De grote binnenhuisarchitect
Johan Cruijff moet niet meer van die enge dingen zeggen. Gisteravond, in gesprek met Jack van Gelder (of was het Tom Egbers?), riep hij tot minstens tweemaal toe 'Oranje is de mooiste kleur'. En hoe gaat dat op zo'n voetbalavond? Je drinkt een biertje. En nog een paar. En zo'n uitspraak gaat door je hoofd spoken.
Vannacht beleefde ik een aantal benauwde momenten. Cruijff, oranje pak, oranje zonnebril, beende driftig door mijn huiskamer. Links en rechts gaf hij tactische aanwijzingen aan schilders, behangers en stukadoors. Verontwaardigd vroeg ik wat al dat nachtelijk tumult te betekenen had. 'Oranje is de mooiste kleur', oreerde nummer 14.
De muren, de plafonds, mijn eettafel, het vloerkleed en de boekenkasten: onder toeziend oog van de oude meester werd mijn huiskamer getransformeerd tot een verblindend oranje maanlandschap. Het duizelde me, ik moest even zitten. Maar Cruijff was me voor: als door een wesp gestoken greep hij mijn arm. 'Kijk, zo'n Ko laat je natuurlijk niet op de bank zitten, slogies.' De Roemeense behangers applaudisseerden beleefd.
Met een ruk zat ik rechtop in bed, zwetend, naar adem happend, maar dankbaar dat de nachtmerrie achter de rug was.
Luister, zo'n EK is toch al niet best voor m'n zenuwen. Zou iemand bij de NOS ervoor kunnen zorgen dat Cruijff zich in het vervolg beperkt tot voetbalpraatjes, en zijn kleuradviezen voor zich houdt?
Fijn.
Kutavond
Laat u het gerust aan mij over om tijdens Ajax-Dinamo Zagreb in een kroeg vol Kroaten terecht te komen.
Ze gaven rondjes, dat wel.
Bouligans!
Over de afgelopen winter kunnen we kort zijn: die leek nergens op. De schaatsen zijn niet uit het vet gekomen, de sneeuw smolt zodra ik mijn voordeur opendeed en nog voordat het überhaupt bij me opkwam om een ferme stamppot te bereiden stonden de narcissen alweer in bloei. Jammer dan.
Maar zie: het wordt warmer en de dagen beginnen te lengen. Typisch zo'n moment om je ballen weer eens af te stoffen. Dus hebben Daniël en ik afgelopen week besloten om het pétanqueseizoen te openen. En dat werd tijd.
Werkstress, voorjaarsmoeheid, depressies: nothing a game of pétanque won't fix. Mot met je baas of je partner? Een uur of twee, drie smijten met stalen kogels van anderhalf pond en je kunt de hele wereld weer aan. Daniël beweert zelfs dat het spel een diepere, kosmische dimensie heeft. En als ik de boules op het grind zie liggen, als planeten in een zonnestelsel, de but verduisterd als tijdens een totale eclips, ben ik geneigd om hem gelijk te geven. Vooral als we er iets bij te drinken hebben.
Vorige week zondag speelden we op het Jonas Daniël Meijerplein, een van onze favoriete stekken. En tot mijn genoegen kan ik zeggen dat ik Daniël heb ingemaakt.
Deze keer dan.
4-1
De eerste keer was het een Champions League-duel, als ik me niet vergis. En waarschijnlijk was het in 1994, het kan ook langer geleden zijn. Hoe dan ook: al zeker dertien jaar kijken Wouter, Walter, Eelco en ik bijna alle belangrijke voetbalwedstrijden samen. In de loop der jaren zijn we van baan veranderd, verhuisd, getrouwd, gescheiden, de een werd vader, de ander raakte gedesillusioneerd, alles veranderde maar het voetbal bleef. En nóg zijn er mensen die beweren dat het maar een spelletje is.
Meestal kijken we bij Eelco thuis, soms ook in de kroeg. De klassiekers in de Eredivisie, bijvoorbeeld, bekijken we over het algemeen bij O'Donnell's. En al mag je een wedstrijd tegen een middenmoter als Feyenoord eigenlijk nauwelijks nog een klassieker noemen, ook die bekijken we samen. Tradities zijn er om in ere te houden. Aan Ajax-Feyenoord zit een andere traditie vast: als het even kan nodigen we een Feyenoord-fan uit om de wedstrijd met ons te komen bekijken. Meestal is dat W.
W. brengt geluk. Als W. meekijkt kun je ervan opaan dat Feyenoord op overtuigende wijze van de mat wordt geveegd. Het is verrukkelijk om te zien. Voor aanvang van de wedstrijd is hij een en al bravoure. Handenwrijvend en breed grijnzend zit hij op zijn stoel. Hij belooft ons een verpletterende nederlaag en bestelt, vooruitlopend op de overwinning van zijn club, alvast het ene rondje na het andere. Uiteraard zeggen we in zo'n geval niets. We houden er niet van om zijn voorpret te bederven. Bovendien zouden we wel gek zijn om W. tegen de haren in te strijken, zolang hij de drank betaalt.
Zodra er is afgetrapt komt W. tot bedaren. Hij volgt geconcentreerd het verloop van de wedstrijd. Heel af en toe maakt hij nog een opmerking. Na een minuut of vier zegt hij bijvoorbeeld dat de ploegen elkaar aardig in evenwicht houden. Na zeven minuten mompelt hij dat Feyenoord wel weer terugkomt in de wedstrijd. In de dertiende minuut roept hij verontwaardigd dat de scheidsrechter niet deugt. Zodra Feyenoord op achterstand komt zwijgt hij. In de rust zetten we een pilsje voor hem neer, dat hij mokkend achterover slaat.
W. heeft één geluk: hij komt uit de omgeving van Almelo. Als het met Feyenoord niet al te best gaat kan hij dus altijd roepen dat hij eigenlijk voor Heracles is. Meestal gebeurt dat rond de zestigste minuut.
We waren wat onrustig vanmorgen, Wouter, Walter en ik. Bij twaalven ontmoetten we elkaar bij O'Donnell's. Maar de gebruikelijke begroetingen gingen gepaard met bedrukte gezichten: W. had op het laatste moment afgebeld. We bestelden een biertje - dat we zelf moesten betalen - en evalueerden de gerezen situatie. Die zag er niet best uit. Ajax-Feyenoord zonder W., dat was vragen om moeilijkheden. Wouter staarde peinzend in zijn glas. Walter versnipperde een bierviltje. Ik stak een sigaret op en zweeg.
Net toen we rekening begonnen te houden met een bloedeloos gelijkspel stormde Eelco binnen, stuiterend van levenslust, een glimlach van oor tot oor. Op het laatste moment had hij zijn vriendin T. overgehaald om bij O'Donnell's te komen kijken. En T. was Feyenoord-fan! Walter fronste zijn wenkbrauwen: 'Waar is ze dan, die T.?' 'O, die staat alvast een rondje te bestellen aan de bar.' We keken elkaar een ogenblik aan en zakten breed grijnzend achterover. Dit ging helemaal goed komen.
T. zette de biertjes op tafel en stelde zich voor. 'Zo mannen, zijn jullie al voorbereid op een verpletterende nederlaag?' We knikten haar toe en luisterden beleefd terwijl ze verder babbelde over de trefzekerheid van Van Hooijdonk, de balvastheid van Huysegems en de vormcrisis van Sneijder. Gelukkig werd er juist afgetrapt. T. volgde geconcentreerd het verloop van de wedstrijd. 'De ploegen houden elkaar aardig in evenwicht', mompelde ze na vier minuten. Toen Sneijder de bal in de twintigste minuut achter Timmer werkte werd ze stil. In de rust hebben we maar een biertje voor haar neergezet, dat ze mokkend achterover sloeg.
Nadat de wedstrijd was hervat heeft ze niet veel meer gezegd. Of toch: in de loop van de tweede helft ging ze ineens rechtop zitten en keek Eelco even nadenkend aan. 'Weet je,' zei ze, 'eigenlijk ben ik voor FC Groningen.' Onwillekeurig keek ik naar de tijd, die rechtsboven in beeld meeliep. Het was de zestigste minuut.
Clarence terug in Oranje...
...Langs de Lijn staat aan. Wachten op de wissel.
Omdat ik het even niet over Ajax wil hebben...
...beperk ik me vandaag tot de vraag of de eerste bookmakers in Hampshire al failliet zijn. Zou Pompey werkelijk kampioen kunnen worden? Nou ja, er zijn wel meer ploegen die dat gelukt is toen ze Nwankwo Kanu in de gelederen hadden.
Praw! Der Boml!
Het kan zijn dat het aan mij ligt. Maar sinds de transfer van Mark van Bommel naar Bayern München moet ik almaar aan professor Prlwytzkofsky denken. Ben ik nu de enige?
Uitgeschakeld (2)
Ik heb er nog eens over nagedacht en ben tot de volgende conclusie gekomen:
Een club die, voorafgaand aan een belangrijke kwalificatiewedstrijd, de supporters (die elk een astronomisch bedrag hebben neergeteld voor een kaartje) blootstelt aan een optreden van Guillermo en Tropical Danny, hoort niet thuis in de Champions League.
Het spijt me.
Uitgeschakeld
Het zag er nog wel zo goed uit, de eerste 58 minuten. Een stuk of zeven mooie kansen voor Ajax in de eerste helft, stabiel spel aan het begin van de tweede. Maar nee: Kopenhagen maakte 1-0 in de 59e minuut. En alsof dat nog niet erg genoeg was maakte Vermaelen er 2-0 van, met een heel fraai lobje, dat wel. Zelfs de Denen in het uitvak hadden pas na twee seconden door dat-ie zat. Jøøøøøøø!
Op de F-side waren de meningen over de ophanden zijnde nederlaag verdeeld: de een hield het op 'ongelooflijk', een ander op 'niet te geloven', een derde had het zelfs over 'onvoorstelbaar'. Er werden fraaiere adjectieven, substantieven en interjecties verzonnen, maar die zal ik u, omwille van de goede smaak, besparen. Ook de mijne.
Alleen een oudere man met een Burberry-cap had het allemaal wel zien aankomen: 'Dat krèg je met een Duitse schèds', zei hij al in de 60e minuut. 'Ik seg et nou al feertig jaar: je mot nooit een Duitse schèdsrechter hebbe. Dan ferlies je altèd. Of een Oosterèker. Dassetselfde.'
Nu we het er toch over hebben: pas in de veertigste minuut (we hebben het geklokt) werd de scheidsrechter door de voltallige F-side voor 'nazi' uitgemaakt. Dat moet een nieuw record zijn. Een van drieën: óf die scheidsrechter was zo beroerd nog niet, óf de supporters leren zich beter beheersen, óf de nieuwe aanwas op de F-side is van een generatie die niet meer fatsoenlijk over de oorlog onderwezen is. Gemakshalve houd ik het op het laatste.
Nee, afgezien van een stevige kater hebben we er weinig aan overgehouden, aan deze Ajax-FC Kopenhagen. Hoewel... Op de heenweg werd ik in Duivendrecht nog getrakteerd op deze geweldige dialoog tussen een GVB-controleur en een supporter:
C: - Uw vervoerbewijs alstublieft?
S: - Duh?
C: - Uw vervoerbewijs?
S: - Me kaartje?
C: - Mag ook, dan mag jij hier gaan staan en ga ik lekker naar Ajax.
Vermoedelijk maakt hij dat grapje bij elke thuiswedstrijd. Mooi beroep toch, controleur.
Een beetje thuiskomen
Een voetbalseizoen kan maar beter goed beginnen. Ik heb er de statistieken niet op nageslagen, maar voor zover ik me kan herinneren heeft Ajax de afgelopen jaren niet met 3-1 van PSV gewonnen. Dat was dus even wennen, maar (geloof me) het went snel.
Voor de rest bleef alles een beetje bij het oude. Eelco's huiskamer. Wouter, Eelco en ik. (Walter had bezigheden elders, denk ik.) Een paar biertjes en een maaltijd van de bezorgchinees. Een jointje, al maar flauwere grappen en Nozem, de poes, die zich bij elke goal (en het bijbehorende gebrul) haastig in de keuken verschool. Vooral bij die laatste van Sneijder.
En dan de kop van Ronald Koeman. We zijn gewend geraakt aan zijn verontruste (1-0), gematigd-hoopvolle (1-1), wanhopige (2-1) en gefrustreerde (3-1) gelaatsuitdrukkingen. En tegen het decor van de Amsterdam Arena had het zowaar iets vertrouwds. Dat beeld hoop ik het komende jaar nóg een of twee keer te zien.
Als de voortekenen ons niet bedriegen... (2)
Een week geleden schreef ik, met een brede grijns, een nogal voldaan stukje over de nederlaag die Feyenoord leed tegen de zaterdaghoofdklassers van Katwijk. Maar ik sprak blijkbaar weer voor mijn beurt: zoiets kan zelfs de beste club overkomen. Ik ook altijd met m'n grote bek.
Als de voortekenen ons niet bedriegen...
...wordt het een fantastisch voetbalseizoen. Zou Feyenoord al plannen hebben voor een nieuwe DVD?
Oranjedelirium (6)
Door twijfel bevangen... Moet je in dit soort gevallen nou de politie bellen of niet? Ik bedoel - voor hetzelfde geld liggen die mensen al een week lang dood in hun huis!
Opgeruimd staat netjes
Voetbal is beter dan kerstmis...
...want waar alle banale kerstversiering meestal nog tot ver in februari blijft hangen, worden die stomme oranje vlaggetjes de dag na de uitschakeling meteen verwijderd.
(Later meer.)
Duivels dilemma
Op de zaak hebben we al sinds het begin van het WK voor iedere wedstrijd een voetbalpool. Het is een blinde pool, dus ook mensen zonder voetbalkundig inzicht maken kans op de pot. Vorige week heeft er zelfs een Feyenoordfan gewonnen.
Zelf heb ik tot dusverre nog geen geluk gehad. Voor de eerste drie wedstrijden trok ik zelfs consequent een schier onmogelijke eindstand, 5-4, 2-5, 4-3 of iets van dien aard. Maar morgen heb ik eindelijk een redelijke kans om te winnen: voor Portugal-Nederland heb ik 2-2 getrokken. Na reguliere speeltijd, wel te verstaan.
Met andere woorden: als ik de pool win zitten we vast aan een verlenging. En daar zit 'm de crux: enerzijds hoop ik natuurlijk eindelijk eens een keer die verdomde pool te winnen. Anderzijds ben ik allergisch voor verlengingen, en voor strafschoppen al helemaal. Het is gemeen! Intens gemeen!
Ik zal sportief zijn. Wat mij betreft mag de pot nog wel een keertje naar een collega. Collega M., bijvoorbeeld, die een coole 0-4* heeft getrokken. Die wens ik werkelijk de hoofdprijs toe.
Ik krijg je nog wel na de finale, M.
*) Jazeker, lezer, er heeft ook nog iemand 0-5 getrokken, maar laat dat nou net de baas wezen. En de duivel kan natuurlijk niet op de grote hoop blijven schijten.
Oranjedelirium (5)
Van je eega moet je het hebben, &%$#!
Oranjedelirium (4)
Amersfoort, gistermiddag.
Door!
Het edele voetbalspel staat erom bekend dat het mensen aanzet tot bruut geweld en vandalisme. Toch is die reputatie niet helemaal verdiend. Een belangrijke wedstrijd, zoals die van gisteren tegen Ivoorkust, inspireert mensen immers ook tot allerhande werken van barmhartigheid.
Zo moest ik gistermiddag voor de wedstrijd nog terugreizen vanuit Antwerpen, waar ik met collega's had vergaderd. Hoewel we de Thalys terug hadden genomen was ik bij aankomst in Amsterdam te laat om nog thuis te kunnen kijken. Gelukkig zijn er goede vrienden, die nooit te beroerd zijn om een reiziger te herbergen.
Neem nou Eelco. Niet alleen kon ik bij hem thuis de wedstrijd zien, ook toonde hij zich bijzonder vrijgevig bij het laven der dorstigen. En terwijl hij ons laafde en spijzigde (met Nibb-it sticks, naar ik meen) maakte het Nederlands elftal zich verdienstelijk door het kleden van een naakte. Nou ja, een bijna naakte. Maar in elk geval hoeft de Leeuw vanochtend niet in z'n hempie over straat. Hetzelfde valt overigens te zeggen van mijn kater - die is in vol ornaat.
Ik denk dat ik zometeen maar eens een dode ga begraven. Een dode haring, om precies te zijn.
Oranjedelirium (3)
In Almere zijn zelfs al oranje olifanten gesignaleerd.
|
|
|
