare ruimte. Aan de andere kant is het best verklaarbaar: het straatmeubilair waarmee we over het algemeen worden afgescheept blinkt niet uit in schoonheid, vaak zelfs niet eens in doelmatigheid. Vandaar dat je zelden iemand in amechtige bewondering bij een straatlantaarn ziet stilstaan.
Dat het ook anders kan is te zien in de Spaarndammerbuurt. In de tuin van museum Het Schip is eind mei een kleine expositie geopend van straatmeubilair in de stijl van de Amsterdamse School. Vanaf het terras kun je er onder het genot van een kop koffie kijken naar voorwerpen die voor een groot deel uit het straatbeeld verdwenen zijn: prachtig gestileerde lantaarnpalen, brandmelders, de oude cilindrische afvalbakken, de zware gietijzeren splitskasten van het GEB en de blauwe bussen van de Gemeentegiro.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Roltrappenellende op AT5
Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar het AT5-item over het stuk dat ik afgelopen woensdag op Amsterdam Centraal plaatste is gisteravond eindelijk uitgezonden. Klik hier voor de beelden...
Dames en heren... Ongemak!
Nog twee nachtjes slapen en het is zover: dan gaat de metrotunnel onder het centrum voor zeven weken dicht. In die periode wordt door de gemeente groot onderhoud uitgevoerd. De sporen en de technische installaties zullen worden vernieuwd. Voor de klanten, die in Zuidoost de afgelopen zeven weken al werden geconfronteerd met een geamputeerde dienstregeling, betekent dit opnieuw langdurige overlast. Uiteraard zet het GVB in het centrum pendelbussen in, maar de doorgewinterde reiziger weet dat met een pendelbus heel wat minder reizigers kunnen worden vervoerd dan met een metro. En de metro's zitten toch al overvol.
Kort en goed: het centrum wordt de komende weken per metro zo goed als onbereikbaar. Maar op de valreep hebben we nog even de tijd genomen voor een kleine test. Begin april verscheen op deze site een artikel over de beroerde staat van onderhoud van roltrappen en liften op de Amsterdamse metrostations. Uit de vele reacties die we ontvingen bleek dat de situatie nog erger was dan we destijds schreven. Bovendien valt ook op het vervoer zelf het nodige aan te merken. Maar hoe erg is het nu precies? Fasten seatbelts, daar gaan we.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Help! De toeristen blijven weg!
Al zolang ik mij kan herinneren - en dat wordt steeds langer - brengen de Amsterdamse media met de regelmaat van de klok dezelfde onheilstijding: de toeristen zullen wegblijven! Iedere drie maanden staat er wel een club van horecabazen, winkeliers, coffeeshophouders of bordeeleigenaars op die aankondigt dat, wanneer de gemeente nu niet snel maatregelen neemt, er straks geen toerist meer naar Amsterdam wil komen.
De redenen voor het aangekondigde wegblijven van de toeristen zijn even divers als de achtergronden van de belangengroepen. De ene groep meent dat het ligt aan het sluiten van sekspanden op de Wallen, de andere club roept dat het komt door de werkzaamheden voor de Noord-Zuidlijn. Of anders ligt het wel aan de verkeersdrukte, het draconisch terrasbeleid van Stadsdeel Centrum of gewoon aan het weer. In elk geval is Amsterdam voor het toerisme verloren als er niet on-mid-del-lijk iets gebeurt. Het is om je gek te lachen.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Stadsvogelonderzoek in 1107
In Amsterdam is meer te horen dan herrie alleen, maar dat merk je pas als je goed luistert. In de hele stad kun je 's zomers boven het gebulder van vliegtuigen uit de gierzwaluwen horen jagen. Tussen het bellen van de trams roept de zwarte roodstaart op het dak van het Centraal. En wie in de avondspits geen acht slaat op het geraas van de A10 kan in talloze tuinen de merels horen zingen.
Reigers op de Prinsengracht, parkieten in het Vondelpark en meeuwen op het IJ: aan vogels is in Amsterdam geen gebrek. Maar welke soorten breiden zich uit, welke blijven stabiel of dreigen te verdwijnen? Onderzoekers hebben een pijnlijk vaag idee van hoe het de stadsvogels vergaat. Toch wordt die kennis steeds belangrijker, want inmiddels bestaat 16% van Nederland uit stedelijk gebied. Daarom is SOVON Vogelonderzoek Nederland in 2007 begonnen met het Meetnet Urbane Soorten (MUS), een langjarig project om de vogelstand in de steden in kaart te brengen.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
AT5 heerst!
AT5 tekst vanavond:
'In één van de schoorstenen van het Afval Energie Bedrijf aan de Aziëhavenweg in het Westelijk Havengebied zijn dinsdag twee slechtvalkjes geboren. Dit is bijzonder, want de roofvogels zijn zeer zeldzaam in Nederland. In 2001 waren er in heel Nederland slechts zeven broedende paartjes. De slechtvalk staat bekend als de snelst duikende vogel ter wereld. De vogel bereikt daarbij snelheden van meer dan 140 kilometer per uur. De slechtvalk eet voornamelijk duiven. Amsterdam lijkt dus geen verkeerde plek voor de twee kuikens.'
Roltrap naar de maan
Op metrostation Reigersbos is de roltrap stuk. Dat is nu al weken zo. Twee, soms wel drie keer per dag beklim ik de lange trappen naar het perron. Nu ben ik (relatief) jong en sterk. Kortom: ik red me wel - al ben ik blij dat ik met roken ben gestopt. In principe zouden mijn oudere, zwakkere buurtgenoten zich evenmin zorgen hoeven maken. Wie slecht ter been is kan immers de lift gebruiken. Gelukkig werkt die gemiddeld drie dagen per week.
Op de dagen dat de lift niet werkt is het aardig om onderaan de trap te kijken hoe de mensen zich behelpen. Ouden van dagen slepen hun rollators tree voor tree naar het perron. Huismoeders sjouwen puffend en zwetend hun boodschappenwagentjes tegen de trappen op. Stewardessen met zware blauwe koffers komen onzacht in aanraking met studenten die hun mountainbikes naar beneden dragen. Niet zelden wordt er liederlijk gescholden. Het is magnifiek. Mijn speciale belangstelling geldt jonge moeders, die hun kinderwagens naar boven sleuren. In mijn dagdromen meet ik mezelf een heldenrol aan door, net als Eliot Ness in The Untouchables, zo'n vehikel te onderscheppen terwijl het van de trappen stuitert.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Brief aan de wethouder van Financiën (2)
Geachte heer Asscher,
Behalve wethouder van Financiën bent u natuurlijk ook een gewone ingezetene van de goede stad Amsterdam. Niets menselijks is u vreemd. Daarom kan ik me voorstellen hoe u afgelopen maand, toen u na een lange werkdag bij thuiskomst zo'n zeegroene envelop vond, waarin de gemeentelijke Dienst Belastingen zijn aanslagen pleegt te verpakken, iets verzuchtte in de trant van 'Dat kan er ook nog wel bij.' Doen we dat niet allemaal?
Misschien hebt u op dat ogenblik even aan mij gedacht, of tenminste aan de kortstondige correspondentie die we afgelopen voorjaar hebben gevoerd. Destijds zette ik mijn vraagtekens bij de hoogte van de afvalstoffenheffing in Amsterdam-Zuidoost die, zoals uit mijn uitvoerige berekening bleek, het veertienvoudige bedroeg van de werkelijke kosten die voor het verwerken van mijn huisvuil werden gemaakt. Al negen dagen later* stuurde u een uitvoerige reactie, waarin u mijn drieste calculaties een beetje nuanceerde, maar eveneens aankondigde dat er duidelijkheid zou worden geschapen over de totstandkoming van de tarieven:
'Er moet wel verantwoord worden hoe het tarief tot stand komt en dat kan zeker beter. Dat geldt niet alleen voor de afvalstoffenheffing maar ook voor andere kostengerelateerde tarieven, Ik heb daar met de stadsdeelbestuurders ook al afspraken over gemaakt. Ze zijn het met mij eens. Ik hoop daar, samen met de stadsdelen, binnenkort meer over te kunnen vertellen.'
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
Statistiek
'Eén dode is een tragedie, een miljoen doden is statistiek'. Josef Stalin mag een despoot, een psychopaat en een massamoordenaar geweest zijn, soms zei hij ook wel eens iets zinnigs. Wanneer leed of sterven te massale vormen aanneemt gaat het ons bevattingsvermogen te boven. Tweeduizend doden bij een vulkaanuitbarsting, twintigduizend bij een hongersnood of tweehonderdduizend bij een vloedgolf: meer dan een paar nullen scheelt het niet.
Om zo'n tragedie tot menselijke, begrijpelijke proporties terug te brengen, hebben we symbolen nodig. Gewone, alledaagse symbolen die we herkennen en waarmee we ons, als het even kan, kunnen identificeren. Iedereen kent de mythe van het orkest op de Titanic, dat dapper bleef doorspelen terwijl het schip in de golven verdween. De foto van de negenjarige Kim Phúc, die zwaar verbrand raakte door een napalmbombardement, gaf een gezicht aan de Amerikaanse misdaden tijdens de Viëtnamoorlog. En in Amsterdam hebben we Anne Frank, die als geen ander de slachtoffers van de holocaust symboliseert.
Lees verder en reageer op Amsterdam Centraal.
|
|
|
