Elitair vandalisme
Zit nog na te schudden van de pret.
AT5 heerst! (2)
Ko-ninginnedag
Jongetje: 'Meneew! Meneew! Wedden dat ik langew dan tien seconden op mijn handen kan staan?'
Kindervriend Ko: 'Jongetje, wedden dat ik óók langer dan tien seconden op jouw handen kan staan?'
Criminaliteit in Broek op Langedijk
RTV Noord-Holland:
'LANGEDIJK - Twee mannen hebben woensdagavond geprobeerd een café aan het Havenplein in Broek op Langedijk te overvallen. Eén van de overvallers bedreigde de 60jarige café-eigenaar en sloeg met een vuurwapen op de toonbank. Hierdoor ging het wapen kapot.'
Lo-ser...
Talpa ter ziele
Ja, okee, reprise...
Op slag achttien jaar jonger
De hindoestaanse sigarenboer laat zijn kinderen van elf of twaalf jaar meewerken in de winkel. Misschien vind ik dat niet helemaal jofel. Per slot van rekening is kinderarbeid een verschijnsel dat tot elke prijs moet worden uitgeroeid.
Aan de andere kant heb ik niet de indruk dat de sigareboerekinderen erg lijden onder hun zware arbeid. In elk geval lijken ze het in de winkel leuker te vinden dan op school. Bovendien is er plenty snoep voorhanden. En er zijn sigaretten.
Voor de klanten is het in elk geval geweldig. Zo kwam ik vandaag mijn abonnement voor de metro verlengen. De sigareboeredochter begon te grutten in een stapeltje kartonnen kaartjes en keek me even aan: 'Bent u boven de achttien, meneewj?'
Ik heb me in geen achttien jaar zo jong gevoeld. Het is maar goed dat mijn slijter zijn kinderen gewoon thuis houdt.
[Dat kwam er effe niet zo lekker uit.]
Camouflage aan de Prinsengracht
Het grauw van straatkeien en het lichtbruin van dorre iepenbloesems: het zijn, zeker in deze tijd van het jaar, de overheersende kleuren in de Amsterdamse grachtengordel. Dus wat doe je als je als kat zijnde aan de Prinsengracht woont? Je past je aan! Mij benieuwen wat Darwin zou zeggen van zo'n perfecte schutkleur.
Uitpakken en wegwezen
Het was weer een enerverende pakjesavond. Mijn nichtje Hannah (5) moet afgelopen jaar wel heel erg zoet geweest zijn. In elk geval heeft de Sint haar weer schandelijk in de watten gelegd. Niet dat Hannah daar mee zit, overigens: de propvolle zak met cadeautjes was in een mum van tijd ontmanteld.
Maar er waren ook grote mensen. En ook zij waren zoet geweest. Dus had Sinterklaas onder in die zak (3x) nog een aantal chocoladeletters verstopt. Eentje voor Opa, één voor Oma, nog een letter voor tante Marloes en voor ome Ko, ja, zelfs andere Oma kreeg haar eigen letter.
En ome Ko, die zoals elk jaar het zoetst was van iedereen, wist er met veel kunst- en vliegwerk een wel heel heerlijk avondje van te maken.
Mijn korte carrière als goedheiligman
Eén keer in mijn leven heb ik voor Sinterklaas mogen spelen. Maakt u zich geen zorgen, daar waren geen kinderen bij betrokken. Oorspronkelijk was dat althans niet de bedoeling.
We woonden in een rommelig studentenhuis aan de Admiraal de Ruijterweg, vlakbij de Krommerd. En we wilden een feestje geven. Nu was het in dat huis zo'n beetje elke avond feest, maar dit keer wilden we er iets bijzonders van maken - een feest met gasten en zo. Het was hartje zomer, als ik me niet vergis was het zelfs vakantie. Ik houd dat soort dingen nooit zo bij, ook toen werkte ik al.
Vermoedelijk hebben we bij de voorbereiding van dat feestje meer gedronken dan op het feestje zelf. In elk geval stelde iemand voor om Sinterklaas uit te nodigen - en niemand zag daarin een bezwaar. Geen tien minuten later belden we een kostuumverhuurbedrijf. Paradoxaal genoeg is het 's zomers kinderlijk eenvoudig om een sinterklaaspak te huren. Per slot van rekening is er niemand die in de moordende julihitte voor Sinterklaas wil spelen. Dat laatste was inderdaad een probleem, maar het werd met grote voortvarendheid opgelost. Terwijl ik de volgende dag op mijn werk zat besloten mijn huisgenoten unaniem dat ik de klos was. Het pak werd nog diezelfde dag van de verhuur gehaald.
Op de avond van het feest, de eerste gasten zaten al aan het bier, realiseerden we ons ineens dat we een praktisch probleem hadden. De komst van de Sint was bedoeld als verrassing, maar omdat in alle kamers volk aanwezig was, was er nergens een plek waar ik me kon omkleden. Nil desperandum: om de hoek zat een café waar we wel een potje konden breken. Met een grote KOMO-zak, waarin een mijter, een valse baard, een demontabele bisschopsstaf en alle overige episcopale parafernalia, sloop ik de deur uit.
In de kroeg zette ik mijn neutraalste gezicht op en bestelde een pilsje aan de bar. Het was een doordeweekse avond en omdat het nog vroeg was zaten er alleen de usual suspects met hun biertjes, hun borreltjes en hun darts. Ik wachtte tot de barman even de andere kant uit keek en ging schielijk het toilet binnen. Daar begon ik in razend tempo met het aantrekken van de feestkleding.
Dat had nog heel wat voeten in de aarde. In het dagelijks leven, moet u weten, draag ik geen tabberd. Terwijl ik wanhopig worstelde met een te kleine onderjurk en de mottige baard begonnen de eerste ongeduldige cafégasten op de deur te bonken. Ik verontschuldigde me met wat onduidelijk gemompel (dat ging verbazend goed met die baard) en godzijdank: na een tijdje werd er niet meer aan de deur geklopt.
Tien minuten later zaten ook pruik en mijter op hun plek en schreed ik waardig (maar niet vergetend om te bukken bij de deur) de caféruimte in. Het effect was verpletterend. Het geroezemoes verstomde. Borrels kwamen halverwege bar en mond tot stilstand. Een dartpijltje belandde naast het bord en viel kletterend op de grond. Ik plantte mijn staf tegen de bar, nam plaats op mijn kruk, leegde zonder iets te zeggen mijn pilsje en rekende af. Terwijl ik de deur achter me sloot hoorde ik hoe de gesprekken opgewonden werden hervat.
Op straat veroorzaakte ik drie bijna-ongelukken. Studentes schoten in de lach. Hier en daar riep iemand een gevatheid uit het raam. Maar het werd pas problematisch toen, vlak om de hoek, een moeder met kind voorbijfietste. De moeder schrok zichtbaar en wees naar iets zeer interessants aan de overkant van de straat, in een poging het kind af te leiden. Een vergeefse poging. Het kind wipte ongedurig op zijn zitje: 'Mamáááá! Sinterklááááás!!!'. Ik loste de situatie op door vriendelijk te wuiven en met mijn duisterste stem te roepen: 'Ben jij wel zoet geweest?' Het kind begon te huilen. De moeder schakelde er een tandje bij en verdween.
Van het feestje herinner ik me niet veel meer. Ergens circuleert nog een videoband waarop Sint Nicolaas met mijn broer aan de keukentafel zit. Ze zingen onsamenhangende liedjes en drinken koffie, niet uit kopjes maar uit de koffiepot. In de baard van de goedheiligman zitten bruine vlekken.
Maar... de homoscheiding dan?
Het begon allemaal zo mooi. Margaret Chambers en Cassandra Ormiston, uit Providence, Rhode Island, beminden elkaar innig. Zo innig zelfs, dat ze besloten te trouwen in Massachusetts, de enige staat in de VS waar het 'same sex marriage' is toegestaan.
Maar zoals miljarden hetero's ze hadden kunnen vertellen: zodra je een boterbriefje haalt is de lol er meteen af. De relatie verzuurde, ze kregen last van irreconcilable differences en op 23 oktober besloten de dames te gaan scheiden. In hun thuisstaat Rhode Island.
Daar zitten ze er maar mee. De voorzitter van de familierechtbank in Providence, judge Jeremiah Jeremiah jr. [echt waar], weet namelijk niet of zijn rechtbank in deze wel jurisdictie heeft. Het is een heuse Catch-22: de wetgeving van Rhode Island erkent het homohuwelijk niet, dus vreest de rechter dat zijn rechtbank niet in staat is om een homohuwelijk te ontbinden. Het is ook nooit goed.
Dààrvoor is internet bedoeld! (4)
Niet dat je er iets aan hebt, vooral niet als je geen Deens spreekt, maar het is goed voor uren pret: Dagens Kaptajn Haddock. Agurketud! Klodsmajor! Fjollerik! Slapsvans!
Veertig!
Hij heeft er liefst veertig jaar over gedaan, maar vrijdag was het zover: Daniël werd veertig! En zeg nou zelf: je ziet het er niet aan af - hij oogde amper een dag ouder dan donderdag.
Gefeliciteerd!
Talpa (2)
Wrecked Exotics
Ik ben niet echt een daverende liefhebber van auto's. En dus ook niet van van auto-sites. Maar voor Wrecked Exotics maak ik graag een uitzondering. Zoals de naam al doet vermoeden is de site gevuld met totaal aan poeier gereden exclusieve auto's. 'All in all, you'll find almost a quarter of a Billion Dollars worth of damage within this car crash collection. That's enough to make any insurance company weep,' aldus de makers. Verrukkelijk.
Vooral de sectie met total-loss gereden SUV's is om te smullen. Doe jezelf een lol en geniet mee van totaal in de prak gereden BMW's X5, Porsche Cayennes, Range Rovers en (alsof het niet op kan) Hummers.
Wat een stad...
Teletekst vandaag:
'Uit een container lekte een stof, die in aanraking met water zoutzuur vormde. De Rotterdamse brandweer zette hoogwerkers met waterkanonnen in...'
Live blogverslag van St. Patrick's Day
Een van de beste weblogs die ik ken is dat van Twenty Major, een bijzonder grof gebekte Ier. Met zijn af en toe nogal surrealistische verhalen over zijn vrienden Dirty Dave, Stinking Pete en Jimmy the Bollix, kroegbaas Ron en zijn hond Bastardface, is hij een paar dagen geleden terecht de grote winnaar geworden van de Irish Blog Awards.
Vandaag is het St. Patrick's Day, een nationale feestdag in Ierland. Twenty hoopt geschiedenis te maken door als eerste ter wereld een live blogverslag te doen van een traditionele St. Patrick's Day-sessie. In de bar van Ron, uiteraard. Ondertussen probeert hij ook nog bij te houden hoeveel hij gedronken heeft. Op het ogenblik staat de teller op 3 pints, maar ik heb niet de indruk dat dat lang zo blijft. Gaat dat zien.
Goeie actie
David Rietveld voert campagne tegen slecht weer. Ik wens 'm veel succes.
Shit, ze hebben 't door
Teletekst vandaag:
'Nieuwe strippenkaart fraudegevoelig
Met de nieuwe strippenkaart die op 1 januari is ingevoerd is makkelijk te frauderen. Aan de linkerkant staan de cijfers van elke strip in een zwarte balk. Door de kaart andersom af te stempelen is de tijdmelding niet meer te zien.Hierdoor kan er met één stempel de hele dag gereisd worden.
Officieel mag een kaart niet omgekeerd in de automaat worden afgestempeld, maar er zijn maar weinig controleurs die mensen hierop aanspreken.
Vanaf volgende maand komen er nieuwe kaarten waarop de zwarte balk grijs is gemaakt. De miljoenen oude kaarten die al gedrukt zijn,blijven in de verkoop.'
Het kon natuurlijk niet uitblijven dat ze erachter zouden komen. It was too good to last. Toch is het knap dat ze er nog zo lang over hebben gedaan: ik reis nu al zes weken vrolijk de hele dag rond op één stempeltje. Je vraagt je af wat voor oen zo'n kaart ontwerpt - en wie het ontwerp heeft goedgekeurd.
Nog zoiets: waarom moest er eigenlijk een hele nieuwe strippenkaart ontworpen worden, terwijl ze volgend jaar al chipkaarten willen gaan invoeren? Wat kost zuks niet?
Iet wiet waait... huh?
Afgelopen woensdag werd bij het Mercatorplein het eerste blowverbodsbord geplaatst. Over de zin en onzin van zo'n verbod kun je natuurlijk discussiëren. Laten we het erop houden dat het opmerkelijk is dat Amsterdam een blowverbod instelt om overlast van groepen jongeren tegen te gaan, terwijl bijvoorbeeld de spoorwegen jarenlang openlijk hebben toegegeven dat het wangedrag van voetbalhooligans min of meer binnen de perken bleef als er maar flink geblowd werd in de supporterstreinen. Het is dan ook waarschijnlijk dat de maatregel, zoals een woordvoerder van de Bond van Cannabisdetaillisten (BCD) vermoedt, een 'etnisch smaakje' heeft.
Afijn, ik dwaal af. Dat bord dus. Nog geen dag na de plaatsing, afgelopen woensdag, was het bord al spoorloos verdwenen. Een woordvoerster van Stadsdeel De Baarsjes neemt aan dat het bord een 'collectors item' is, en dat er dus nog wel meer borden zullen verdwijnen. Maar het Stadsdeel zit niet bij de pakken neer: vandaag wordt er nog een nieuw bord geplaatst, en er is meteen een hele partij nieuwe borden besteld.
Inmiddels zit ook blowend Nederland niet stil: op de website psychonaut.com worden al 25 joints geboden voor degene die het eerste verbodsbord aflevert. Wel even uitkijken waar je ze opsteekt dan.
Talpa
|
|
|
