Stank voor dank
Ik weet niet goed hoe ik het aan de Britten moet uitleggen. Nog ieder jaar herdenken we hun soldaten die zijn gesneuveld om ons van de fascisten te bevrijden - iets dat alleen maar is gelukt bij de gratie van het feit dat Groot-Brittannië zelf de nazi's buiten de deur wist te houden. Toch schijnt Maxime Verhagen te verwachten dat de Engelsen onze eigen fascisten met thee en koekjes ontvangen. Hij heeft wel een erg selectief geheugen, onze Maxime. Hij zou toch niet katholiek zijn?
Overigens heeft de Nederlandse regering een gouden kans laten liggen door Wilders gisteravond weer gewoon toe te laten. Het beste zou zijn geweest om hem terug te sturen. Dan had hij mooi heen en weer kunnen pendelen tussen Heathrow en Schiphol. Ik heb dat zelf een hele tijd gedaan - een ervaring die ik Wilders van harte toewens.
Het plaatje is van Joep Bertrams.
Retrospectief
Woelen, draaien, wekkerradio. Wonderlijk, maar de verkiezingen in Amerika houden me dit keer een beetje meer uit m'n slaap dan vier jaar terug. (Grappig overigens: bij het bekijken van de archieven uit 2004 valt op hoezeer m'n leven in de tussentijd veranderd is. Als ik dat van tevoren had geweten dan had ik me niet zo'n zorgen gemaakt. Het is allemaal betrekkelijk goed gekomen zonder dat ik er een vinger naar uitgestoken heb.)
Maar de wekkerradio dus: Ohio gaat voor Obama, hoor ik net. Het kan nu toch bijna niet meer mis gaan?
Als dit weblog in 2012 nog bestaat (en ondanks tekenen die op het tegendeel wijzen zou ik daar maar vanuit gaan), dan zal ik rond de herverkiezing van Obama misschien nog eens kijken wat ik in november 2008 eigenlijk uitspookte bij de Amerikaanse verkiezingen. Voor mijn toekomstige zelf maak ik dus even deze aantekening: het is vier uur 's nachts, ik zit in de keuken en ik drink koffie. Zo dadelijk ga ik weer in bed liggen, met de radio aan. Niet dat dat iets uithaalt, overigens: zoals het er nu naar uit ziet komt het allemaal hartstikke goed zonder dat ik er een vinger naar uitsteek.
Ik ben overigens de laatste om iets te willen insinueren. En aan roddel, smaad of boosaardige speculaties maak ik me al helemaal niet schuldig. Maar stel (ik zeg stel!), het hypothetische geval zou zich voordoen dat ik dat wél deed, dan zou ik eventueel kunnen zeggen dat OmaBama wel op een heel erg - hm - convenient moment is geëuthanaseerd. Als ze zo doorgaan in de VS dan wordt het nog eens wat.
Ahmed is de baas in München a/d Maas
Met innig welgevallen vernam ik gisteravond dat de nieuwe burgervader van 010 een linkse, Marokkaanse Mokummer is. En nog Ajacied op de koop toe. Rotterdam krijgt precies de burgemeester die het nodig heeft. Gefeliciteerd!
Who needs Volkert?
In beschaafde landen lossen de fascisten gewoon zelf het probleem op.
Causaal verband? (2)
Ter Horst staat pal tegen het fundamentalisme!
De eeuwige nazi
Wo Ratten auch auftauchen, tragen sie Vernichtung ins Land, zerstören sie menschliche Güter und Nahrungsmittel. Sie sind hinterlistig, feige und grausam und treten meist in großen Scharen auf. Sie stellen unter den Tieren das Element der heimtückischen, unterirdischen Zerstörung dar – nicht anders als die Faschisten unter den Menschen.
http://de.wikipedia.org/wiki/Der_ewige_Jude
De grootste familie...
Bij de Kamer van Koophandel: 'Hoe zei u, mevrouw Verdonk? Tros op Nederland?'
What's in a name?
Het lijkt of er in de media de laatste dagen een stilzwijgende afspraak is gemaakt om niet langer 'Myanmar, het voormailge Birma' te zeggen, maar gewoon weer 'Birma' (of 'Burma', daar zijn ze nog niet helemaal uit). 'Als die junta daar zich niet gedragen kan', lijkt iedereen te willen zeggen, 'dan zeggen wij geen Myanmar meer. Lekker puh.' Ook het woord Yangon heb ik al een paar dagen niet meer gehoord, iedereen zegt gewoon weer Rangoon. En dat is maar goed ook, want het is een prachtige naam, Rrrrrrangoon. Bijna net zo mooi als Mandalay.
Dat gebruik van die oude namen is natuurlijk een uitstekend politiek drukmiddel. Als we maar vaak genoeg 'Birma' zeggen, dan zullen die junta-jongens eerst geweldig boos worden, maar op een gegeven moment gaan ze door de knieën. Let maar eens op. Eigenlijk is het vreemd dat we niet veel eerder met dit idee gekomen zijn. Het is op veel meer plekken toepasbaar.
Als er bijvoorbeeld niet snel iets gebeurt aan de mensenrechtensituatie in China, dan ga ik weer lekker Peking zeggen in plaats van Beijing. Daar! En als Mugabe zich niet gaat gedragen (en rap een beetje), dan zeggen we gewoon weer Rhodesië en Salisbury. Dat zal 'm leren. Ook George Bush kan maar beter oppassen. Ik ben al aan het oefenen op 'Nieuw Amsterdam'.
En de Indonesische regering zij gewaarschuwd: nog één zo'n corrupte president en we komen terug naar Batavia. Met z'n allen.
Dikke maatjes
Een interessant nieuwtje: de VVD- en SP-fracties in de Eerste Kamer willen hun krachten bundelen tegen de fiscalisering van de AOW. Vooropgesteld dat ze de daartoe vereiste meerderheid krijgen, uiteraard.
Heet dat nou 'de paarse oppositie'? En zou Marijnissen heel erg kribbig worden als je die term laat vallen? Toe, wie probeert het eens?
Mosterd na de maaltijd
Radio 1 vanmorgen:
'Alle slachtoffers van de Schipholbrand hebben inmiddels een verblijfsvergunning gekregen.'
The quarter pounder avec fromage
Verder buitenlands nieuws. Teletekst vandaag:
'De Franse minister van binnenlandse zaken Sarkozy wordt de enige kandidaat voor zijn centrum-rechtse partij UMP bij de Franse presidentsverkiezingen. Hij neemt het op tegen Segolène Royal, de kandidate voor de socialistische partij.'
Hmmm... Royal? Zou dat iets met het metrieke stelsel te maken hebben?
Adverteren voor gevorderden
Een kras staaltje adverteren op nu.nl. Dit ruikt wel heel erg naar boze opzet. Grote klasse.
Uiteraard had ik geen gelijk maar...
Teletekst vanavond:
'De fracties van PvdA, SP en GroenLinks willen opheldering van minister Kamp van Defensie over de Nederlandse deelname aan een NAVO-operatie in de Afghaanse provincie Kandahar.
Nederland heeft voor die missie enkele vliegtuigen en helikopters beschikbaar gesteld, en wil ook grondtroepen laten meevechten. De NAVO probeert de Taliban in het centrum van hun militaire macht aan te pakken, door ze te verdrijven of te doden.
Daarmee krijgt volgens de drie partijen de oorspronkelijke wederopbouwstrategie in Afghanistan steeds meer het karakter van een vechtmissie.
...maar dit was nog eens een interessante discussie.
Een kras staaltje van gedegen nieuwsgaring
Hoe ik denk over het 'compromis' in de kwestie-Verdonk hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Vanmorgen aan de ontbijttafel was ik dan ook niet op mijn fruitigst. Zelfs een bak muesli met aardbeienyoghurt veranderde daar weinig aan.
Om het belang van de crisis te onderstrepen, vroegen de makers van het Radio 1-journaal de loodgieter (leudgietâh, zei hij zelf) van het kamergebouw naar zijn mening over de affaire. Wat een geweldige journalisten zijn dat toch. Ze belichten het probleem van alle kanten. Ze interviewen alle belangrijke betrokkenen. En dat al om half acht 's ochtends. Want de luisteraar moet degelijk geïnformeerd worden. En daarvoor is de mening van de leudgietâh on-ont-beer-lijk.
Het is aan mijn ijzeren zelfbeheersing te danken dat mijn radio nog steeds op zijn plek staat, en niet in duizend stukken op straat is beland. Maar hij staat wel uit nu.
En andermaal staat ze koud
In mijn keuken heb ik anderhalve gootsteen. De rechter is een gewone gootsteen: zo een waarin je de vaat doet en - eeuh - de theezakjes te lang laat liggen. De linker is een half gootsteentje, bedoeld om de afwas in voor te spoelen of zoiets. Al direct bij mijn verhuizing zag ik dat dat een verdomd handig gootsteentje was. Want met een beetje fantasie (en voldoende ijsklontjes) kan mijn spoelbakje ook uitstekend dienen als champagnekoeler*.
Helaas zit ik sedert diezelfde verhuizing iets minder riant bij kas. Zo kan ik me bijvoorbeeld niet meer veroorloven om iedere week een fles klapwijn open te trekken. Het is dus maar goed dat ik vriendinnen heb - van die vriendinnen die af en toe eens een fles champagne voor je meebrengen.
Want, ik weet het lezer, het kabinet is demissionair. Maar als Rita Verdonk alsnog gedwongen wordt om op te stappen, denk dan maar niet dat ik dat ga vieren met een simpel pijpje Grolsch.
*) Altijd leuk om meisjes mee aan het lachen te maken.
Pinochet
Vanmorgen werd op de radio Patricio Silva, hoogleraar moderne Latijns-Amerikaanse geschiedenis in Leiden, geïnterviewd. Hem werd gevraagd hoe Pinochet over twintig, dertig jaar zou worden gezien: als de redder van de Chileense economie, waar zijn aanhangers hem voor houden, of als de man die de democratie in Chili om zeep hielp. Zijn antwoord was fascinerend: persoonlijk neigde hij naar de tweede optie, maar 'als politicoloog' moest hij zeggen dat zelfs de meest fanatieke Allende-fans inmiddels toegeven dat de Chileense economie in 1973 een potje was. Het lijkt een typisch Chileens compromis.
De economische hervormingen die Pinochet doorvoerde onder toeziend oog van de 'Chicago Boys', het privatiseren van staatsbedrijven, het opengooien van de markt voor buitenlandse bedrijven en (uiteraard) het verbieden van vakbonden, hebben de arme Chilenen hard getroffen. Maar het is moeilijk te ontkennen dat zich halverwege de jaren tachtig in Chili een klein 'Wirtschaftswunder' voltrok. Op het ogenblik is Chili zo'n beetje het meest welvarende land in Zuid-Amerika.
In tegenstelling tot de meeste Latijns-Amerikaanse landen had Chili voor de staatsgreep van 1973 een lange democratische traditie. Er wordt gesuggereerd dat juist om die reden de coup zo bloedig was: het omverwerpen van een stabiel democratisch bestel vergde extreme bruutheid.
Van een reis door Chili, vijf jaar geleden, herinner ik me dat over Pinochet niet gesproken werd. (Niet dat we ernaar vroegen, overigens, maar het onderwerp was soms moeilijk te vermijden.) Zelfverklaarde sociaal-democraten spraken, als de dictatuur ter sprake kwam, over 'de zestien jaar'. De martelingen, de duizenden doden: ze werden niet, of slechts zijdelings, besproken.
In Isla Negra en Santiago bezochten we twee huizen van de dichter Pablo Neruda. De huizen zijn kunstwerken op zich: Neruda bemoeide zich uitgebreid met de architectuur en vulde ze met de meest bizarre objecten, die hij over de hele wereld verzamelde. Aan ieder object kleeft een anekdote en de gidsen kunnen smakelijk vertellen over de excentrieke gewoontes van de dichter. Neruda, een nobelprijswinnaar en vooraanstaand communist, stierf twaalf dagen na de coup in 1973. Vlak voor zijn dood, toen de militairen zijn huis in Isla Negra doorzochten, moet hij opgemerkt hebben: 'Kijkt u rond, er is hier slechts één gevaar voor u: poëzie.'
Toen zijn vrouw Matilde Urrutia een wake voor hem wilde houden in La Chascona, zijn huis in de hoofdstad, verlegden de militairen de stroom van een riviertje, zodat het door het huis liep. De ravage was enorm. Het lichaam van de dichter moest over houten vlonders het huis worden ingedragen. De boodschap was duidelijk: toen ze Neruda niet meer konden krijgen verlaagden de soldaten zich tot ordinair vandalisme om zijn nalatenschap te vernielen. Maar ook de mensen van de Fundación Pablo Neruda stipten de dictatuur slechts zijdelings aan. De naam Pinochet werd niet genoemd, in plaats daarvan spraken ze over 'the period of military rule'.
De Chilenen wekten niet de indruk dat ze het recente verleden onder het tapijt wilden vegen. Maar alles wees erop dat ze bezig waren met een soort collectief verwerkingsproces. Of met een 'Wiedergutmachung', dat kan ook. Wie je ook sprak: als het militaire bewind per abuis ter sprake kwam, leek het of ze probeerden om een donkere periode van zich af te schudden en niet meer om te kijken. Daarnaast leken ze een zekere gêne te voelen voor de militaire dictatuur. Ze praatten niet graag over de periode-Pinochet, maar ze deden niets liever dan praten over de democratische traditie en de democratische regering van na 1990.
Afijn, Pinochet is dood. Hij zal worden herinnerd als een moorddadige dictator. Zijn naam heeft de klank van een scheldwoord gekregen. Het is spijtig dat hij nooit voor een rechtbank rekenschap heeft moeten afleggen. Maar misschien maakt zijn dood het voor de Chilenen makkelijker om naar de toekomst te kijken.
Wel opmerkelijk trouwens, dat zijn sterfdag samenviel met de Internationale Dag van de Mensenrechten. Wat je noemt een staaltje poetic justice.
*) Als je tijd over hebt: bekijk de foto's op de website!
De Groene Khmer Exit Poll
Zak-ken-vol met geld verdient-ie, onze Maurice de Hond. En waarvoor nou helemaal? Je belt hier en daar wat mensen op, je vraagt eens wat ze gaan stemmen, je gooit de boel in een kek grafiekje en verstuurt de rekening. Bob's your uncle. Dat kan iedere klusjesman.
Zo'n peiling kan natuurlijk nooit representatief zijn. Naar mijn mening, bijvoorbeeld, wordt nooit gevraagd. De uwe dan? Toch lijken de peilingen grote invloed te hebben op het stemgedrag van de kiezers. Daarom heb ik vandaag eens een belrondje gedaan onder een representatief aantal vrienden en bekenden. De uitslag is, gegeven de recente peilingen van De Hond, verrassend. De zetelverdeling in de Tweede Kamer komt ongeveer als volgt uit:
GL 45
PvdA 37,5
SP 30
D66 15
VVD 15
CDA 7,5
Wat een knoeier, die Maurice.
Het wordt nog een interessante vraag hoe PVDA en CDA die halve zetel gaan verdelen. Maar laten we niet kinderachtig zijn: zelfs zónder die zetel zijn er al voldoende zetels voor een linkse coalitie. Sterker: links heeft de benodigde kamermeerderheid voor een aantal lollige grondwetswijzigingen.
Ook is het opmerkelijk om te zien dat in mijn peiling klein-rechts en de kleine christelijke partijen volledig worden weggevaagd. En D66 vertoont een opmerkelijk herstel. Voor GroenLinks voorzie ik een klein probleem: op de lijst van staan maar dertig kandidaten. Dus, Femke, mocht je nog vacatures hebben, dan houd ik me van harte aanbevolen.
Zodra ik mijn acceptgiro naar de NOS heb verstuurd, uiteraard.
Eat this, Wijnand!
Nog één nachtje slapen
Sinds ik naar de Grote Stad ben verhuisd beschik ik niet meer over een televisie. En dat is verrukkelijk. Nu pas merk ik hoeveel uren ik de afgelopen jaren heb vergooid met televisiekijken. Ik houd zeeën van tijd over om te lezen, te schrijven, het huis een keer op te ruimen en - nou ja, theoretisch dan - om te bloggen. Niet dat ik me opsluit in een soort kluizenaarschap, ik heb nog steeds mijn vensters op de wereld. De krant, Radio 1 en (uiteraard) internet zorgen ervoor dat ik een beetje bij de tijd blijf.
In elk geval blijf ik verschoond van de enorme hoeveelheid bagger die de afgelopen tijd over de kijker wordt uitgestort. 'De Gouden Kooi', 'De X-factor', 'Dancing with the Stars': het gaat allemaal aan me voorbij. En het is goed zo.
Ook de schijnbaar eindeloze televisiedebatten, waarin de lijsttrekkers elkaar voortdurend vliegen (en kiezers) proberen af te vangen, kan ik missen als kiespijn. Ik vind het al erg genoeg dat ik ze elke dag - zij het in gefilterde vorm - krijg voorgeschoteld op de radio. Die debatten, lezer, zijn he-le-maal nergens goed voor. Vermoedelijk zijn ze bedoeld om de zwevende kiezer een beetje op weg te helpen, maar het effect lijkt eerder averechts.
Volgens een recent polletje van Trouw zweeft zo'n 38% van de kiezers. Toegegeven: zo'n poll is niet helemaal representatief. Maar ervan uitgaande dat de lezers cq. de websitebezoekers van Trouw over het algemeen beter zijn voorgelicht dan die van, laten we zeggen, het AD, kan ik me voorstellen dat het aantal 'zwevers' eerder rond de 45 à 50% ligt.
Hoe word je in vredesnaam een zwevende kiezer? Je wordt these days om de oren geslagen met stemwijzers en kieskompassen. Daarnaast zijn, bij mijn weten, alle partijprogramma's online beschikbaar. Read The Fucking Manual, zou ik zeggen. Maar blijkbaar is het de zwevende kiezer niet begonnen om de politieke inhoud. Het is naar maar waar: tenminste 38% van het electoraat laat zijn stemgedrag afhangen van het koppie van Rutte, het kontje van Bos of de tieten humorloze oneliners van Halsema.
Of ze stemmen 'strategisch'. Dat kan ook. En het is zo mogelijk nog erger. De kans dat een strategische stem de door jou gewenste coalitie oplevert is relatief klein. Wel betekent een strategische stem in alle gevallen verraad aan je eigen politieke overtuiging.
Het milieu is (letterlijk) een hot issue. Terwijl ik dit schrijf zit ik uit het raam te kijken en zie ik een groot deel van de blaadjes nog aan de bomen zitten. Daarnet zag ik zelfs nog een vlinder voorbijvliegen. In november! Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te bedenken dat er iets niet in de haak is met het weer. Ook politici lijken zich dat te beseffen: Al Gore maakte een schokkende film over de klimaatverandering (die ik overigens nog steeds moet gaan zien) en zelfs onze eigen premier schreef een hartroerende brief aan zijn collega Blair.
Maar in de campagne die (bijna) achter ons ligt was het milieu een non-issue. Alleen GroenLinks heeft z'n best gedaan om het punt op de agenda te krijgen. In de debatten werd het onderwerp zorgvuldig gemeden. Hypotheekrenteaftrek, vreemdelingenbeleid, mobiliteit - het was allemaal veel belangrijker. Om nog maar te zwijgen over de vorming van coalities - het verkopen van de huid vóór je de beer geschoten hebt. Ik meen me te herinneren dat dat Bos ook in de vorige campagne heeft opgebroken.
Wat mij betreft hoeft GroenLinks niet per se deel te nemen aan een nieuwe regering. Het is niet dat ik niet vertrouw op het kunnen van 'onze' potentiële bewindslieden - dat zit (inmiddels) wel goed. Maar volgens mij kunnen, in het geval van een PvdA/CDA-coalitie, GroenLinks (en de SP) meer zoden aan de dijk zetten als een krachtige linkse oppositie. Bovendien vrees ik dat, bij een eventuele regeringsdeelname, de partij als een vlieg zal worden geplet tussen het politieke geweld van haar coalitiepartners. Je hoeft alleen maar naar D66 te kijken om te zien wat ik bedoel. (Al denk ik ook dat GroenLinks haar ziel minder makkelijk zal verkopen.)
Toch spreekt het idee van een linkse coalitie me erg aan. Dus wat er ook gebeurt: een 'strategische' stem zit er voor mij niet in. Wanneer er straks een achtbaans-snelweg in mijn achtertuin ligt, als de Wadden worden weggeslagen, als het water tot heuphoogte in de huiskamer staat, dan kan ik in elk geval zeggen dat het aan mijn stemgedrag niet gelegen heeft. Mijn stem gaat morgen, zoals altijd, naar GroenLinks.
Opheffen dan maar?
De wereld van Rita Verdonk zit simpel in elkaar. Een Utrechtse docente weigert op religieuze gronden om mannen een hand te geven. Kan gebeuren. We vragen de Commissie Gelijke Behandeling om een uitspraak te doen. De commissie oordeelt dat er andere manieren zijn om mannen respectvol te begroeten. (Zoenen?) Die uitspraak is Rita onwelgevallig. De houding van de commissie kan de integratie niet ten goede komen, vindt ze. Haar oplossing is even simpel als briljant: 'als ik mijn zin niet krijg dan moet de Commissie Gelijke Behandeling maar worden opgeheven'.
Intussen doet Verdonks eigen IND aangifte tegen Huub Oosterhuis. Oosterhuis, die zich momenteel onledig houdt met het duwen van de SP-lijst, was zo vermetel om de dienst te vergelijken met de collaborerende politie tijdens de bezetting. Op zich een vrij rake constatering. De dienst spoort ongewenste elementen op, licht ze van hun bed, stopt mensen die geen vlieg kwaad doen, kinderen zelfs, in met prikkeldraad omheinde, brandonveilige kampen en deporteert ze naar het buitenland, waar ze vaak hun leven niet zeker zijn. Je moet het Oosterhuis nageven: de overeenkomsten zijn frappant.
Maar rake constateringen, daar houden ze niet van bij het Ministerie van Vreemdelingenzaken en Integratie. En dat is raar. Want het recht op het doen van een rake constatering, het recht op het doen van een de overheid onwelgevallige uitspraak, dat is toch één van de kernwaarden van onze mooie westerse democratie? Het ministerie geeft hier wel een heel twijfelachtig signaal af. Dat kan de integratie niet ten goede komen.
Mijn wereld zit simpel in elkaar. Na de verkiezingen moet dat ministerie maar worden opgeheven.
|
|
|
